244
Rumûzât‑ı Semâniye’ye ait iki risaleyi, ehemmiyetli talebelere, bir yere gönderdim
Azîz, Sıddık Kardeşlerim!
Bugünlerde Rumûzât‑ı Semâniye’ye ait iki risaleyi, ehemmiyetli talebelere, bir yere gönderdim. Yol kapandı, gitmedi. O iki risaleyi tekrar dikkatle mütâlaa ettim. Fikren dedim ki: “Bu zevkli ve güzel ve meraklı şirin bir maksada giden bu tevâfuklu yolda ne için sevkedilmeden perde indi, başka yolda sevkedildik, çalıştırıldık?”
Birden ihtar edildi ki: O gaybî esrârı açacak olan meslekten yüz derece daha ehemmiyetli ve kıymetli ve umumî ihtiyaca medâr ve herkes bu zamanda ona şiddetle muhtaç ve İslâmiyetin temel taşları olan hakàik‑ı îmâniye hazinesine hizmet etmeğe ve istifadeye zarar gelecekti. Çünkü, o esrâr‑ı gaybiye, zevkli ve meraklı olduğu için, nazarı kendine çekecekti. En büyük ve en yüksek maksad olan hakàik‑ı îmâniyeyi ikinci derecede bırakacaktı. Onun için idi ki, “Sûre‑i ﴿اِذَا جَٓاءَ نَصْرُ اللّٰهِ﴾” remzinde esrâr‑ı gaybî gösterildi, birden kapandı, perde indi. Hem bu sır için idi ki, o yolda istihdam edilmedik; yalnız o meslek‑i tevâfukiyenin tereşşuhâtından Risale‑i Nurun hakkâniyetine bir imza ve cezâletine bir zînet ve hurûf‑u Kur'âniye’nin intizamından ve vaziyetinden tezâhür eden bir nev'i i'câz çıktı, daha o yolda çalıştırılmadık.
Said Nursî
245
Rüya Hakkında Isparta’ya Gönderilen Bir Fıkradır
Azîz, Sıddık Kardeşlerim!
Hediyeniz, Kastamonu’ya geleceği ânında rüyada gördüm ki: Bizlere bir fermân‑ı şâhâne, manevî bir cânibden geliyor, kemâl‑i hürmetle ellerinde tutup bize getiriyorlar. Biz baktık ki, o fermân‑ı àlî, Kur'ân‑ı Azîmü'ş-Şân olarak çıktı. O hâlde bu mânâ kalbe geldi: Kur'ân yüzünden Risaletü'n‑Nurun şahs‑ı manevîsi ve biz şâkirdleri, bir terfî ve terakkî fermânını âlem‑i gaybdan alacağız.
Şimdi tâbiri ise, o fermânı temsîl eden masûmların kalemiyle manevî tefsir‑i Kur'ânîyi aldığımızdır. Bu rüyanın şimdiki tâbiri çıkmadan bir‑iki saat evvel, Feyzi ile Emin’in gösterdikleri tâbir dahi haktır, ehemmiyetlidir.
Hem bu medâr‑ı sürûr ve ferâh olan hediye‑i Nuriyeyi bir hiss‑i kable'l-vukû' ile benim rûhum tam hissetmiş, akla haber vermemiş idi ki, o gelmeden iki gün evvel Feyzi ve Emin’in fıkrasında beyân edilen rüyayı gördüğüm gecenin gününde, sabahtan akşama kadar ve ikinci gününde kısmen hiç görmediğim bir tarzda bir sevinç, bir sürûr hissedip mütemâdiyen bir bahâne ile ferâhımı izhâr edip otuz‑kırk defa tebessüm ile güldüm. Hem ben, hem Feyzi taaccüb ve hayret ettik. Otuz günde bir defa gülmeyen, bir günde otuz defa gülmek, bizleri hayrette bıraktı.
Şimdi anlaşıldı ki; o sürûr, o sevinç mezkûr manevî fermânı temsîl eden masûmların ve ümmîlerin kalemlerinin yazıları; nesl‑i âtînin sahâif‑i hayatlarına, Âlem‑i İslâmın sahife‑i mukadderâtına ve ehl‑i îmânın istikbâlinin defterlerine neşr‑i envâr edeceklerinin ve o masûmların hàlis ve sâfî amelleri ve hizmetleriyle sahife‑i a'mâlimizde hasenâtlarını yazıp kaydetmesinin ve Risale‑i Nur şâkirdlerinin istikbâlinin mukadderâtını mes'ûdâne idâmesinin haberini veren o hediyeden ve daha gelmeden geliyordu. Ben o azîm yekûndan hisseme düşen binden bir cüz'ünü rûhen hissetmiş idim ki, beni mesrûrâne heyecana getirmişti.
246
Evet, böyle yüzer masûmların makbûl amelleri ve reddedilmez duâları, sâir kardeşlerimin defterlerine geçmesi misillû, benim gibi günahkârın sahife‑i a'mâline dahi girmesi, binler sürûr ve sevinç verebilir. Böyle karanlık bir zamanda, bu ağır şerâit altında böyle masûmâne ve kahramanâne çalışmak için, biz hem o masûmları, hem o ümmîleri, hem onların muallimlerini, hem peder ve vâlidelerini, hem köylülerini, hem Anadolu’yu, hem memleketlerini tebrik ederiz.
O mübârek masûmların ve ümmîlerin herbirisine birer hususî teşekkür ve tebriknâme yazmak elimden gelseydi yazacaktım.
Said Nursî
Emin ve Feyzi’nin Ispartalı Kardeşlerine Gönderilmiş Bir Fıkrasıdır
Isparta’da bulunan kardeşlerimize!
Latîf bir rüyanın, Kadere ait bir mes'eleyi şühûd derecesinde bize kanâat verdiği gibi, o latîf rüyanın ikinci parçası bizlere manevî bir müjde ve beşâret verdiği cihetle, siz kardeşlerimize beyân ediyoruz. Şöyle ki:
Üstadımız rüyada görüyor ki: Ben – yani Feyzi – ile beraber gezmeye çıkıyoruz. Giderken birden Üstadımıza söylüyorum ki: “Burada ben, ayının tesbihini toplayacağım.” Üstadımız da bakıyor ki, beyaz ipler gibi dolaşmış bir şey görüyor. Bu acîb, güldürecek sözümden ve ayıya tesbih isnâd etmek vaziyetimden çok şiddetli gülerek uyanmış. Uyandıktan sonra da gülmüş. Akşama kadar hiç görülmemiş bir tarzda yirmi‑otuz defa o hâdisât‑ı nevmiyeyi gülerek benimle mülâtafe etti. Münâsebeti olmayan bazı şeylerle tâbire çalıştıksa da münâsebet tutmadı. Sonra aynı ikinci günün aynı saatinde, bana benzeyen bir dost – ki rüyada Üstadıma benim sûretimde görünmüş – Üstadımızın yanına geldi, dedi ki: “Ayının yağını toplayanlardan alıp, müezzin ve tesbih yapan bir adam tavsiyesiyle mühim bir adama, her sabah hastalık için yutmasını nasıl görüyorsunuz?” Üstadımız da rüyada güldüğü gibi aynı öyle gülmüş, birden rüya hâtırına gelip, bu acîb ve aynı aynına tâbiri kemâl‑i taaccüb ve hayretle karşılayıp ona demiş: “Sakın isti'mâl etmesin!”
247
Yirmisekizinci Mektûb’un Birinci Risalesinin Altıncı Nüktesinde; rüya‑yı sâdıka, Kader‑i İlâhî herşeyi ihâta ettiğine bir hüccet‑i kàtıa hükmünde Üstadımızın binler tecrübe ile gördüğü gibi, aynen bu vâkıa dahi bizlere şühûd derecesinde kat'î isbât etti ki: “Hâdisât, vücûda gelmezden evvel mukadderdir, ma'lûmdur, muayyendir, Kader‑i İlâhî’nin mîzanlarıyla geliyor” diye bu rükn‑ü îmânîye bize gayet kat'î bir nümûne oldu.
