Evvelâ: Re'fet, Edhem ve Çalışkanlar ve Bürhân gibi Nur nâşirlerini tahliye etmeleri gösteriyor ki, Nurların intişarı yasak değil ve mahkeme ilişemiyor. Hem cem'iyetçilik bulunmadığına bir karar alâmetidir. Hem mes'elemizi uzatmada, Nurlara nazar‑ı dikkati geniş bir dâirede celbetmesinden, onları okumasına bir umumî dâvet ve resmî bir ilânat hükmünde işiten müştâkların okumak heveslerini tahrîk ettiğinden, sıkıntımızdan, zarardan yüz derece ziyâde bize ve ehl‑i îmâna menfaatlere vesiledir. Zâten bu zamanda, en geniş dâire‑i zeminde, en dehşetli ve küllî bir hücumda tecâvüz eden dalâlet ordularına karşı böyle kudsî bir ders, bu sûretle atom bombası gibi inşâallâh te'sirini göstermeğe bir işârettir.

Ben şiddetli bir işâret ve manevî bir ihtarla sizin üçünüzden, Risale‑i Nurun hatırı ve bu bayramın hürmeti ve eski hukukumuzun hakkı için çok ricâ ederim ki, dehşetli yeni bir yaramızın tedâvisine çalışınız. Çünkü, gizli düşmanlarımız iki plânı takib edip‥ biri, beni ihanetlerle çürütmek; ikincisi, mâbeynimize bir soğukluk vermektir. Başta Husrev aleyhinde bir tenkid ve i'tirâz ve gücenmek ile bizi birbirimizden ayırmaktır.

Ben size ilân ederim ki; Husrev’in bin kusuru olsa ben onun aleyhinde bulunmaktan korkarım. Çünkü; şimdi onun aleyhinde bulunmak doğrudan doğruya Risale‑i Nur aleyhinde ve benim aleyhimde ve bizi perîşan edenlerin lehinde bir azîm hıyânettir ki, benim sobamın parçalanması gibi acîb, sebebsiz bir hâdise başıma geldi. Ve bana yapılan bu son işkence dahi bu mânâsız ve çok zararlı tesânüdsüzlüğünüzden geldiğine kanâatim var.

Dehşetli bir parmak buraya, hususan altıncıya karışıyor. Beni bu bayramımda ağlatmayınız, çabuk kalben tam barışınız.

Ben bugün yalnız iki‑üç kardeşimizin tahliyelerini isterdim. Fakat hakkımızdaki inâyet‑i İlâhiye onların menfaati için geri bıraktı. Ve yirmi gün kadar, bizim bu vaziyetimiz lâzım ve elzemdir. Çünkü bu bayramda beraber bulunmamız hem bize, hem Nurlara, hem hizmetimize, hem manevî ve maddî istirahatimize ve hacıların duâlarından tam bir hisse almamıza ve Ankara’ya gönderilen Risale‑i Nurun müsâdereden kurtulmasına ve bizim mazlumiyetimize acıyıp Nurlara sarılanların çoğalmasına ve hazır büyük hatâlara rızâ ile vatan ve millet ve din hâinlerine dehàlet etmediğimize bir hüccet olması lâzımdı.

Ehl‑i vukûfun insafsızca ve hatâlı ve haksız tenkidleri, vehhâbîlik damarıyla İmâm‑ı Ali’nin (Radıyallahu Anhu) Nurlarla ciddi alâkasını ve takdirini çekemeyerek ve geçen sene zemzem suyunu döktüren ve bu sene haccı men'eden evhâmın te'siri altında o yanlış ve hasûdâne i'tirâzları Beşinci Şuâ’a etmişler. Bu sırada, böyle evhâmlı ve telâşlı bir zamanda, bizim için en selâmetli yer hapistir. İnşâallâh Nurlar, hem kendimizin, hem kendilerinin serbestiyetini kazandıracaklar.

Mâdem emsâlsiz bir tarzda, çok ağır şerâit altında, pek çok muârızlar karşısında bu derece Nurlar kendilerini okutturuyorlar‥ talebelerini hapiste çeşit çeşit sûretlerde çalıştırıyor, perîşaniyetlerine inâyet‑i İlâhiye ile meydân vermiyorlar; biz bu dereceye kanâat edip şekvâ yerinde şükretmekle mükellefiz. Benim bütün şiddetli sıkıntılara karşı tahammülüm bu kanâatten geliyor. Vazife‑i İlâhiye’ye karışmam.

