Resûl‑i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm’ın ta'limiyle ve Kur'ân‑ı Hakîm’in dersiyle anladım ve îmân ettim ki: Nasıl semâ, fezâ, arz, berr ve bahr, şecer, nebât, hayvan – efrâdıyla, eczâsıyla, zerrâtıyla – Seni biliyorlar, tanıyorlar ve varlığına ve birliğine şehâdet ve delâlet ve işâret ediyorlar; öyle de, kâinâtın hülâsası olan zîhayat ve zîhayatın hülâsası olan insan ve insanın hülâsası olan Enbiyâ,evliyâ, asfiyânın hülâsası olan kalblerinin ve akıllarının* müşâhedât ve keşfiyât ve ilhâmât ve istihrâcâtıyla yüzer icmâ ve yüzer tevâtür kuvvetinde bir kat'iyyetle Senin vücûb‑u vücûduna ve Senin vahdâniyet ve ehadiyetine şehâdet edip ihbar ediyorlar. Mu'cizât ve kerâmât ve yakìnî bürhânlarıyla haberlerini isbât ediyorlar.

Evet kalblerde, perde‑i gaybda ihtar edici bir Zâta bakan hiçbir hâtırât‑ı gaybiye ve ilhâm edici bir Zâta baktıran hiçbir ilhâmât‑ı sâdıka ve hakkalyakìn sûretinde Sıfât‑ı Kudsiye ve Esmâ‑i Hüsnâ’nı keşfeden hiçbir i'tikàd‑ı yakìne ve Enbiyâ ve evliyâda, bir Vâcibü'l‑Vücûd’un envârını aynelyakìn ile müşâhede eden hiçbir nurânî kalb ve asfiyâ ve sıddıkînde, bir Hàlık‑ı Külli Şey’in âyât‑ı vücûbunu ve berâhin‑i vahdetini ilmelyakìn ile tasdik eden, isbât eden hiçbir münevver akıl yoktur ki; Senin vücûb‑u vücûduna ve sıfât‑ı kudsiyene ve Senin vahdetine ve Ehadiyetine ve Esmâ‑i Hüsnâ’na şehâdet etmesin, delâleti bulunmasın ve işâreti olmasın!

Ve bilhassa, bütün Enbiyâ ve evliyâ ve asfiyâ ve sıddıkînin imâmı ve reisi ve hülâsası olan Resûl‑i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm’ın ihbarını tasdik eden hiçbir mu'cizât‑ı bâhiresi ve hakkâniyetini gösteren hiçbir hakikat‑i àliyesi ve bütün mukaddes ve hakikatli kitapların hülâsatü'l‑hülâsası olan Kur'ân‑ı Mu'cizü'l-Beyân’ın hiçbir âyet‑i tevhidiye-i kàtıası ve mesâil‑i îmâniyeden hiçbir mes'ele‑i kudsiyesi yoktur ki; Senin vücûb‑u vücûduna ve kudsî sıfatlarına ve Senin vahdetine ve ehadiyetine ve esmâ ve sıfâtına şehâdet etmesin ve delâleti olmasın ve işâreti bulunmasın!‥

Hem nasıl ki, bütün o yüz binler muhbir‑i sâdıklar, mu'cizâtlarına ve kerâmâtlarına ve hüccetlerine istinâd ederek, Senin varlığına ve birliğine şehâdet ederler; öyle de, herşeye muhît olan Arş‑ı A'zamın külliyat‑ı umûrunu idareden tâ kalbin gayet gizli ve cüz'î hâtırâtını ve arzularını ve duâlarını bilmek ve işitmek ve idare etmeye kadar cereyan eden rubûbiyetinin derece‑i haşmetini ve gözümüz önünde hadsiz muhtelif eşyayı birden icâd eden; hiçbir fiil bir fiile, bir iş bir işe mâni olmadan, en büyük bir şeyi en küçük bir sinek gibi kolayca yapan kudretinin derece‑i azametini icmâ ile, ittifak ile ilân ve ihbar ve isbât ediyorlar.