Hem aynı rüyanın ikinci tabakasında Üstadımız görüyor ki, Risale‑i Nurun hey'etine bir fermân geliyor. Birden geldi, o kudsî fermân Kur'ân çıktı. Bunun tâbiri, aynı günün aynı tecrübe saatinde, Kur'ânın Hizbü'l‑Ekber’i ümîd edilmediği bir vakitte, ma'lûm, Âsiye Hanım’ın hânesinde etrafı tezyîn edilen Hizbü'l‑Ekber’i yüz senelik bir güzel kap içinde, o kabın üstünde sırma ile pâdişahların mühim fermânlarında tuğrâ‑i şâhâne işlenmiş olduğunu gördük. Üstadımız dedi ki: Fermân geldi diye Kur'ân çıktı. Şimdi de, Kur'ânın Hizbü'l‑Ekber’i geldi. Üstünde fermân tuğrâsı bulunduğundan, Risale‑i Nurun hey'etine beşâretli ve medâr‑ı feyz ve terakkî bir fermân‑ı Rabbânî hükmüne geçeceğini Rahmet‑i İlâhiye’den bekliyoruz. Bu tâbirden sonra ikinci günü, sizin çok kıymetdâr hediyeniz hakîki tâbirini güneş gibi meydâna çıkardı.
Orada bulunan umum kardeşlerimize selâm, arz‑ı hürmet eder, duâlarınızı isteriz.
Risale‑i Nur ŞâkirdlerindenEmin, Feyzi
248
Isparta’ya Gönderilen Bir Mektûb
Azîz, Sıddık Kardeşlerim!
Namaz tesbihâtının sırrına göre, nasıl ki namazdan sonra tesbih ve zikir ve tehlil ile hatme‑i muazzama-i Muhammediye (A.S.M.) ve zikir ve tesbih eden ve rû‑yi zemin kadar geniş bir halka‑i tahmîdât-ı Ahmediye (A.S.M.) dâiresine tasavvuran ve niyeten girmek, medâr‑ı füyûzât olduğu gibi, biz dahi Risaletü'n‑Nurun geniş dâiresine ve halka‑i envârında ders alan ve çalışan binler masûm lisânların ve mübârek ihtiyarların duâlarına ve a'mâl‑i sâlihalarına hissedar olmak ve âmîn demek hükmünde olan tayy‑ı mekân ederek, gıyâben omuz omuza, diz dize bulunmak hayâliyle ve niyetiyle ve tasavvuruyla kendimizi fevkalhad bahtiyar biliyoruz. Hususan âhir ömrümde böyle kıymetdâr, masûm, manevî evlâdları ve yüzer Abdurrahmanları bulmak, benim için dünyada bir Cennet hayatı hükmüne geçiyor.
Geçen Ramazan‑ı Şerîfte hastalık münâsebetiyle herbir kardeşim benim hesabıma bir saat çalışmasının büyük bir neticesini ayne'l‑hak ve hakkalyakìn gördüğümden, böyle duâları reddedilmez masûmların ve mübârek ihtiyarların ve üstadlarının benim hesabıma olan duâları ve çalışmaları, benim Risale‑i Nura hizmetimin uhrevî bir netice‑i bâkiyesini dünyada gösterdi.
اَلْبَاق۪ي هُوَ الْبَاق۪يKardeşinizSaid Nursî
249
Risale‑i Nurun Küçük ve Masûm Şâkirdleri
Risale‑i Nurun küçük ve masûm şâkirdlerinden elli‑altmış talebenin yazdıkları nüshaları bize de gönderilmiş, biz de o parçaları üç cild içinde cem'ettik, hem o masûm şâkirdlerin bazılarını isimleriyle kaydettik.
Meselâ: Ömer (onbeş yaşında), Bekir (dokuz yaşında), Hüseyin (onbir yaşında), Hâfız Nebi (oniki yaşında), Mustafa (ondört yaşında), Mustafa (onüç yaşında), Ahmed Zeki (onüç yaşında), Ali (oniki yaşında), Hâfız Ahmed (oniki yaşında). Bu yaşta daha çok çocuklar var, uzun olmasın diye yazılmadı.
İşte bu masûm çocukların Risaletü'n‑Nurdan aldıkları derslerinin ve yazdıklarının bir kısmını bize göndermişler, biz de onların isimlerini bir cetvelde dercettik. Bunların bu zamanda bu ciddi çalışmaları gösteriyor ki: Risaletü'n‑Nurda öyle manevî bir zevk ve câzibedâr bir nur var ki; mekteblerdeki çocukları okumağa şevkle sevketmek için icâd ettikleri her nev'i eğlence ve teşviklere galebe edecek bir lezzet, bir sürûr, bir şevk Risaletü'n‑Nur veriyor ki, çocuklar böyle hareket ediyorlar. Hem bu hâl gösteriyor ki: Risaletü'n‑Nur kökleşiyor, inşâallâh daha hiçbir şey onu koparamayacak, ensâl‑i âtiyede devam edecek.
Aynen bu masûm küçük şâkirdler gibi, Risaletü'n‑Nurun câzibedâr dâiresine giren ümmî ihtiyarların dahi, kırk‑elli yaşından sonra Risaletü'n‑Nurun hatırı için yazıya başlayıp, yazdıkları kırk‑elli parçayı iki‑üç mecmua içinde dercettik. Bu ümmî ihtiyarların ve kısmen çoban ve efelerin bu zamanda, bu acîb şerâit içinde herşeye tercihen Risale‑i Nura bu sûretle çalışmaları gösteriyor ki: Bu zamanda Risaletü'n‑Nura ekmekten ziyâde ihtiyaç var ki; harmancılar, çiftçiler, çobanlar, yörük efeleri, hâcât‑ı zarûriyeden ziyâde Risalei'n‑Nura çalışmaları, Risaletü'n‑Nurun hakkâniyetini gösteriyorlar.
Bu cildde az, sâir altı cild‑i âherde masûmların ve ihtiyar ümmîlerin yazılarının tashihinde çok zahmet çektim, vakit müsâade etmiyordu. Hâtırıma geldi ve ma'nen denildi ki: Sıkılma, bunların yazıları çabuk okunmadığından, acelecileri yavaş yavaş okumağa mecbur ettiğinden, Risale‑i Nurun gıdâ ve taam hükmündeki hakikatlerinden hem akıl, hem kalb, hem rûh, hem nefis, hem his hisselerini alabilirler. Yoksa, yalnız akıl cüz'î bir hisse alır, ötekiler gıdâsız kalabilirler. Risale‑i Nur, sâir ilimler ve kitaplar gibi okunmamalı. Çünkü ondaki îmân‑ı tahkîkî ilimleri, başka ilimlere ve mârifetlere benzemez, akıldan başka çok letâif‑i insaniyenin de kût ve nurlarıdır.
250
Elhâsıl: Masûmların ve ümmî ve ihtiyarların noksan yazılarında iki fâide var:
Birincisi: Teennî ve dikkatle okumağa mecbur etmektir.
İkincisi: O masûmâne ve hàlisâne samîmî ve tatlı dillerinden, derslerinden, Risale‑i Nurun şirin ve derin mes'elelerini lezzetli bir hayretle dinlemek ve ders almaktır.
Said Nursî
Isparta’ya Gönderilen Bir Fıkradır
Risaletü'n‑Nur, kendi sâdık ve sebatkâr şâkirdlerine kazandırdığı çok büyük kâr ve kazanç ve pek çok kıymetdâr neticeye mukâbil fiat olarak, o şâkirdlerden tam ve hàlis bir sadâkat ve dâimî sarsılmaz bir sebat ister. Evet, Risaletü'n‑Nur onbeş senede medresede kazanılan kuvvetli îmân‑ı tahkîkîyi onbeş haftada ve bazılara onbeş günde kazandırdığına, yirmi senede yirmi bin zât tecrübeleriyle şehâdet ederler.