Bu iki nüshanın biri benimdir, biri müdüründür. Başta benim hattımla yazısı bulunan nüshaya göre müdürün nüshasını tashih ediniz. Ben bu defa Âyetü'l‑Kübrâ’yı mütâlaa ederken, İkinci Makam’ını – âhire kadar – ve âhirdeki manevî muhâvereyi pek çok ehemmiyetli gördüm ve çok istifade ettim. Sizin istifadeniz için biri okusun, biri dinlesin. Tashihle beraber muattal kalmasınlar, ikişer kardeşlerimiz mütâlaa etsinler.

Sâniyen: Bana ait Onuncu Söz ve buradaki mektûblar defteri ve sâire zâyi' olmasın ve muattal kalmasın. Ben nezâretini Ceylan’a bırakmıştım.

Ben şimdi Celcelûtiye’yi okurken, بِحَقِّ تَبَارَكَ ثُمَّ نُونٍ وَسَائِلٍ cümlesinde “Risale‑i Kader’e işâret eden yirmialtıncı mertebede ثُمَّ نُونٍ Sûresi, kader sözüyle münâsebeti nedir?” kalbime gelmesi ânında ihtar edildi.

O sûrenin başını okurken gördüm ki, ﴿نٓ وَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَ﴾ âyeti bütün kalemlerin ve tastîr ve kitapların aslı, esâsı, ezelî me'hazi ve sermedî üstadı kaderin kalemi ve Nur ve ilm‑i ezelînin nuruna işâret eden (ن) kelimesidir. Demek ﴿وَالذَّارِيَاتِ﴾ Zerrât Risalesi’ne işâreti gibi kuvvetli bir münâsebetle, (ن) kelimesi Risale‑i Kader’e kuvvetli işâretle bakar.

Evvelâ: اَلْخَيْرُ ف۪يمَا اخْتَارَهُ اللّٰهُ sırrınca mes'elemizin te'hirinde hayır var. Kalbim ve Nurların serbestiyeti öyle istiyordu. Siz hem birbirinizi tesellî, hem kuvve‑i maneviyeyi takviye, hem tatlı sohbetle müzâkere‑i ilmiye, hem Nurların yazması ve mütâlaalarıyla bu geçici zahmetin noktasını siler rahmet yapmağa, bu fânî saatleri bâkî saatlere çevirmeğe muvaffak olursunuz‥ inşâallâh.

Sâniyen: Mâdem bayramlaşmamız mahkemenin muvakkat hapis menzilinde oldu, ben de bayram tatlısı olarak; Konya kahramanı Zübeyr’in bana getirdiği zemzem ile Nurs Karyesi’nin bence çok mânidâr balını gönderdim. Siz bal matarasına su koyun, karıştırınız. Sonra zemzemi içine bırakınız, kemâl‑i âfiyetle içiniz.

Ehemmiyetli bir taraftan ehemmiyetli ve mânidâr bir suâl edilmiş. Bana sordular ki: “Sizin cem'iyet olmadığınız, üç mahkeme o cihette berâet vermesiyle ve yirmi seneden beri tarassud ve nezâret eden altı vilâyetin o noktadan ilişmemeleriyle tahakkuk ettiği hâlde, Nurcularda öyle hàrika bir alâka var ki, hiçbir cem'iyette, hiçbir komitede yoktur. Bu müşkülü halletmenizi isteriz.” dediler.

Ben de cevaben dedim ki: “Evet, Nurcular cem'iyet‑memiyet, hususan siyâsî ve dünyevî ve menfî ve şahsî ve cemâatî menfaat için teşekkül eden cem'iyet ve komite değiller ve olamazlar. Fakat, bu vatanın eski kahramanları kemâl‑i sevinçle şehâdet mertebesini kazanmak için rûhlarını fedâ eden milyonlar İslâm fedâilerinin ahfâdları, oğulları ve kızları, o fedâilik damarından irsiyet almışlar ki, bu hàrika alâkayı gösterip Denizli Mahkemesinde bu âciz bîçâre kardeşlerine bu gelen cümleyi onlar hesabına söylettirdiler:

‘Milyonlar kahraman başlar fedâ oldukları bir hakikate başımız dahi fedâ olsun!’ diye onlar nâmına söylemiş, mahkemeyi hayret ve takdirle susturmuş. Demek Nurcularda hakîki, hàlis, sırf rızâ‑yı İlâhî için ve müsbet ve uhrevî fedâiler var ki; mason ve komünist ve ifsad ve zındıka ve ilhâd ve taşnak gibi dehşetli komiteler o Nurculara çare bulamayıp hükûmeti, adliyeyi aldatarak lastikli kanunlar ile onları kırmak ve dağıtmak istiyorlar. İnşâallâh bir halt edemezler. Belki Nurun ve îmânın fedâilerini çoğaltmağa sebebiyet verecekler.”