Hem nasıl ki, bu kâinâtı, zîrûha, hususan insana mükemmel bir saray hükmüne getiren ve Cennet’i ve saâdet‑i ebediyeyi cin ve inse ihzar eden ve en küçük bir zîhayatı unutmayan ve en âciz bir kalbin tatminine ve taltifine çalışan rahmetinin hadsiz genişliğini ve zerrâttan tâ seyyârâta kadar bütün envâ'‑ı mahlûkatı emirlerine itâat ettiren ve teshìr ve tavzif eden hâkimiyetinin nihâyetsiz vüs'atini haber vererek, mu'cizât ve hüccetleriyle isbât ederler; öyle de, kâinâtı, eczâları adedince risaleler içinde bulunan bir kitab‑ı kebîr hükmüne getiren ve Levh‑i Mahfûz’un defterleri olan İmâm‑ı Mübîn ve Kitab‑ı Mübîn’de, bütün mevcûdâtın bütün sergüzeştlerini kaydedip yazan ve umum çekirdeklerde umum ağaçlarının fihristlerini ve programlarını ve zîşuûrun başlarında bütün kuvve‑i hâfızalarda, sâhiblerinin tarihçe‑i hayatlarını yanlışsız, muntazaman yazdıran ilminin herşeye ihâtasına ve herbir mevcûda çok hikmetleri takan, hattâ herbir ağaçta meyveleri sayısınca neticeleri verdiren ve herbir zîhayatta a'zâları, belki eczâları ve hüceyrâtları adedince maslahatları takib eden, hattâ insanın lisânını çok vazifelerde tavzif etmekle beraber, taamların tatları adedince zevkî olan mîzancıklar ile techiz ettiren hikmet‑i kudsiyenin herbir şeye şümûlüne; hem bu dünyada nümûneleri görülen celâlî ve cemâlî isimlerinin tecellîleri daha parlak bir sûrette ebedü'l‑âbâdda devam edeceğine ve bu fânî âlemde nümûneleri müşâhede edilen ihsânatının daha şa'şaalı bir sûrette dâr‑ı saâdette istimrarına ve bekàsına ve bu dünyada onları gören müştâkların ebedde dahi refâkatlerine ve beraber bulunmalarına bil'icmâ, bil'ittifak şehâdet ve delâlet ve işâret ederler.

Hem yüzer mu'cizât‑ı bâhiresine ve âyât‑ı kàtıasına istinâden başta Resûl‑i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm ve Kur'ân‑ı Hakîm’in olarak, bütün ervâh‑ı neyyire ashâbı olan enbiyâlar ve kulûb‑u nurâniye aktâbı olan evliyâlar ve ukùl‑ü münevvere erbâbı olan asfiyâlar; bütün suhuf ve kütüb‑ü mukaddesede, Senin çok tekrar ile ettiğin va'dlerine ve tehdidlerine istinâden ve Senin kudret ve rahmet ve inâyet ve hikmet ve celâl ve cemâlin gibi kudsî sıfatlarına ve şe'nlerine ve izzet‑i Celâline ve Saltanat‑ı Rubûbiyet’ine i'timâden ve keşfiyât ve müşâhedât ve ilmelyakìn i'tikàdlarıyla, saâdet‑i ebediyeyi cin ve inse müjdeliyorlar ve ehl‑i dalâlet için Cehennem bulunduğunu haber verip ilân ediyorlar ve îmân edip şehâdet ediyorlar.