Hem, iştirâk‑i a'mâl-i uhreviye düsturuyla, herbir şâkirdinin, herbir günde binler hàlis lisânlarıyla edilen makbûl duâları‥ ve binler ehl‑i salâhatin işledikleri a'mâl‑i sâlihanın misil sevâblarını kazandırıp, herbir hakîki sâdık ve sebatkâr şâkirdini amelce binler adam hükmüne getirdiğini‥ kerâmetkârâne ve takdirkârâne İmâm‑ı Ali Radıyallahu Anh’ın üç ihbarı ve kerâmet‑i gaybiye-i Gavs-ı A'zam’daki (K.S.) tahsinkârâne ve teşvikkârâne beşâreti‥ ve Kur'ân‑ı Mu'cizü'l-Beyân’ın kuvvetli işâretiyle o hàlis şâkirdler, ehl‑i saâdet ve ashâb‑ı Cennet olacaklarına müjdesi pek kat'î isbât ederler. Elbette böyle bir kazanç, öyle bir fiat ister.
251
Mâdem hakikat budur; Risale‑i Nur dâiresinin yakınında bulunan ehl‑i ilim ve ehl‑i tarîkat ve sofî meşreb zâtlar, onun cereyanına girmek ve ilim ve tarîkattan gelen sermâyeleriyle ona kuvvet vermek ve genişlenmesine çalışmak ve şâkirdlerini teşvik etmek ve bir buz parçası olan enâniyetini – tam bir havuzu kazanmak için – o dâiredeki âb‑ı hayat havuzuna atıp eritmek gerektir ve elzemdir. Yoksa başka bir çığır açmakla hem o zarar eder, hem bu müstakîm ve metîn cadde‑i Kur'âniyeye bilmeyerek zarar verir, belki zındıkaya bilmeyerek bir nev'i yardım hesabına geçer.
Said Nursî
Latîf Bir Tevâfuka İşâret Eden Bir Fıkradır
Otuzaltı yapraktan ibaret ve İmâm‑ı Ali’nin fevkalâde takdirine mazhar olan Otuzikinci Söz’ün, kendi kendine gelen beşbin yediyüz onbeş tevâfuku, Risaletü'n‑Nurun bu havâlideki gayet mühim bir talebesi olan Ahmed Nazîf’in nüshasında çıkmıştır. Demek o risalenin hatt‑ı hakîkisine rastgelmiş ki, bu hàrika kerâmeti göstermişler.
Hem iki Husrev’i Risale‑i Nur dâiresine ve Bekir Sıdkı’ya kerâmetini gösterip îmâna getiren ve tılsım‑ı kâinâtın üçte birisini halleden, onbeş yapraktan ibaret olan Otuzuncu Söz’üne kahraman Nazîf’in nüshasında tekellüfsüz üçbin sekizyüz otuzbeş tevâfuku… Biz, gözümüzle bu kerâmet‑i tevâfukiye-i Nuriyeyi gördük. (Hâşiye)
Halîl, Hilmi, Salâhaddin, Emin, Feyzi Said Nursî
Hâfız Mustafa’nın Bir Fıkrasıdır
Azîz Üstadım!
O cereyanın hücumu ânında köyümüzde nahiye müdürü ve daha – zâhiren – mühim memurlar bulunduğu hâlde, şifâhen isimlerimizle ihbar edip taharrî ettirmek istedikleri hâlde, Hazret‑i Esedullâh Ali (Kerremallâhu Vechehu) ve Gavs‑ı A'zam gibi çok manevî Üstadlarımızın manevî yardımlarıyla akîm kalıp; hattâ o memurları aleyhimize değil, lehimize – manevî darbeleriyle – çevirdiler. اَلْفُ اَلْفِ اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ هٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبّ۪ي
252
Mektûbu mütâlaa ettik. Acîbdir ki, bizim kusurumuzdan ve ufacık ihtiyatsızlığımızdan gelen o te'sirsiz cereyanı haber veriyor gördük. Çünkü: “Bir kısım avâm‑ı nâs ve bid'alara tâbi bir kısım ulemâ‑i zâhir, hakikaten kendilerinin pis ve dalâlet bataklığından giden yollarında arkadaşlık etmeyen ve bir cadde‑i kübrâyı bulan Risaletü'n‑Nur şâkirdlerini zemmediyor” diye sizden gelen o mektûb haber veriyordu. Hakikaten öyle oldu. Mektûbdan bir gün sonra, merakı mûcib üzerimizde hiçbir te'sir kalmadı.
TalebenizHâfız Mustafa
Emin ve Feyzi’nin Isparta’daki Kardeşlerine Yazdığı Bir Fıkradır
Evet, Isparta’da bulunan kardeşlerimizin haber verdikleri bu ehemmiyetli hâdise‑i taarruziyeye teşebbüs vukû'u zamanında muhâberemiz kesildiği hâlde, mütemâdiyen her vakit Üstadımız, aynı taarruza ma'rûz bulunuyoruz gibi, bizi – yani Feyzi ve Emin’i – îkaz ediyordu. “Dikkat ediniz, dört cihetle bize taarruz var; demir gibi sebat ediniz, bir halt edemezler.” Biz de bakıyorduk ki, bizde bir şey yok, hissetmiyorduk.
Hem o gaybî hâdiseyi bertaraf etmek için mutâbık bir mektûb bize yazdırdı, size gönderildi.
Risale‑i Nur ŞâkirdlerindenEmin, Feyzi
253
Hulûsi Bey’in Bir Fıkrasıdır
“Lâhika”nın bu defa irsâl buyurulan kısmını aldım. Lehü'l‑hamd kudsî vazifede istihdamımız devam ediyor. Hakikaten insan, seyyidinin mütenevvi' hizmetleri arasında böyle nurlu ve nurânî hizmette bulundurulmasını hissedince, zâten ücretini peşin alan bir köle olduğunu da nazar‑ı dikkate alınca, bütün zerrât‑ı kâinât kadar dil ile hamdetmek istiyor. Yani kalbinde yanan Elhamdülillâh kandili, herşeyi müsebbih ve hâmid gösteriyor ve güzel bir niyetle, o hâmidlerin hamdini ve müsebbihlerin tesbihini ve o şâkirlerin şükrünü beraberce seyyidine takdime bir iştiyak hissediyor.
Nurlu ve kudsî mektûblarınız yekdiğerini takib ettikçe, hakikaten tahkîkî îmânın kemâle doğru seyran ettiği görülüyor. Bu âciz kardeşiniz şüphesiz bir sûrette îmân ettim ki: Şerîat‑ı Garrâ-i Ahmediye Aleyhissalâtü Vesselâm’ın hakàikına, rûhuna nüfûz etmenin en kısa, en hatarsız, en zevkli tarîki, Risalei'n‑Nura intisabladır.
Evet, bahtiyar odur ve ona derler ki: Risaletü'n‑Nura intisab etmiş, bütün mü'minleri kendisine tam hakîki kardeş bilip, bu zulmetli asırda îmân‑ı tahkîkî nuruyla Cadde‑i Kübrâ-yı Ahmediyeyi (A.S.M.) buluyor. Nihâyetsiz şekillere, karışıklıklara rağmen “Bismillâh” ile açılan Risaletü'n‑Nur kapısından girince, tıfl iken “Ümmetî” diyen Şefî'ini ciddi sevmek, yani Sünnet‑i Seniye’sine ittibâ' eylemenin muaccel mükâfâtı olarak buluyor. Her emri işlerken, bu emri cânib‑i Haktan bu ümmete getireni; her nehyi yapmamağa cebrederken, bu nehyi taraf‑ı İlâhî’den bu ümmete getireni düşüne düşüne, derslerde geçtiği gibi, bütün ömür dakikaları ibâdet olabilir. Ve O Habîb‑i Hudâ, O Şefî'‑i Rûz-i Cezayı her işinde nümûne etmek azminden mütevellid muhabbet, O Habîbin bulunduğu âleme göçmeyi sevdirecek hâle getiriyor ve böylece مُوتُوا قَبْلَ اَنْ تَمُوتُوا sırrı tezâhür ediyor. Tezekkür‑ü mevt veya râbıta‑i mevt تَفَكُّرُ سَاعَةٍ خَيْرٌ مِنْ عِبَادَةِ سَنَةٍ
254
Elhâsıl: Ne ararsak, hep Risaletü'n‑Nurda güneş gibi görünüyor. Risaletü'n‑Nur şâkirdleri dikkat etseler, daha bu fânî âlemde iken Livâü'l‑Hamd-i Ahmedî (Aleyhissalâtü Vesselâm) altında bulunduklarını inâyet‑i Hak’la anlarlar.