Dünkü suâle benzer, kırk sene evvel olmuş bir suâl ve cevabı size hikâye edeceğim. O eski zamanda, Eski Said’in talebeleri üstadlarıyla şiddet‑i alâkaları fedâilik derecesine geldiğinden, Van, Bitlis tarafında Ermeni komitesi, Taşnak fedâileri çok fa'âliyette bulunmasıyla Eski Said onlara karşı duruyordu, bir derece susturuyordu. Kendi talebelerine mavzer tüfekleri bulup medresesi bir vakit asker kışlası gibi silâhlar, kitaplarla beraber bulunduğu vakit, bir asker ferîki geldi, gördü dedi: “Bu medrese değil, kışladır.” Bitlis hâdisesi münâsebetiyle evhâma düştü, emretti: “Onun silâhlarını alınız.” Bizden ellerine geçen onbeş mavzerimizi aldılar. Bir‑iki ay sonra Harb‑i Umumî patladı. Ben tüfeklerimi geri aldım. Her ne ise…

Bu hâller münâsebetiyle benden sordular ki: “Dehşetli fedâileri bulunan Ermeni komitesi sizden korkuyorlar ki; Siz Van’da Erek Dağı’na çıktığınız zaman, fedâiler sizden çekinip dağılıyorlar, başka yere gidiyorlar. Acaba sizde ne kuvvet var ki öyle oluyor?”

Ben de cevaben diyordum: “Mâdem fânî dünya hayatı, küçücük ve menfî milliyetin muvakkat menfaati ve selâmeti için bu hàrika fedâkârlığı yapan Ermeni fedâileri karşımızda görünürler. Elbette hayat‑ı bâkiyeye ve pek büyük İslâm milliyet‑i kudsiyesinin müsbet menfaatlerine çalışan ve ‘Ecel birdir’ i'tikàd eden talebeler, o fedâilerden (Hâşiye) geri kalmazlar. Lüzum olsa o kat'î ecelini ve zâhirî birkaç sene mevhûm ömrünü, milyonlar sene bir ömre ve milyarlar dindaşların selâmetine ve menfaatine tereddüdsüz, müftehirâne fedâ ederler.”

İki gündür hem başımda, hem a'sâbımda te'sirli bir nezle ağrısı var. Böyle hâllerde bir derece dostlarla görüşmekten tesellî ve ünsiyet almağa ihtiyacım içinde acîb tecrid ve yalnızlık vahşeti beni sıktı. Böyle bir nev'i şekvâ kalbe geldi: “Neden bu tâzib oluyor, hizmetimize fâidesi nedir?”

Birden, bu sabah kalbe ihtar edildi ki: Siz bu şiddetli imtihana girmek ve inceden inceye sizi kaç defa “altın mı, bakır mı?” diye mehenge vurmak ve her cihette sizi insafsızca tecrübe etmek ve “nefislerinizin hisseleri ve desîseleri var mı, yok mu?” üç‑dört eleklerle elenmek; hàlisâne, sırf hak ve hakikat nâmına olan hizmetinize pek çok lüzumu vardı ki; kader‑i İlâhî ve inâyet‑i Rabbâniye müsâade ediyor.

Çünkü, böyle meydân‑ı imtihanda inâdcı ve bahâneci insafsız muârızların karşısında teşhîr edilmesinden herkes anladı ki; hiçbir hile, hiçbir enâniyet, hiçbir garaz, hiçbir dünyevî, uhrevî ve şahsî menfaat karışmayarak, tam hàlis, hak ve hakikatten geliyor.

Eğer perde altında kalsaydı çok mânâlar verilebilirdi. Daha avâm‑ı ehl-i îmân i'timâd etmezdi. “Belki bizi kandırırlar.” der ve hàvâs kısmı dahi vesvese ederdi. Belki bazı ehl‑i makàmât gibi kendilerini satmak, i'timâd kazanmak için böyle yapıyorlar diye daha tam kanâat etmezlerdi.

Şimdi imtihandan sonra, en muannid vesveseli dahi teslîme mecbur oluyor. Zahmetiniz bir, kârınız bindir. İnşâallâh.