Bu kadar sâdık dostlarını ve bu kadar va'dlerini ve bu kadar sıfât ve şuûnâtını tekzîb edip, Saltanat‑ı Rubûbiyet’inin kat'î mukteziyâtını ve sevdiğin ve onlar dahi Seni tasdik ve itâatle kendilerini Sana sevdiren hadsiz makbûl ibâdının hadsiz duâlarını ve da'vâlarını reddederek, küfür ve isyan ile ve Seni va'dinde tekzîb etmekle Senin azamet‑i kibriyâna dokunan ve izzet‑i celâline dokunduran ve Ulûhiyetinin haysiyetine ilişen ve şefkat‑i rubûbiyet’ini müteessir eden ehl‑i dalâlet ve ehl‑i küfrü, haşrin inkârında tasdik etmekten yüzbin derece mukaddessin ve hadsiz derece münezzeh ve àlîsin!

Böyle nihâyetsiz bir zulümden, bir çirkinlikten Senin nihâyetsiz adâletini ve cemâlini ve rahmetini takdis ediyorum. ﴿سُبْحَانَهُ وَتَعَالٰى عَمَّا يَقُولُونَ عُلُوًّا كَب۪يرًا﴾ âyetini, vücûdumun bütün zerrâtı adedince söylemek istiyorum.

Belki Senin O sâdık elçilerin ve doğru dellâl‑ı saltanatının hakkalyakìn, aynelyakìn, ilmelyakìn sûretinde Senin uhrevî rahmet hazinelerine ve âlem‑i bekàda ihsânatının definelerine ve dâr‑ı saâdette tamamıyla zuhûr eden güzel isimlerinin hàrika güzel cilvelerine şehâdet, işâret, beşâret ederler. Ve bütün hakikatlerin merci'i ve güneşi ve hâmîsi olan Hak isminin en büyük bir şuâı, bu hakikat‑i ekber-i haşriye olduğunu – îmân ederek – Senin ibâdına ders veriyorlar.

Bütün onlar Senin mülkünde, Senin emrin ve kudretin ile, Senin irâde ve tedbirin ile, Senin ilmin ve hikmetin ile musahhar ve muvazzaftırlar. Takdis, tekbir, tahmîd, tehlil ile küre‑i arzı bir zikirhâne‑i a'zam, bu kâinâtı bir mescid‑i ekber hükmünde göstermişler.

Hazret‑i Yûnus Aleyhisselâm’ın münâcât‑ı meşhûresi olan ﴿﷽﴾﴿فَنَادٰى فِي الظُّلُمَاتِ اَنْ لَٓا اِلٰهَ اِلَّٓا اَنْتَ سُبْحَانَكَ اِنّ۪ي كُنْتُ مِنَ الظَّالِم۪ينَ﴾ âyetinin bir sırr‑ı mühimmini ve bir hakikat‑i azîmesini beyân ederek; herbir insan, bu dünyada, Hazret‑i Yûnus Aleyhisselâm’ın bulunduğu vaziyette – fakat büyük mikyâsta – olduğunu beyân eder.

Hazret‑i Yûnus Aleyhisselâm’a “hût, deniz, gece” ne ise, her insan için “nefsi, dünyası, istikbâli” de odur.

Hazret‑i Eyyûb Aleyhisselâm’ın münâcât‑ı meşhûresini beyân eder.

﴿اِذْ نَادٰى رَبَّهُٓ اَنّ۪ي مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَاَنْتَ اَرْحَمُ الرَّاحِم۪ينَ﴾ âyetinin mühim bir sırrını ve azîm bir hakikatini Beş Nükte ile tefsir edip, bütün musîbet‑zedelere manevî bir tiryâk ve gayet nâfi' bir ilâç hükmünde bir risaledir. Bu risale, maddî musîbetleri, ehl‑i îmân için musîbetlikten çıkarıyor.

Asıl ehemmiyetli musîbet, kalbe ve rûha gelen dalâlet musîbetleri olduğunu beyân ettiği gibi; musîbet‑zedelerin ömür dakikaları ehl‑i sabır ve şükür hakkında ibâdet saatleri hükmüne geçip, şekvâ kapısını kapar, dâima şükür kapısını açar bir risaledir.