Âcizâne fehmedebildiğim şu ânda kalbime gelen hakikatlere istinâden diyeceğim ki: Bu dalâlet ve bid'aların ve dinsizliğin tâun ve vebâdan daha ziyâde ve daha şiddetli sârî illetlerine karşı, Risaletü'n‑Nurun getirdiği ve ta'lim ve tefhim ettiği çok hakikatlerden Sünnet‑i Ahmediyeye (A.S.M.) temessük dersini en hakîki olarak alan, Risaletü'n‑Nur şâkirdleridir. Onlar bu temessük ve intisablarının, – iki kere iki dört eder kat'iyyetinde mazhar oldukları inâyet‑i Rabbâniye şehâdetiyle – muaccel mükâfâtlarını görüyorlar. Yani: Burada sünneti ile, dalâlet ve bid'at ve dinsizlik ateşlerinden kurtaran, mensûb olduğumuz Şerîatın Mübelliği; burada halâs ve mukâvemetle, âhir hayatımızda îmân ile, haşr‑i ekberde şefâatiyle inşâallâh ebedî sevindirecektir diyorlar, diye biliyorlar. اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ هٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبّ۪ي
255
Mâdemki böyle olmuştur; o hâlde şüphesiz Risaletü'n‑Nurun intişarındaki maksad, şu zamanın insanlarına tahkîkî îmânı ders vermek, mütehayyirlerini kurtarmak, müteharrîlerini takviye ve tarsin etmek, zındıka ve ehl‑i ilhâdı iskât ve ilzam etmektir. Amma fitne ateşleri âfet hâlini alan bu zamanda, cam ile elmasın beraber satıldığı bir çarşıda bu mübârek Nurları, yani şânında ﴿اِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَاِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ﴾ buyurulan Kur'ân‑ı Mu'cizü'l-Beyân’ın hakîki tefsirleri olan Risaletü'n‑Nurun hakaretten sıyâneti için, hem سِرًّا تَنَوَّرَتْ sırr‑ı tenvirini Rahîm ve Kerîm Rabbimiz irâde ve takdir buyurmuş.
Risale‑i Nur ŞâkirdlerindenHulûsi
Halîl İbrahim’in Risale‑i Nura Hitâben Yazdığı Bir Fıkradır
اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ عَلَى الرِّسَالَةِ النُّورِيَّةِ Şümûs‑u Kur'ânın envârlarından in'ikâs eden ecrâm‑ı ulviye, seyyârât ve sevâbit‑i kevkebiye ve ezhâr‑ı müzeyyene-i ravza-i safâiye ve hakàik‑âşinâ ile memlû dürr‑i meknûne اَلْمُؤَيَّدُ بِالدَّلَائِلِ الْعَقْلِيَّةِ وَالتَّسْل۪يمِيَّةِ olan Risale‑i Nuriye, esrâr‑ı Kitabullâh, âlemi ziyâlandırdı ve inşâallâh dâimî ziyâlandıracaktır. Ve öyle bir şâheserdir ki, selef‑i sâlihînin eserlerinin sonunda gelmekle hepsinden ileridedir. Öyle mebzûl bir feyz var ki, en zulmetli kalbleri dahi nur‑u îmân ile nurlandırır. Ve öyle bir mârifet‑i İlâhiye’yi serd ve beyân eyler ki, körlere bile gösterdi.
256
O, benim gözümün nuru, kalbimin sürûru, gönlümün bülbülü, rûhumun gıdâsı, letâifimin incilâsı, canımın canı… Ben onun herbir hakikatine bin can versem, inşâallâh bir cana mukâbil bâkîde bin can alacağım. O, benim kabirde enîsim, berzahta refîkim ve mîzanda a'mâlim, Sırat’ta Burâk’ım, Cennet’te yoldaşım…
Ben onun hakkında nasıl ta'rif edebilirim? Yirmisekizinci Mektûb’da serdedilen وَمَا مَدَحْتُ مُحَمَّدًا بِمَقَالَت۪ي ❋ وَلٰكِنْ مَدَحْتُ مَقَالَت۪ي بِمُحَمَّدٍ fehvâsınca ben de derim: وَمَا مَدَحْتُ رِسَالَةَ النُّورِ بِمَقَالَت۪ي ❋ وَلٰكِنْ مَدَحْتُ مَقَالَت۪ي بِرِسَالَةِ النُّورِ
Hem ne haddime düşmüş ki, o menşûr‑u Kur'ân’dan bahsedeyim! Olsa, olabilse bu fakir, ondan istişfâ (اِسْتِشْفَاءْ) ve istişfa' ( اِسْتِشْفَاعْ ) ve istifaza edebilir. Şöyle ki:
اَگَرْ نَه خَواهِى دَادْ نَه دَادِى خَواهْ kaidesince rızâ‑yı Bârî’nin kendisinden hoşnud ve râzı olmasını isteriz. Ve onun nuruyla dünyada bütün Âlem‑i İslâmın nurlanmasını isteriz. Ve talebelerinin dünyada birer arslan ve âhirette birer sultan olmasını ve Livâü'l‑hamd sancağının altında, önünde Üstadımızla bütün talebeleriyle varmak isteriz.
257
Elhâsıl: İstemesini bilmediğim için maddî ve manevî bütün rızık ve ihtiyaçlarımızın verilmesini, Üstadımın istemesini isteriz. Orada kardeşlerimizin, başta Üstadımız olarak, cümlesine ayrı ayrı selâmlarla sıhhat ve âfiyette berdevam olmasını isteriz.
اَلْبَاق۪ي هُوَ الْبَاق۪يTalebenizHalîl İbrahim
Risale‑i Nurun mühim erkânından bulunan ve bu ayn‑ı hakikat olan mektûbunu bizlere gönderen Halîl İbrahim kardeşimizin sözlerini âciz lisânım söylemeğe ve âtıl kalemim yazmağa muktedir değilse de, her hususta bu mübârek kardeşimizin fikrine bütün rûh u canımla iştirâk ediyorum. Hem kalbime bakıyordum, bu mektûbu yazarken lisânıma tercümân olamayan kalbim de aynen bu medhe ma'nen iştirâk edip, beraber o kardeşimle söyler gibi hissedip telezzüz ederdim. Eğer söyleyebilseydim, ben de böyle söylerdim.
Feyzi
258
Risale‑i Nur âfât-ı semaviyenin def' ve ref'ine vesiledir
بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ
Azîz, Sıddık Kardeşlerim!
Bu yeni hâdise‑i taarruziyeden müteessir olmayınız. Çünkü, mükerrer tecrübelerle, Risaletü'n‑Nur inâyet altındadır. Hiçbir tâife, şimdiye kadar böyle ehemmiyetli hizmette bizler kadar az meşakkat ile kurtulan olmamış.
Hem geçen Ramazandaki hastalığım ve Eskişehir’deki musîbetimiz gibi çok vâkıalarla; zâhirî sıkıntılı, meşakkatli hâlât altında Risaletü'n‑Nurun fâidesine ait inkişafatı ve daha te'sirli fütûhâtı görülmüş. İnşâallâh, bu sıkıntılı hâdise dahi münâfıkların aks‑i maksûduyla Risale‑i Nurun fütûhâtını başka bir mecrâda teshîle vesile olur.