Esâretimdeki hâdisenin gazete ile ilânı, şiddetli yasaklarla ahâliyi her tarafta bizden kaçırmağa çalışmakla beraber teveccüh‑ü âmmeyi ziyâdeleştirmiş. Bize, hususan şahsıma ihanet etmeğe tarafdâr üç resmî adam dün avluda demişler: “Said pencereden göründüğü vakit ahâli toplanıp ona bakıyor, pencerede durmasın. Yoksa koğuşunu değiştiriniz.” diye başgardiyan söyledi. Hiç merak etmeyiniz. Ben her sıkıntıya tahammüle karar vermişim. Duânız bereketiyle inşâallâh sıkıntılar sevinçlere dönecekler.

O esâret hâdisesi aslı doğrudur. Fakat, şâhidim olmadığından tafsîlen beyân etmemiştim. Yalnız bir manga beni i'dâm etmek için geldiğini bilmiyordum, sonra anladım. Ve Rus kumandanı tarziye için Rusça bir şeyler söyledi, ben bilmedim. Demek hazır bulunan ve bu hâdiseyi gazeteye ihbar eden müslüman yüzbaşı anlamış ki, kumandan tekrar tekrar “Affet!” demiş.

Ben Birinci Cihan Harbinde Bitlis mevkiinde yaralı olarak esir olurken, Bediüzzaman da o gün esir düşmüştü. O Sibirya’ya gönderilmiş, en büyük esirler kampında idi. Ben Bakü’nün Nargin Adası’nda idim. Günün birinde esirleri teftişe gelen ve kampı gezerken Bediüzzaman’ın önünden geçen Nikola Nikolaviç’e o hiç ehemmiyet vermiyor ve yerinden kımıldanmıyor. Başkumandanın nazar‑ı dikkatini çekiyor. Tekrar bir bahâne ile önünden geçiyor. Yine kımıldanmıyor. Üçüncü defasında önünde duruyor, tercümân vâsıtasıyla aralarında şöyle bir muhâvere geçiyor:

— “Beni tanımadılar mı?”

— “Evet tanıdım. Nikola Nikolaviç, Çarın dayısıdır, Kafkas cebhesi başkumandanıdır.”

— “O hâlde ne için hakaret ettiler?”

— “Hayır, affetsinler ben kendilerine hakaret etmiş değilim. Ben mukaddesâtımın emrettiğini yaptım.”

— “Mukaddesât ne emrediyormuş?”

— “Ben müslüman âlimiyim. Kalbimde îmân vardır. Kendisinde îmân olan bir şahıs, îmânı olmayan şahıstan efdaldir. Ben ona kıyâm etseydim, mukaddesâtıma hürmetsizlik yapmış olurdum. Onun için ben kıyâm etmedim.”

— “Şu hâlde, bana îmânsız demekle benim şahsımı, hem ordumu, hem de milletimi ve çarı tahkîr etmiş oluyor. Derhâl dîvân‑ı harb kurulunda isticvâb edilsin.”

Bu emir üzerine dîvân‑ı harb kuruluyor, karargâhtaki Türk, Alman ve Avusturya zâbitleri, ayrı ayrı Bediüzzaman’a ricâ ederek başkumandana tarziye vermesi için ısrar ediyorlar. Verdiği cevab bu oluyor:

Buna karşı kimse sesini çıkarmıyor, neticeyi bekliyor. İsticvâb bitiyor. Rus çarını ve Rus ordusunu tahkîr maddesinden i'dâm kararını veriyorlar. Kararı infaz için gelen bir manga askerin başındaki subaya kemâl‑i şetâretle: “Müsâade ediniz, onbeş dakika vazifemi îfâ edeyim.” diye abdest alıp iki rekât namaz kılarken, Nikola Nikolaviç geliyor, kendisine hitâben:

Bütün Müslümanlar için şâyân‑ı misâl olan bu salâbet‑i diniye ve yüksek seciyeyi, arkadaşlarından bir yüzbaşı, müşâhedesine müsteniden anlatıyordu. Bunu duydukça, ihtiyarsız olarak gözlerim yaşla doldu.

Gazetenin bu fıkrasının yazılmasını Üstadımız emretmedikleri hâlde, hem çok merak‑âver‥ hem çok ibret, hem çok heyecan verici olmasından buraya yazılmıştır.