﴿كُلُّ شَىْءٍ هَالِكٌ اِلَّا وَجْهَهُ لَهُ الْحُكْمُ وَاِلَيْهِ تُرْجَعُونَ﴾ âyetinin mühim iki hakikatini, يَا بَاق۪ي اَنْتَ الْبَاق۪ي ❋ يَا بَاق۪ي اَنْتَ الْبَاق۪ي olan meşhûr iki cümlenin ifâde ettikleri iki hakikat‑i mühimme ile tefsir ediyor. Bekà için halk edilen ve bekàya âşık olan rûh‑u insanî, Bâkî‑i Zülcelâl’e karşı münâsebet‑i hakîkiyesini bilse, fânî ömrünü bâkî bir ömre tebdil eder. Sâniyeleri seneler hükmüne geçtiğini ve Bâkî‑i Zülcelâl’i tanımayan rûh‑u insanın seneleri, sâniyeler hükmünde olduğunu beyân edip isbât eden kıymetdâr bir risaledir.

Fenâyı fenâ gören ve bekàyı merak edenler, bu risaleyi merakla okumalı.

Minhâcü's‑Sünne nâmında gayet mühim bir risaledir. Ehl‑i Şîa ve Ehl‑i Sünnet mâbeyninde en mühim bir mes'ele‑i ihtilâfiye olan mes'ele‑i imâmeti gayet vâzıh ve kat'î bir sûrette hall ve fasleder.

﴿لَقَدْ جَٓاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ اَنْفُسِكُمْ عَز۪يزٌ عَلَيْهِ مَا عَنِتُّمْ حَر۪يصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِن۪ينَ رَؤُفٌ رَح۪يمٌ ❋ فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِيَ اللّٰهُ لَٓا اِلٰهَ اِلَّا هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَهُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظ۪يمِ﴾﴿قُلْ لَٓا اَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ اَجْرًا اِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبٰى﴾ âyât‑ı azîmenin çok hakàik‑ı azîmesinden iki büyük hakikatini Dört Nükte ile tefsir ediyor. Bu risale, Ehl‑i Sünnet ve Cemâate, hem Alevîlere, gayet kıymetdâr ve menfaatdârdır. Hakikaten Minhâcü's‑Sünne’dir; Sünnet‑i Seniye’nin yolunu, o mes'elede tam beyân eder.

﴿حَسْبُنَا اللّٰهُ وَنِعْمَ الْوَك۪يلُ﴾ âyetinin gayet mühim bir hakikatini onbeş mertebe ile beyân edecek bir risale olacaktı. Fakat hakikat ve ilimden ziyâde, zikir ve tefekkür ile münâsebetdâr olduğundan şimdilik te'hir edildi. Çendan Onbirinci Lem'a olan “Mirkâtü's‑Sünnet ve Tiryâku Marazı'l-Bid'a” nâmındaki gayet mühim bir risale Beşinci Lem'a nâmıyla bidâyeten yazılmıştı. Fakat o risale, onbir nükte‑i mühimmeye inkısam ettiğinden Onbirinci Lem'aya girdi. Beşinci Lem'a açıkta kaldı.

لَاحَوْلَ وَلَا قُوَّةَ اِلَّا بِاللّٰهِ الْعَلِيِّ الْعَظ۪يمِ cümlesinin ifâde ettiği çok âyâtın mühim hakikatini yine onbeş‑yirmi mertebe‑i fikriye ile beyân edecek bir risale olacaktı. Bu Lem'a da, Beşinci Lem'a gibi, nefsimde hissettiğim ve harekât‑ı rûhiyemde zikir ve tefekkürle müşâhede ettiğim mertebeler olduğundan, ilim ve hakikatten ziyâde zevk ve hâle medâr olmak cihetiyle, hakikat lem'aları içinde değil, belki âhirlerinde yazılması münâsib görüldü.