Beşinci Şuâ ellerine geçmesi ehemmiyetlidir. Fakat bunda bir hikmet var. Belki onlara kendi mesleklerini bildirmek ve Cehennem’e gidenin mâhiyetini bilmek için fevkalâde ve iktidarımız haricinde bir kazâ‑yı İlâhî diye, Cenâb‑ı Hakk’ın hikmetine ve inâyetine ve hıfzına i'timâd edip, merak etmeyiniz.
Hem siz, hem onlar bilsinler ki: Sadaka belâyı def'ettiği gibi, Risaletü'n‑Nur Anadolu’dan, hususan Isparta ve Kastamonu’dan âfât‑ı semâviye ve arziyeyi def' ve ref'ine vesiledir.
Evet, Sabri’nin ﴿يَٓا اَرْضُ ابْلَع۪ي… وَاسْتَوَتْ عَلَى الْجُودِيِّ… الخ﴾ âyetinden istihrâc ettiği mânâ haktır ve mutâbıktır.
259
Evet, Risale‑i Nur, Sefîne‑i Nuh gibi Anadolu’yu Cebel‑i Cûdî hükmüne getirip, küre‑i arzın yangınından ve tûfânından kurtulmasına sebebdir. Çünkü, za'f‑ı îmândan gelen tuğyan ekserî musîbet‑i âmmeyi celbettiği gibi, îmânı fevkalâde kuvvetlendiren Risaletü'n‑Nur, o musîbet‑i âmmeyi dâiresinin haricine bırakmağa Rahmet‑i İlâhiye tarafından vesile oldu.
Bu ehl‑i îmân, bu Anadolu halkı Risaletü'n‑Nura girmeseler de, ilişmesinler. Eğer ilişseler, yakında bekleyen yangınlar, tûfânlar, tâunların istilâsına uğrayacaklarını düşünsünler, akıllarını başlarına alsınlar. Mâdem biz onların dünyalarına karışmıyoruz, onlar da bizim bu derece âhiretimize karışmaları, onlara felâket getirmek ihtimali kavîdir.
İşte bu sekiz aydır, hususan bu heyecan veren bu hâdiselerle beraber, şimdi yanımda bulunan Feyzi ile Emin ve bütün dostlar şâhiddir ki; bu sekiz ay zarfında bir tek defa ne Harb‑i Umumî, ne de siyaseti sormamışım. Ve odamda işitilen radyoyu da üç senedir dinlemedim. Hâlbuki ben, binler adam kadar dünyaya bakmak münâsebetim var. Demek bize ilişen, doğrudan doğruya îmâna tecâvüz eder. Onları Cenâb‑ı Hakk’a havâle ediyoruz.
Hem ehl‑i siyasetle hiçbir münâsebetimiz olmadığı hâlde, kat'î bilsinler ki: Bu memlekette, bu asırda, bu milleti anarşilikten, tereddî ve tedennî‑i mutlaktan kurtaracak yegâne çare, Risaletü'n‑Nurun esâsâtıdır.
Bu hâdisede sıkıntı çeken masûmlar ve üstadları bilsinler ki: Ağır şerâit altında bir saat nöbet, bir sene ibâdet ve bir saat hakîki tefekkür‑ü îmânî, bir sene tâat hükmüne geçtiği gibi, inşâallâh onların sıkıntıları da öyle sevâba medâr olur. Onlar da, merak edip teessür ile değil, ferâh ve sürûr ile karşılamalı. Fakat Hazret‑i İmâm-ı Ali Radıyallahu Anh’ın iki kere سِرًّا بَيَانَةً… سِرًّا تَنَوَّرَتْ demesine binâen, biz her vakit ihtiyatlı olmak ve tam sakınmak vaziyetini muhâfaza etmeğe mükellefiz. Risale‑i Nurun mensûbları, şuûr ve ihtiyarları haricinde birbiriyle münâsebetdâr, birbirinin hâdiseleriyle alâkadar olduğuna bir delil de bugünlerde oldu. Şöyle ki:
260
Oradaki hâdisenin vukû'undan bugüne kadar, buradaki muhtelif tabakalardaki talebelerin vaziyetleri, ehemmiyetli bir hâdise yüzünden değişmiş gibi çekinmek ve münâfıkların nazarını kendilerine ve bizlere celbetmemek için tevakkuf devresi geçti. Hem Nazîf gibi bir çok zâtın rüyalarının tâbirleriyle, sizin hâdiseniz olduğunu anladık.
Umum kardeşlerimize birer birer, hususan musîbet‑zedelere selâm ve duâ ediyoruz. Cenâb‑ı Hak, onları çabuk kurtarıp, (Hâşiye) vazifelerinin başlarına geçirsin, âmîn!
KardeşinizSaid Nursî
Risale‑i Nurun Mühim Bir Rüknü Olan Hâfız Ali’nin (R.H.) Bir Fıkrasıdır
Azîz Üstadım, Efendim!
“Bu acîb zamanın en büyük tehlikesi, Hadîs‑i Şerîfle sâbit olan, âhirzamanda çok ehl‑i sefâhet ve gaflet dünyadan îmânsız çıkmak yarasını lisân‑ı Kur'ân-ı Mu'cizü'l-Beyân’la, kabre îmân ile girmek ilâcıyla tedâvi eden, Risaletü'n‑Nur şâkirdlerine bir hüccet‑i kàtıa bahşeden Risaletü'n‑Nura hizmet, acaba âciz insanların cüz'î ve fazl‑ı İlâhî ile hizmetleri nasıl mukàbele eder; belki her iki cihetle bir fazl‑ı İlâhîdir” beyân buyurulduktan sonra, nasıl gecenin zulümâtında yanan bir nur ve bir ziyâ lisân‑ı hâl-i şevkiyle bütün rûh sâhiblerini, hattâ en küçük pervâneleri dahi zulümâttan nura çağırıp çıkardığı gibi, Risaletü'n‑Nur dahi lisân‑ı hâl ve kàl ile, şerîat kılıncıyla ma'nen i'dâm olmamış ve zulümâtta boğulup ölmemiş ehl‑i ilim ve ehl‑i tarîkatı dâvet etmesi, onun Rahîm ismine mazhariyeti şe'nindendir.
İki Hâtıradan Birincisi: İhtiyare hanımlar hakkında ve her zamanda nüfûzunu ve kat'î te'sirini gördüğümüz Hadîs‑i Şerîfin beyân buyurulması, bizleri ve çok alâkadar kadınları sevindirdi. Cenâb‑ı Hak, sizden ebeden râzı olsun, âmîn!
261
İkinci Hâtıra: Gaflet sâikasıyla veya gözsüz, el yardımıyla, bazıların elmas yerine cam parçası aldığı gibi, saâdet‑i ebediye dükkânı olan Risaletü'n‑Nurdan saâdet‑i dünyeviye aramağa gelenleri îkaz ve irşad fıkralarınız, gece‑gündüz yol gözleyen umum Risaletü'n‑Nur şâkirdlerini mesrûr eyledi.
Talebeniz Hâfız Ali (R.H.)
Benim gibi bir neferin, ağırlaşmış müşîriyet makamında ancak dümdârlık vazifesi var
Mustafalar, Küçük Ali, Mübârek ve Münevver Kardeşler!
Mektûbunuz, Büyük Ali’nin mektûbu gibi, acîb bir hakikati beyân ediyor. O hakikat, Risaletü'n‑Nur hakkında haktır. Fakat benim haddim değil ki, o hududa gireyim.
عُلَمَاءُ اُمَّت۪ي كَاَنْبِيَاءِ بَن۪ي اِسْرَائ۪يلَ fermân etmiş. Gavs‑ı A'zam Şah-ı Geylânî (K.S.), İmâm‑ı Gazâlî (K.S.), İmâm‑ı Rabbânî (K.S.) gibi hem şahsen, hem vazifeten büyük ve hàrika zâtlar, bu hadîsi kıymetdâr irşadlarıyla ve eserleriyle fiilen tasdik etmişler. O zamanlar bir cihette ferdiyet zamanı olduğundan, Hikmet‑i Rabbâniye onlar gibi “ferîd”leri ve kudsî dâhîleri ümmetin imdâdına göndermiş.