Hem benim iştahım kesildiği, hem hediye bana dokunduğu için benim hisseme düşen üç parça yağ ve bir sepet üzüm ve bir kese elma ve iki paket çay ve şekeri size gönderdim. Ben sizlere teberrük verecektim. Fakat sordum, sizinki de var. Hem ben onların fiatıyla yoğurt, yumurta, ekmek gibi şeyleri alacağım, tâ Medresetü'z‑Zehrâ benden gücenmesin, “Teberrükümü yemedi.” Hem muhtaca, hem bir parça ucuz, hem lâyıklara satınız ki; iki cihetle Medresetü'z‑Zehrâ ve şûbelerinin hediyeleri tam mübârek, hem bana, hem alanlara ilâçlı bir teberrük olsun. Husrev nezâretçi ve Ceylan, Hıfzı satıcı olsun.

Evvelâ: Hakkımda gazete münâsebetiyle şimdi ihtar edildi ki: Rus’un cebbâr bir kumandanı, gösterdiğin izzet‑i îmâniye karşısında hiddetini bırakıp tarziye verdiği hâlde‥ Risale‑i Nurun gayet kuvvetli, şahsımın yüz derece fevkınde hàlisâne salâbet‑i îmâniye derslerini gören resmî memurlar kalben insafa gelmezler ve inâdında devam etseler; elbette Cehennem’den başka hiçbir ceza onları temizlemez. Muvakkat bir ömürde bu azîm hatânın cezası yerleşmez. Çünkü, bir yağ bozulsa, daha yenilmez; süt, yoğurt gibi değil. İnşâallâh Nurlar onların çoğunu bozulmadan kurtarmış.

Sâniyen: Mehmed Feyzi, Bedriye’ye yazsın ki; ben onun mektûbunda bulunan bütünleri duâma dâhil ediyorum, onlar da bana duâ etsinler.

Evvelâ: Medâr‑ı ibret ve hayret iki esâretimde şahsıma karşı bir muâmeleyi beyân etmek ihtar edildi. Şöyle ki:

Rusya’da Kosturma’da, doksan esir zâbitlerimizle beraber bir koğuşta idik. Ben o zâbitlerimize ara sıra ders veriyordum. Bir gün Rus kumandanı geldi, gördü, dedi: “Bu Kürd, gönüllü alay kumandanı olup çok askerimizi kesmiş. Şimdi de burada siyâsî ders veriyor. Ben yasak ediyorum, ders vermesin.” İki gün sonra geldi, dedi: “Mâdem dersiniz siyâsî değil, belki dinîdir, ahlâkîdir; dersine devam eyle.” izin verdi.

İkinci esâretimde, bu hapiste iken yirmi sene derslerimi dinlemiş ve benden daha güzel ders veren bir hàs kardeşimin ve zarûrî hizmetimi gören hizmetçilerimin benim yanıma gelmeleri adliye memuru tarafından yasak edildi, tâ benden ders almasınlar. Hâlbuki Nur Risaleleri başka derslere hiç ihtiyaç bırakmıyor ve hiçbir dersimiz kalmamış ve hiçbir sırrımız gizli kalmamış. Her ne ise bu uzun kıssayı kısa kesmeye bir hâl sebeb oldu.

Arz‑ı ta'zîmat ve takdim‑i ihtiramât ile istifsar‑ı hatır edip, sıhhat ve âfiyetinize duâlar ederek dâmenlerinizden, el ve ayaklarınızdan öpüyoruz.

Müşfik Üstadımız Efendimiz! Siz sevgili Üstadımızdan bize gönderilen ve müdafaâtın sonuna ilâve edilen üç kıymetdâr mektûbunuzla “Hüve Nüktesi”ni nasıl bulduğumuzu siz sevgili Üstadımıza arzetmemizi, bir mübârek kardeşimizle siz sevgili Üstadımız emretmişler.

Sevgili Üstadımız Efendimiz! Birinci mektûbunuz, yirmi seneden beri tarassudlar ve nezâretlerle beraber altı vilâyet ve üç mahkemenin bulamayıp berâet verdikleri cem'iyetçilikten sizde hiçbir eser görülmediği hâlde, hiçbir cem'iyette ve hiçbir komitede görülmeyen Nurculardaki hàrika alâka, ehemmiyetli bir taraftan bir suâl ile siz sevgili Üstadımızdan sorulmuş olup‥ şehâdet mertebesini kazanmak için rûhlarını fedâ eden milyonlar İslâm fedâilerinin ahfâdları ve evlâdları, o fedâiliği ecdâdlarından irsiyet aldıkları içindir ki: Siz sevgili Üstadımıza mahkemeleri hayret ettirip susturan: “Milyonlar kahraman başlar fedâ oldukları bir hakikate başımız dahi fedâ olsun.” diye acîb cümleyi söyletmeye vesile olan talebelerinizde gördüğünüz hakîki, hàlis, sırf rızâ‑yı İlâhî ve müsbet ve uhrevî fedâkârlığın karşısında, menfî cemâat ve komitelerin mağlûb oldukları, hem Nurcuları dağıtmak isteyenlerin inşâallâh muvaffak olamayacakları ve hem Nurun ve îmânın fedâilerini çoğaltmaya sebebiyet verecekleri izâh edilmekle cevab verilmiştir.