Sûre‑i Feth’in âhirinde, ﴿﷽﴾﴿لَقَدْ صَدَقَ اللّٰهُ رَسُولَهُ الرُّؤْيَا بِالْحَقِّ لَتَدْخُلُنَّ الْمَسْجِدَ الْحَرَامَ اِنْ شَٓاءَ اللّٰهُ اٰمِن۪ينَ مُحَلِّق۪ينَ رُؤُسَكُمْ وَمُقَصِّر۪ينَ لَاتَخَافُونَ فَعَلِمَ مَالَمْ تَعْلَمُوا فَجَعَلَ مِنْ دُونِ ذٰلِكَ فَتْحًا قَر۪يبًا ❋ هُوَ الَّذ۪ٓي اَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدٰى وَد۪ينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدّ۪ينِ كُلِّه۪ وَكَفٰى بِاللّٰهِ شَه۪يدًا ❋ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللّٰهِ وَالَّذ۪ينَ مَعَهُٓ اَشِدَّٓاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَٓاءُ بَيْنَهُمْ تَرٰيهُمْ رُكَّعًا سُجَّدًا يَبْتَغُونَ فَضْلًا﴾﴿مِنَ اللّٰهِ وَرِضْوَانًا س۪يمَاهُمْ ف۪ي وُجُوهِهِمْ مِنْ اَثَرِ السُّجُودِ ذٰلِكَ مَثَلُهُمْ فِي التَّوْرٰيةِ وَمَثَلُهُمْ فِي الْاِنْج۪يلِ كَزَرْعٍ اَخْرَجَ شَطْئَهُ فَاٰزَرَهُ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوٰى عَلٰى سُوقِه۪ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغ۪يظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ وَعَدَ اللّٰهُ الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ مِنْهُمْ مَغْفِرةً وَاَجْرًا عَظ۪يمًا﴾ olan üç âyet‑i azîmeden on vücûh‑u i'câziyeden yalnız ihbar‑ı bilgayb vechinden sekiz ihbarât‑ı gaybiyeyi beyân ediyor; şu üç âyet, tek başıyla bir mu'cize‑i bâhire olduğunu isbât ediyor. Tetimmesinde, ﴿فَاُولٰٓئِكَ مَعَ الَّذ۪ينَ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيّ۪ينَ وَالصِّدّ۪يق۪ينَ وَالشُّهَدَٓاءِ وَالصَّالِح۪ينَ وَحَسُنَ اُولٰٓئِكَ رَف۪يقًا﴾ âyetinin mühim bir nükte‑i i'câziyesini, Sûre‑i Feth’in âhirindeki âyetin aynı ihbar‑ı gaybîsi nev'inden, gaybî ihbarlarına işâret eder.

Hâtimesinde, Kur'ân‑ı Hakîm’in tevâfukât cihetinde i'câzî nüktelerinden gayet parlak bir nükte‑i i'câziyesini beyân edip; Kur'ân Fâtiha’da, Fâtiha Besmele’de, Besmele Elif Lâm Mîm’de bir cihette dercedildiğini beyân ediyor.

Hem, en münteşir ve mütedâvil derkenar Mushaflarda Lafzullâhın tevâfukât‑ı latîfe-i i'câziyesinden birisi şudur ki: Sahifenin âhirki satırının yukarı kısmında, bütün Kur'ân’da seksen ve aşağı kısmında yine lafza‑i Celâl birbiri üstünde seksen olup tevâfuk ederek gelmesi ve sahifeler arkasında tam muvâfakatle birbirini göstermesi, âdeta seksen adetten bir tek Lafza‑i Celâl tezâhür etmesi; hem âhirki satırın tam ortasında ellibeş ve başında yirmibeş, beraber yine seksen ederek; bu seksen, o iki seksene seksenlikte tevâfuk ettikleri gibi, ikiyüz kırk tevâfukât‑ı latîfe yalnız sahifenin âhirki satırlarında bulunması gösteriyor ki; Kur'ân‑ı Azîmü'ş-Şân’ın hem âyâtı, hem kelimâtı, hem hurûfâtı, herbiri ayrı ayrı medâr‑ı i'câz oldukları gibi, kelimâtın nakışları ve hatları dahi ayrı bir şu'le‑i i'câza mazhar olduğunu beyân eder.