Şimdi ise aynı vazifeye, fakat müşkülâtlı ve dehşetli şerâit içinde, bir şahs‑ı manevî hükmünde bulunan Risaletü'n‑Nuru ve sırr‑ı tesânüdle bir ferd‑i ferîd mânâsında olan şâkirdlerini, bu cemâat zamanında o mühim vazifeye koşturmuş. Bu sırra binâen, benim gibi bir neferin, ağırlaşmış müşîriyet makamında ancak dümdârlık vazifesi var.
Said Nursî
262
Risaletü'n‑Nurun hey'et-i mecmuasının, sâir şahsî büyük mürşidler gibi azîm kerâmetleri vardır
Evet, bu asrın ehemmiyetli ve manevî ve ilmî bir mürşidi olan Risaletü'n‑Nurun hey'et‑i mecmuası, sâir şahsî büyük mürşidler gibi kendine muvâfık ve hakikat‑i ilmiyesine münâsib birkaç nev'ide ve bilhassa hakàik‑ı îmâniyenin izhârında, intişarında azîm kerâmetleri olduğu gibi; üç kerâmet‑i zâhiresi bulunan “Mu'cizât‑ı Ahmediye” (A.S.M.), “Onuncu Söz”, “Yirmidokuzuncu Söz” ve “Âyetü'l‑Kübrâ” gibi çok risaleleri dahi, herbiri kendine mahsûs kerâmetleri bulunduğunu çok emâreler ve vâkıalar bana kat'î kanâat vermiş. Hattâ sekerâtta bulunan talebelerine, îmânını kurtarmak için, mürşid gibi yetiştiğine müteaddid vâkıalar şübhe bırakmıyor.
Hem bir saat tefekkür bir sene ibâdet‑i nâfile hükmünde, bir misâl “Hizbü'l‑Ekber”dir diye müşâhede ettim ve kanâat getirdim.
Bir Suâl‑cevab Olarak Yazdığım Bir Fıkrayı, Size de Fâidesi Olur İhtimaliyle Beyân Ediyorum
Şöyle ki: Evliyâ dîvânlarını ve ulemânın kitaplarını çok mütâlaa eden bir kısım zâtlar tarafından soruldu: “Risalei'n‑Nurun verdiği zevk ve şevk ve îmân ve iz'ân onlardan çok kuvvetli olmasının sebebi nedir?”
Elcevab: Eski mübârek zâtların ekserî dîvânları ve ulemânın bir kısım risaleleri, îmânın ve mârifetin neticelerinden ve meyvelerinden ve feyizlerinden bahsederler. Onların zamanlarında, îmânın esâsâtına ve köklerine hücum yok idi ve erkân‑ı îmân sarsılmıyordu.
Şimdi ise, köklerine ve erkânına şiddetli ve cemâatli bir sûrette taarruz var. O dîvânlar ve risalelerin çoğu, hàs mü'minlere ve ferdlere hitâb ederler. Bu zamanın dehşetli taarruzunu def'edemiyorlar.
263
Risale‑i Nur ise, Kur'ânın bir manevî mu'cizesi olarak îmânın esâsâtını kurtarıyor ve mevcûd ve muhkem îmândan istifade cihetine değil, belki çok deliller ve parlak bürhânlar ile îmânın isbâtına ve tahakkukuna ve muhâfazasına ve şübehâttan kurtarmasına hizmet ettiğinden, herkese bu zamanda ekmek gibi, ilâç gibi lüzumu var olduğunu dikkatle bakanlar hükmediyorlar.
O dîvânlar derler ki: “Velî ol, gör, makàmâta çık, bak; nurları, feyzleri al.”
Risale‑i Nur ise der: “Her kim olursan ol, bak, gör; yalnız gözünü aç, hakikati müşâhede et, saâdet‑i ebediyenin anahtarı olan îmânını kurtar.”
Hem Risaletü'n‑Nur, en evvel tercümânının nefsini iknâa çalışır, sonra başkalara bakar. Elbette nefs‑i emmâresini tam iknâ eden ve vesvesesini tamamen izâle eden bir ders, gayet kuvvetli ve hàlistir ki, bu zamanda cemâat şekline girmiş dehşetli bir şahs‑ı manevî-i dalâlet karşısında tek başıyla gâlibâne mukàbele eder.
Hem Risaletü'n‑Nur, sâir ulemânın eserleri gibi yalnız aklın ayağı ve nazarıyla ders vermiyor ve evliyâ misillû yalnız kalbin keşif ve zevkiyle hareket etmiyor; belki aklın ve kalbin ittihâd ve imtizacı ve rûh ve sâir letâifin teâvünü ayağıyla hareket ederek evc‑i a'lâya uçar, taarruz eden felsefenin değil ayağı, belki gözü yetişemediği yerlere çıkar, hakàik‑ı îmâniyeyi kör gözüne de gösterir.
Said Nursî
264
Manevî Bir İhtar ile Bir‑iki İnce Mes'eleyi Yazıyorum
Birincisi
Geçen sene Ramazan‑ı Şerîfte Ehl‑i Sünnetin selâmeti ve necâtı için edilen pek çok duâların şimdilik âşikâre kabûlleri görünmemesine, hususî iki sebeb ihtar edildi.
Birinci Sebeb: Bu asrın acîb hàssasındandır ki: Elması elmas bildiği hâlde, camı ona tercih eder. Bu asırdaki ehl‑i îmânın fevkalâde sâfderunluğu ve dehşetli cânîleri âlîcenâbâne afvetmesi ve bir tek haseneyi, binler seyyiâtı işleyen ve binler manevî ve maddî hukuk‑u ibâdı mahveden adamdan görse, ona bir nev'i tarafdâr çıkmasıdır. Bu sûretle ekall‑i kalîl olan ehl‑i dalâlet ve tuğyan, sâfdil tarafdâr ile ekseriyet teşkil ederek; ekseriyetin hatâsına terettüb eden musîbet‑i âmmenin devamına ve idâmesine, belki teşdidine kader‑i İlâhî’ye fetvâ verirler, “Biz buna müstehakız” derler.
Evet, elması bildiği hâlde, yalnız zarûret‑i kat'iyye sûretinde şişeyi ona tercih etmeğe ruhsat‑ı şer'iye var. Yoksa küçük bir ihtiyaçla veya tama' veya hafif bir korku ile tercih edilse, eblehâne bir cehâlet ve hasârettir; tokada müstehak eder. Hem âlîcenâbâne afvetmek ise: Yalnız kendine karşı cinayeti afvedebilir; kendi hakkından vazgeçse hakkı var; yoksa başkaların hukukunu çiğneyen cânîlere afüvkârâne bakmağa hakkı yoktur, zalemeye şerîk olur.
İkinci Sebeb: İzin olmadığından yazılmadı.
İkinci Mes'ele
Kardeşlerim! Eskişehir Hapishânesinde, âhirzamanın hâdisâtı hakkında gelen rivâyetlerin te'villeri mutâbık ve doğru çıktıkları hâlde ehl‑i ilim ve ehl‑i îmân onları bilmemelerinin ve görmemelerinin sırrını ve hikmetini beyân etmek niyetiyle başladım, bir‑iki sahife yazdım, perde kapandı, geri kaldı.