İkinci mübârek mektûbunuzda: Siz sevgili Üstadımızın Van, Bitlis’te tedrîste bulunduğunuz talebelerinizle birlikte, etraflarında bulunan ehl‑i îmânı titreten Ermeni, Taşnak fedâilerine karşı çıkıp o fedâileri durdurup dağıtmağa mecbur eden siz sevgili Üstadımızdaki ve talebelerinizdeki hàrika kuvvet; küçücük, fânî dünya hayatı ile menfî milliyetin muvakkat menfaati ve selâmeti için Ermeni fedâilerinde görülen hàrika fedâkârlığa mukâbil, hayat‑ı bâkiyeye ve İslâm millet‑i kudsiyesinin müsbet menfaatlerine çalışan ve ecel birdir i'tikàd eden ve üstadlarına olan şiddet‑i râbıtaları fedâilik derecesine varan talebelerinizin birkaç sene mevhûm ömürlerini milyonlar sene bir ömre ve milyarlar dindaşların selâmetine ve menfaatine müftehirâne fedâ etmelerinden mütevellid olduğu, kırk sene evvel siz sevgili Üstadımızdan sorulan bir suâle cevab olarak bildirilmektedir.

Üçüncü mübârek mektûbunuz: Dokuz aydan beri temâdî eden pek acîb tecridinizle beraber tesellî ve ünsiyet ihtiyacını tevlîd eden hastalığınız içinde neden bu tâzib oluyor‥ diye siz sevgili Üstadımızın kalb‑i mübâreklerine gelen şekvâya bir ihtar olup‥ inâdcı, bahâneci ve insafsız muârızlar karşısında girdiğimiz bu şiddetli imtihanda altun olanlar bakır olanlardan ayrılmak için mehenge vurulmak ve insafsız bir tecrübe ile nefislerin hisseleri olup olmadığı bilinmek için eleklerle elenmek, sırf hak ve hakikat nâmına olan hàlisâne hizmetimize pek çok lüzumu olduğu için kader‑i İlâhî’nin ve inâyet‑i Rabbâniye’nin bu dehşetli tazyîke verdiği müsâade, hiçbir hile, hiçbir enâniyet, hiçbir garaz, hiçbir dünyevî ve uhrevî menfaat karışmayarak yapılan ve tam hàlis ve hak ve hakikatten gelen ve şimdi en muannid ve vesveseli olanları dahi teslîme mecbur eden ve bir zahmete mukâbil inşâallâh bin kâr bırakan bu hizmetimiz eğer perde altında kalsaydı, çok mânâlar verilmekle beraber avâm‑ı ehl-i îmân ile hàvâs kısmı birer bahâne ile tam kanâat etmeyeceklerinden olduğu bildirilmektedir.

Dördüncü mektûb olan “Hüve Nüktesi” ise, ﴿قُلْ هُوَ اللّٰهُ اَحَدٌ﴾ ve ﴿لَٓا اِلٰهَ اِلَّا هُوَ﴾ kelime‑i kudsiyeleriyle maddî cihetinde هُوَ lafzında siz sevgili Üstadımızın bir seyahat‑ı hayâliye-i fikriyelerinde, hava sahifesinin mütâlaalarıyla görülen zarîf bir nükte‑i tevhidde îmân mesleğindeki gayet derecede kolaylık ile meslek‑i dalâletteki nihâyetsiz müşkülât kısa bir işâretle beyân edilmiş.