Kerâmet‑i Gavsiye Risalesi’dir. Matbu' Sikke‑i Tasdik-ı Gaybî ve Hatt‑ı Kur'ân Lem'alar Mecmuası’nda neşredilmiştir.

﴿اِنَّ مَثَلَ عِيسٰى عِنْدَ اللّٰهِ كَمَثَلِ اٰدَمَ﴾ ve ﴿قُلِ الرُّوحُ مِنْ اَمْرِ رَبّ۪ي﴾âyetlerinin birkaç sırlarına dair, hizmet‑i Kur'âniye içinde gayet mühim bir kardeşimiz olan Hulûsi Bey’in suâllerine cevaptır.

Birinci suâl: Muhyiddin‑i Arabî, “rûhun mahlûkıyeti inkişafından ibarettir” demesine karşı gayet mühim bir tahkîk ile rûha ait bir mes'eleyi hallediyor.

Diğer bir suâli: İlm‑i cifre ait olarak gaybdan haber veren evliyâların yalnız işâretle iktifâ ettiklerinin hikmetini beyân ediyor.

Diğer bir suâlinde: Hz._İsâ Aleyhisselâm’a bir peder tahayyül eden ve hınzırın etini bir cihette cevâzına hükmeden bedbaht bir doktorun dalâletlerini başına vurup susturuyor.

Bu risalenin zeyli, ikinci suâlin cevabına gayet mühim bir zeyldir ki; vahdetü'l‑vücûd meşrebinin mâhiyetini gösterdiği gibi bu meşrebin en mühim ve en yüksek meşreb olmadığını ve Muhyiddin‑i Arabî gibi zâtların o meşrebe gitmelerinin sebeblerini gayet metîn ve kat'î bir sûrette beyân ediyor.

Bu risale vahdetü'l‑vücûd ile veya Muhyiddin‑i Arabî’nin âsârıyla ülfet edenlere bir iksîr‑i a'zam hükmündedir.

﴿يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ مَا عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَرًا وَمَا عَمِلَتْ مِنْ سُٓوءٍ تَوَدُّ لَوْ اَنَّ بَيْنَهَا وَبَيْنَهُٓ اَمَدًا بَع۪يدًا وَيُحَذِّرُكُمُ اللّٰهُ نَفْسَهُ وَاللّٰهُ رَؤُ۫فٌ بِالْعِبَادِ﴾ âyetinin bir sırrını, Hizmet‑i Kur'âniye’de arkadaşlarımın beşeriyet muktezâsı olarak sehiv ve hatâlarının neticesinde yedikleri şefkat tokatlarını beyân etmekle tefsir ediyor.

Evet, bu risale iki kısım olarak yazılmış. Birinci kısımda, hàs ve sâdık Kur'ân hizmetkârlarının sehiv ve hatâları neticesinde yedikleri tenbihkârâne şefkat tokatları:

İkinci kısımda, zâhiri dost ve kalbi muârız olanların bilerek verdikleri zarara mukâbil, zecirkârâne yedikleri tokatlarından bahsedilecekti. Fakat lüzumsuz bazıların hatırlarını rencîde etmemek için, yüzer hâdisâttan birinci kısmın yalnız onbeş adedinden bahsedildi. İkinci kısım şimdilik yazılmadı.