265
Bu beş senede beş‑altı defa aynı mes'eleye müteveccih olup muvaffak olamıyordum. Yalnız o mes'elenin teferruâtından bana ait bir mes'eleyi beyân etmek ihtar edildi. Şöyle ki:
Hürriyetin bidâyetinde, Risaletü'n‑Nurdan çok evvel, kuvvetli bir ümîd ve i'tikàd ile, ehl‑i îmânın me'yûsiyetlerini izâle için “İstikbâlde bir ışık var, bir nur görüyorum” diye müjdeler veriyordum. Hattâ hürriyetten evvel talebelerime beşâret ederdim. Tarihçe‑i Hayat’ımda Abdurrahman’ın yazdığı gibi, “Sünûhât” misillû risalelerde dahi, “Ben bir ışık görüyorum” diye dehşetli hâdiselere karşı o ümîd ile dayanıp mukàbele ederdim. Ben de herkes gibi, o ışığı siyaset âleminde ve hayat‑ı ictimâiye-i İslâmiye’de ve çok geniş bir dâirede tasavvur ediyordum. Hâlbuki hâdisât‑ı âlem, iki Harb‑i Umumî ile beni o gaybî ihbarda ve beşârette bir derece tekzîb edip ümîdimi kırdı.
Birden bir ihtar‑ı gaybî ile, kat'î kanâat verecek bir sûrette kalbime geldi ki: “Ciddi bir alâka ile senin eskiden beri tekrar ettiğin ‘ışık var, bir nur göreceğiz’ diye müjdelerin te'vili ve tefsiri ve tâbiri sizin hakkınızda, belki îmân cihetiyle Âlem‑i İslâm hakkında dahi ehemmiyetli Risaletü'n‑Nurdur. Bu bir ışıktır ki, seni şiddetli alâkadar etmiş idi. Ve bu bir nurdur ki, eskide tahayyül ve tahmininle geniş dâirede, belki siyaset âleminde gelecek mes'ûdâne ve dindarâne hâletlerin ve vaziyetlerin mukaddimesi ve müjdecisi iken, bu muaccel ışığı o müeccel saâdet tasavvur ederek, eski zamanda siyaset kapısıyla onu arıyordun.
Evet, otuz‑kırk sene evvel, bir hiss‑i kable'l-vukû' ile hissettin. Fakat nasıl kırmızı bir perde ile siyah bir yere bakılsa karayı kırmızı görür, sen dahi doğru gördün, fakat yanlış tatbik ettin, siyaset câzibesi seni aldattı.”
S. N.
266
Emin ile Feyzi’nin, Üstadlarının Garîb Vaziyetine ve Risale‑i Nurun Acîb Ehemmiyetine Delâlet Eden Bir Suâlleri ve Üstadlarının Onlara ve Emsâllerine Verdiği Bir Cevaptır
Suâl: Âlem‑i İslâmın mukadderâtıyla ciddi alâkadar olan bu cihan harbinin dehşetli zamanlarında elli gün kadar, (Şimdi yedi seneden geçti; aynı hâl devam ediyor. Hem ne soruyor ve ne de merak eder.) her gün hizmetinizde bulunan bizlerden bir defacık sormadınız. Acaba bu büyük hâdiseden daha büyük diğer bir hakikat mı hükmediyor ki, bunu ehemmiyetten iskàt ediyor; yâhut onunla meşgul olmanın bir zararı mı var? diye Üstadımızdan sorduk.
O da: Elcevab: Diyor ki: Evet, bu cihan harbinden daha büyük bir hakikat ve daha a'zam bir hâdise hükmettiği için, şu cihan harbi ona nisbeten çok ehemmiyetsiz düşüyor. Çünkü bu cihan harbinde iki hükûmet küre‑i arzın hâkimiyeti için murâfaa ve muhâkeme da'vâsında bulunmaları içinde, iki muazzam dinin musâlaha ve sulh mahkemesine barışmak da'vâsı açılarak ve dinsizliğin dehşetli cereyanı da semâvî dinlerle mücâdele‑i azîmesi başladığı hengâmda, nev'‑i beşerin sosyalist tabakasıyla burjuvalar tâifesinin mahkeme‑i kübrâ’larında açılan da'vâlarından çok mühim öyle bir da'vâ açılmış ve öyle muazzam bir hakikat meydâna çıkmış ki, o da'vânın tek bir adama isabet eden mikdarı, bu cihan harbinden daha büyüktür. İşte o da'vâ da budur ki:
Şu zamanda herbir mü'min için, belki herkes için küre‑i arz kadar bir bâkî tarla ve o tarla baştan başa bahçeler ve kasırlarla müzeyyen ebedî bir mülk almak veya o mülkü kaybetmek da'vâsı açılmış. Demek herbir tek adamın başına öyle bir da'vâ açılmış ki; eğer İngiliz, Alman kadar serveti ve kuvveti olsa ve aklı da varsa, yalnız o da'vâyı kazanmak için bütününü sarfedecek. Elbette bu da'vâyı kazanmadan evvel başka şeylere ehemmiyet veren, dîvânedir. Hattâ o da'vâ o derece tehlikeye düşmüş ki, bir ehl‑i keşfin müşâhedesiyle, bir yerde ecel elinden terhis tezkeresini alan kırk adamdan bir adam kazanabilmiş, otuzdokuzu kaybetmiş.
267
İşte bu ehemmiyetli, azîm da'vâyı kazandıracak ve yirmi seneden beri tecrübeler ile ondan sekizine o da'vâyı kazandıran bir da'vâ vekili bulunsa; elbette aklı başında her adam, o da'vâyı kazandıran öyle bir da'vâ vekilini vazifeye sevkedecek olan bir hizmete, her hâdisenin fevkınde ehemmiyet vermeğe mükelleftir.
İşte o da'vâ vekilinin bu asırda birisi, belki birincisi Kur'ân‑ı Mu'cizü'l-Beyân’ın i'câz‑ı manevîsinden süzülen ve çıkan ve tevellüd eden Risale‑i Nur olduğunu, binler onun ile o da'vâyı kazananlar şâhiddir.
Evet, bu küre‑i arza memuriyetle gönderilen her insan, burada misâfir ve fânî olduğu ve mâhiyeti bir hayat‑ı bâkiyeye müteveccih bulunduğu kat'iyyen tahakkuk etmiştir. O her insan, bu zamanda hayat‑ı ebediyesini kurtaracak olan istinâd noktaları sarsıldığından, bu dünyasını ve içinde bütün alâkadar ahbabını ebedî terketmekle beraber, bu dünyadan binler derece daha mükemmel bir bâkî mülkü de kaybetmek veya kazanmak da'vâsı başına açılmış. Eğer îmân vesikası olmazsa ve berâtı ve senedi olan i'tikàdı sağlam bir sûrette elde etmezse, o da'vâyı kaybeder. Acaba bu kaybettiği şeyin yerini hangi şey doldurabilir?
İşte bu hakikate binâen, benim ve kardeşlerimin herbirimizin yüz derece aklı ve fikri ziyâdeleşse, bu muazzam vazife‑i kudsiyenin hizmetine ancak kâfî gelebilir. Sâir mes'elelere bakmak, bize fuzûlî ve mâlâyanî olur. Yalnız bu kadar var ki, Risale‑i Nur şâkirdlerinin bir kısmı öteki da'vâlar içinde bulunduğu ve lüzumsuz ve sebebsiz bazen bize akılsızların tecâvüzleri ve taarruzları zamanında, zarûret derecesinde, istemeyerek muvakkaten bakmışız.
Hem bu hakîki ve pek büyük da'vânın haricindeki da'vâlara ve boğuşmalara alâkadarâne fikren ve kalben karışmak zararlıdır. Çünkü böyle geniş ve siyâsî ve heyecan veren dâirelere dikkat eden ve onlarla meşgul olan bir adam, kısa bir dâire içinde vazifedâr olduğu ehemmiyetli hizmetlerinden geri kalır veya şevki kırılır.
268
Hem o geniş ve câzibedâr siyaset ve boğuşma dâirelerine dikkat eden, bazen kapılır; vazifesini yapamadığı gibi, selâmet‑i kalbini ve hüsn‑ü niyetini ve istikamet‑i fikrini ve hizmetindeki ihlâsı kaybetmese de o ittiham altında kalabilir. Hattâ mahkemede bana bu noktadan hücum ettikleri zaman dedim: “Güneş gibi hakikat‑i îmâniye ve Kur'âniye, yerdeki muvakkat ışıkların câzibesine tâbi ve âlet olmadığı gibi, o hakikati cidden tanıyan, değil küre‑i arzdaki hâdisâta, belki kâinâta da âlet edemez dedim, onları susturdum.”