Kudret‑i İlâhiye’nin bir arşı olan bir avuç toprakta konulan muhtelif tohumların mâhiyetlerinde ve emir ve irâdenin diğer bir arşı olan havanın bir parçasında neşv ü nemâ bulan هُوَ lafzında görülen hàrikalar, esbâba verildikçe, dehşetli müşkülâtın zuhûru ve Vâhid‑i Ehade verildikçe fevkalâde sühûletin vücûdu, hem ehl‑i dalâletin hususan maddiyûn ve tabîiyyûn meslek erbâbına, hem ehl‑i îmâna gayet şirin, gayet güzel, gayet hoş, hem gayet mukni' ve müskit bir şekilde isbât edilerek bir risale kadar kıymeti bulunan hususan tahavvülât‑ı zerrât hakkındaki Otuzuncu Söz’le, Tabiat Risalesi olan Yirmiüçüncü Lem'anın bir nev'i hülâsası olabilir kanâatini bize veren bu kıymetdâr yazılarınızla Risale‑i Nur baştan başa her okuyanı hem tenvir edip yükseltiyor, hem sevgili Üstadımıza nihâyetsiz minnetdârlıklara vesile oluyor.

İki‑üç defadır ehemmiyetli bir hâlet‑i rûhiye bana ârız oluyor. Aynı otuz sene evvel İstanbul’da beni Yûşâ Dağı’na çıkarıp İstanbul’un, Dâru'l‑Hikmet’in câzibedâr hayat‑ı ictimâiyesini bıraktırıp, hattâ İstanbul’da bulunan Nurun birinci şâkirdi ve kahramanı olan merhum Abdurrahman’ı dahi zarûrî hizmetimi görmek için de yanıma almağa müsâade etmeyen ve Yeni Said mâhiyetini gösteren acîb inkılâbât‑ı rûhînin bir misli, şimdi mukaddemâtı bende başlamış. Üçüncü bir Said ve bütün bütün târik‑i dünya olarak zuhûruna bir işâret tahmin ediyorum.

Demek Nurlar ve kahraman şâkirdleri benim vazifelerimi yapacaklar, daha bana hiç ihtiyaç kalmamış. Zâten Nurun herbir câmi' cüz'ü ve sarsılmayan hàlis şâkirdlerinin herbirisi, benden daha mükemmel ders verir.

Evvelâ: Ben bazı emârelerle tahmin ederim ki, neşredilen mecmualarımızdan en ziyâde Rehber’e ehemmiyet veriyorlar. Ben zannederim ki: Hüve Nüktesi gizli zındık düşmanlarımızın bellerini kırmış, onların istinâdgâhı olan tabiat tâğutunu dağıtmış, kesif toprakta bir derece saklayabilirken şeffâf havada – Hüve Nüktesi’nden sonra – hiçbir cihetle o tâğutu saklamak imkânı kalmamış ki, küfr‑ü inâdî ve temerrüd‑ü irtidadî sebebiyle adliyeyi aldatıp aleyhimize sevkediyorlar. İnşâallâh Nurlar adliyeleri lehine çevirip onların bu hücumunu dahi akîm bırakacaklar.

Sâniyen: Bu sırada, hem Ehl‑i Sünnet gazetesi, hem buranın gazetesi, hem Zübeyr’in harâretli mukàbelesi, Nurlarla iştigâlleri güzel bir ilânat hükmüne geçtiler. Benim bedelime, benim hoşuma giden bize dair bahislerine bakınız, bana bildiriniz.

Evvelâ: Dün dördünüzün harâretli sohbetini gördüm, çok sevindim, memnun oldum. Ben de yanınızda bulunuyorum gibi ferâhla dinledim. Birden baktım ki, iki tarafınızda sizi dinleyenler var. Yarım saat devam etti. Merak ettim, kalben dedim. Habbeyi kubbe yapan ve yanlış mânâ veren bir câsus, dinleyenler içinde bulunmak ihtimali var ki, dikkatle kulak veriyor ve konuşan kardeşler ihtiyatsızlıklarından ve sohbetin keyfinden hiç onlara bakmıyorlar, dikkat etmiyorlar diye size cevab gönderdim. Elhamdülillâh bir zararlı konuşma olmadığını bildim. Bu nâzik sırada ihtiyat lâzımdır.

Sâniyen: Hoca Hasan’ın haddimden yüz derece ziyâde bir hüsn‑ü zan ile yazdığı bir mektûbundan bildim ki, aynen Denizli kahramanı merhum Hasan Feyzi sisteminde bir Nur nâşiri olacak. İnşâallâh onun gibi Afyon’da dahi Hasan Feyziler çıkacaklar. Afyon Denizli’den geri kalmayacak, zahmetimizi rahmete çevirecek.

Ben gazeteleri merak etmezdim. Fakat bu sırada hem Ehl‑i Sünnet, hem Sebilürreşâd’ın lehimizdeki yazıları her hâlde aleyhimizdeki kıskançları ve gizli düşman zındıkları şaşırtmış. Bunlar o dostları susturmak için çalışmak ihtimali beni meraklandırdı.

Birinci: Hakkımızda zahmet rahmete dönmesi.

İkinci: Kader adâleti içinde rızâ ve teslîm ferâhı.

Üçüncü: İnâyet‑i hàssanın Nurcular hakkında hususiyetindeki sevinç.

Dördüncü: Geçici olmasından zevâlinde lezzet.

Beşinci: Ehemmiyetli sevâblar.

Altıncı: Vazife‑i İlâhiye’ye karışmamak.

Yedinci: En şiddetli hücumda en az meşakkat ve küçük yaralar.

Sekizinci: Sâir musîbet‑zedelere nisbeten çok derece hafif.

Dokuzuncu: Nur ve îmân hizmetinde şiddetli imtihandan çıkan yüksek ilânatın te'sirâtındaki sürûr.

Dokuz aded manevî sevinçler, öyle teskin edici bir merhem ve tatlı bir ilâçtır ki; ta'rif edilmez, ağır elemlerimizi teskin ediyor.

On aydan beri münâfıkların bir resmî memuru elde edip bütün desîseleriyle yaptıkları hücum en küçük bir şâkirdi sarsmadı. O iftiraları hiç hükmündedir. İsbât ettiğimiz onun yüz yalanına karşı, bir gazetenin sâbık vâlinin tekaüde sevkini bir mektûbumuzda bulup hilâf‑ı vâkidir diye bir tek yanlış bulmuş. Hâlbuki o yanlış o gazeteye aittir. Her ne ise; böylelerden böyle iftiralar, binden bir te'siri bize olmadığı gibi, inşâallâh dâire‑i Nura da zararı olmayacak.

Size söylediğim gibi, memurun iftiranâmesine çok ehemmiyet vermeyiniz, zihninizi bulandırmasın. Eğer müdafaâtımda cevabı bulunmayan kanunî nokta varsa, kısa cevab verirsiniz. Hem deyiniz: “Said der ki: Bizi ve Nurları berâet ettiren üç mahkemeyi kızdırmamak, tenkìs etmemek için o garazkârâne iddianâmeye karşı cevab verip ehemmiyet vermeyeceğim. Büyük müdafaâtım; hususan on vecihle kanunsuzluğa, tam ve mükemmel bir cevaptır.”

Evvelâ: Bir inâyettir ki, o adamın müfteriyâne iddianâmesini işitemedim. Yoksa şiddetle konuşacaktım. Reise, seni mahkemeye veriyorum, yani haksızlığınla mahkeme‑i kübrâ’ya ve kanunsuzluğunla dünya mahkemesine. Ve avukatım yok dediğimden maksad, onlara, bizim umumumuzun küllî mes'elede vekilimizdir, benim hususî şahsıma gelen hücuma ancak ben mukàbele edebilirim, demektir. Ahmed Hikmet’e bildiriniz.

Sâniyen: Savcının isnâdâtına karşı eski müdafaâtımız kâfîdir.

Sâlisen: Mustafa Osman, Ceylan nasıl telâkki ettiklerini ve hiç bulantı onlara vermediklerini ve dâire‑i Nurda dahi fenâ te'sir etmeyeceğini bana yazdılar. Kahraman Tâhir’i gördüm. O da öyle telâkki etmiş. Husrev ve Feyzileri ve Sabri’yi merak ettim.

Râbian: Zannederim ki, şimdi küfür ve dalâlet, komiteler ve cem'iyetler şeklinde hücum ettikleri içindir ki; kader‑i İlâhî, bunlara bu eşedd‑i zulüm ile bir cem'iyet isnâdıyla bizi tâzib ettiriyor. Demek şimdi ehl‑i îmânın ittihâdına pek çok lüzum var. Biz o hakikati bilmediğimiz için kaderin adâlet tokadını yeriz.

Evvelâ: Haccı men'eden, zemzemi döktüren, hakkımızda eşedd‑i zulme müsâadekâr davranan ve Zülfikàr ve Sirâcü'n‑Nur’un müsâderesine ehemmiyet vermeyen ve bizi garazkârâne, kanunsuz, tâzib eden memurları terfî ettirip hânemizden çıkan mazlumâne lisân‑ı hâl ile yüksek ağlamamızı ve sesimizi işitmeyen bir müstebid kabinenin zamanında en rahat yer hapistir. Yalnız mümkün olsa başka hapse naklolsak, tam selâmet olur.