İşte Üstadımızın cevabı bitti, biz de bütün kuvvetimizle tasdik ettik.
Risale‑i Nur ŞâkirdlerindenEmin, Feyzi
269
Bir mektûbun parçasıdır. Bu makam münâsebetine binâen yazıldı.
Azîz, Sıddık Kardeşlerim!
Sakın dünya cereyanları, hususan siyaset cereyanları ve bilhassa harice bakan cereyanlar sizi tefrikaya atmasın, karşınızda ittihâd etmiş dalâlet fırkalarına karşı sizi perîşan etmesin. “El‑hubbu Fillâh, ve'l-buğzu Fillâh” düstur‑u Rahmânî yerine – El‑iyâzü Billâh – “El‑hubbu fissiyaseti ve'l-buğzu lissiyaseti” düstur‑u şeytânî hükmederek, melek gibi bir hakikat kardeşine adâvet ve “el‑hannâs” gibi bir siyaset arkadaşına muhabbet ve tarafdârlıkla, zulmüne rızâ gösterip cinayetine ma'nen şerîk eylemesin.
Evet, bu zamandaki siyaset, kalbleri ifsad edip asabî rûhları azâb içinde bırakır. Selâmet‑i kalb ve istirahat‑i rûh isteyen adam, siyaseti bırakmalı. Evet, şimdi küre‑i arzda herkes ya kalben, ya rûhen, ya aklen, ya bedenen gelen musîbetten hissedarlıktan azâb çekiyor, perîşandır. Bilhassa ehl‑i dalâlet ve ehl‑i gaflet merhamet‑i umumiye-i İlâhiye’den ve hikmet‑i tâmme-i Sübhâniyeden habersiz olduğundan, nev'‑i beşere rikkat‑i cinsiye, alâkadarlık cihetiyle kendi eleminden başka nev'‑i beşerin şimdiki elîm ve dehşetli elemleri ile dahi müteellim olup azâb çekiyor. Çünkü, lüzumsuz ve mâlâyanî bir sûrette vazife‑i hakîkiyelerini ve elzem işlerini bırakıp, âfâkî ve siyâsî boğuşmalara – ve kâinâtın hâdiselerini merakla dinleyerek – karışarak rûhlarını sersem, akıllarını geveze etmişler, “Zarara râzı olana merhamet edilmez” mânâsında اَلرَّاض۪ي بِالضَّرَرِ لَا يُنْظَرُ لَهُ kaide‑i esâsiyesiyle, şefkat hakkını ve merhamet liyâkatini kendilerinden selbetmişler. Onlara acınmayacak ve şefkat edilmez ve lüzumsuz, başlarına belâ getiriyorlar.
270
Ben tahmin ediyorum ki, bütün küre‑i arzın bu yangınında ve fırtınalarında selâmet‑i kalbini ve istirahat‑i rûhunu muhâfaza eden ve kurtaran, bu memlekette Risaletü'n‑Nur dâiresine sadâkatle girenlerdir.
Çünkü onlar, Risaletü'n‑Nurdan aldıkları îmân‑ı tahkîkî derslerinin nuruyla ve gözüyle herşeyde Rahmet‑i İlâhiye’nin izini, özünü, yüzünü görüp herşeyde kemâl‑i hikmetini, cemâl‑i adâletini müşâhede ettiklerinden, kemâl‑i teslîmiyet ve rızâ ile – Rubûbiyet‑i İlâhiye’nin icraatından olan musîbetlere karşı – teslîmiyetle gülerek karşılıyorlar, rızâ gösteriyorlar ve merhamet‑i İlâhiye’den daha ileri şefkatlerini sürmüyorlar ki elem ve azâb çeksinler.
İşte bu hakikate binâen, değil yalnız hayat‑ı uhreviyenin, belki dünyadaki hayatın dahi saâdet ve lezzetini isteyenler, hadsiz tecrübelerle Risaletü'n‑Nurun îmânî ve Kur'ânî derslerinde bulabilir ve buluyorlar.
Said Nursî
Ehemmiyetli Bir Hocanın Üstad Hakkında Ziyâde Hüsn‑ü Zannını Ta'dil Etmek Münâsebetiyle Emin ve Feyzi’nin O Hocaya Gönderdikleri Bir Mektûb
Azîz, Sâdık ve Muhterem Hoca Haşmet Efendi!
Sizin müceddid hakkındaki mektûbunuzu hayretle okuduk, Üstadımıza söyledik. Üstadımız diyor ki:
271
“Evet, bu zamanda hem îmân ve din, hem hayat‑ı ictimâiye ve şerîat, hem hukuk‑u âmme ve siyaset‑i İslâmiye için gayet ehemmiyetli bir müceddid ister. Fakat en ehemmiyetlisi, hakàik‑ı îmâniyeyi muhâfaza noktasındaki tecdîd, en mukaddes ve en büyüğüdür. Şerîat ve hayat‑ı ictimâiye ve siyâsiye dâireleri, ona nisbeten ikinci, üçüncü, dördüncü derecede kalıyor.
Rivâyet‑i Hadîsiyede tecdîd‑i din hakkındaki ziyâde ehemmiyet ise, îmânî hakàiktaki tecdîd itibariyledir. Fakat efkâr‑ı âmmede ve hayat‑perest insanların nazarında, zâhiren geniş ve hâkimiyet noktasında câzibedâr olan hayat‑ı ictimâiye-i İslâmiye ve siyaset‑i diniye cihetleri daha ziyâde ehemmiyetli göründüğü için, o adese ile o nokta‑i nazardan bakıyorlar, mânâ veriyorlar.
Hem bu üç vezâif birden bir şahısta veyâhut bir cemâatte bu zamanda bulunması ve mükemmel olması ve birbirini cerhetmemesi, pek uzak, âdeta kàbil görülmüyor. Âhirzamanda Âl‑i Beyt-i Nebevî’nin cemâat‑i nurâniyesini temsîl eden Mehdi’de ve cemâatindeki şahs‑ı manevîde ancak ictimâ' edebilir. Cenâb‑ı Hakk’a hadsiz şükür olsun ki, bu asırda Risaletü'n‑Nurun hakîki şâkirdlerinin şahs‑ı manevîsi, hakàik‑ı îmâniye muhâfazasında tecdîd vazifesini yaptırmıştır. Yirmi seneden beri o vazife‑i kudsiyede te'sirli ve fâtihâne neşriyatıyla gayet dehşetli ve kuvvetli zındıka ve dalâlet hücumuna karşı tam mukàbele edip, yüz binler ehl‑i îmânın îmânlarını kurtardığını kırk bin adam şehâdet eder.
Amma benim gibi âciz ve zaîf bir bîçârenin, böyle binler derece haddimden fazla bir yükü yüklenmek tarzında, bîçâre şahsımı medâr‑ı nazar etmemeli” diyor ve size selâm ediyor. Biz de zât‑ı àlînize ve oradaki Risaletü'n‑Nur ile alâkadar olanlara selâm ediyoruz.
Risale‑i Nur ŞâkirdlerindenEmin, Feyzi
272
Üstadımızın Ehemmiyetli Bir Mektûbudur
Gayet ciddi bir ihtar ile bir hakikati beyân etmeğe lüzum var. Şöyle ki:
لَا يَعْلَمُ الْغَيْبَ اِلَّا اللّٰهُsırrıyla ehl‑i velâyet, gaybî olan şeyleri, bildirilmezse bilmezler. En büyük bir velî dahi hasmının hakîki hâlini bilmedikleri için haksız olarak mübâreze etmesini, Aşere‑i Mübeşşere’nin mâbeynindeki muhârebe gösteriyor. Demek iki velî, iki ehl‑i hakikat, birbirini inkâr etmekle makamlarından sukùt etmezler. Meğer bütün bütün zâhir‑i Şerîat’a muhâlif ve hatâ bir ictihâd ile hareket edilmiş ola.