Tokat yiyen, kendi imza ve tasdiki tahtında, kabûl ederek yazmıştır. Ben beş tokat yedim, yazdım. Nefsim gibi telâkki ettiğim Abdülmecîd ile Hulûsi’ye vekâleten yazdım. Ötekilerin bir kısmı kendileri yazdılar; bir kısmı, hakkında yazılanı gördüler, kabûl ettiler. Nümûne nev'inden olarak onlarla iktifâ ettik. Yoksa hâdisât çoktur.

Bununla kat'iyyen kanâatimiz gelmiştir ki; bu hizmetimizde başıboş değiliz. Mühim bir nazar altındayız ve dikkatli bir inâyet nazarındayız ve kuvvetli hıfz ve himâyet tahtındayız.

O risalenin âhirinde, اَلظُّلْمُ لَايَدُومُ وَالْكُفْرُ يَدُومُ sırrına dair mühim bir hakikat beyân edilerek, hizmetimize zulüm nev'inden ilişen mülhidler, bu dünyada tokadını yiyecekler ve kısmen yediklerini; ve zındıka ve dalâlet hesabına ilişenler çabuk tokat yemeyip te'hir edildiğinin sebeb ve hikmetini beyân ediyor.

Mirkâtü's‑Sünne ve Tiryâku Marazı'l-Bid'a nâmıyla gayet mühim bir risaledir.

﴿لَقَدْ جَٓاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ اَنْفُسِكُمْ عَز۪يزٌ عَلَيْهِ مَا عَنِتُّمْ حَر۪يصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِن۪ينَ رَؤُفٌ رَح۪يمٌ﴾﴿قُلْ اِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللّٰهَ فَاتَّبِعُون۪ي يُحْبِبْكُمُ اللّٰهُ﴾ âyetlerinin gayet mühim iki hakikatini Onbir Nükte ile tefsir ediyor.

مَنْ تَمَسَّكَ بِسُنَّت۪ي عِنْدَ فَسَادِ اُمَّت۪ي فَلَهُ اَجْرُ مِائَةِ شَه۪يدٍ Hadîs‑i Şerîfinin sırrını beyân ediyor.

İmâm‑ı Rabbânî (R.A.): “Sünnet‑i Seniye’nin ittibâ'ı; en haşmetli, en letâfetli, en emniyetli tarîkattır” demesine dairdir.

Sünnet‑i Seniye’nin ehemmiyeti hakkında İmâm‑ı Rabbânî’nin hükmünü tasdik ettiğini beyân ediyor.

اَلْمَوْتُ حَقٌّ hakikatinin kapısıyla, gayet acîb bir âlem‑i manevîye ait bir seyahat‑ı rûhiyeyi beyân ediyor.

﴿قُلْ اِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللّٰهَ فَاتَّبِعُون۪ي يُحْبِبْكُمُ اللّٰهُ﴾ âyetinin sarâhatiyle; muhabbetullâh, kat'î bir kıyâs‑ı mantıkî ile, Sünnet‑i Seniye’nin ittibâ'ını intac ettiğine dairdir.

كُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ وَكُلُّ ضَلَالَةٍ فِي النَّارِ hadîsinin mühim bir sırrını ve ﴿اَلْيَوْمَ اَكْمَلْتُ لَكُمْ د۪ينَكُمْ﴾ âyetinin bir hakikatini tefsir ediyor.

Sünnet‑i Seniye’nin herbir mes'elesi altında bir edeb bulunduğunu beyân eder. “Allâmü'l‑Guyûb’a karşı edeb ve hicâb nasıl olabilir? Ve ne demektir?” suâline karşı, güzel bir cevaptır.

Sünnet‑i Seniye’nin bir kısmı şefkat‑i Ahmediye’nin (A.S.M.) tereşşuhâtı olduğu gibi, Zât‑ı Ahmediye Aleyhissalâtü Vesselâm’ın nasıl bir mâden‑i şefkat olduğunu gösteriyor.

Sünnet‑i Seniye’nin herbir nev'ine tamamen bilfiil ittibâ' etmek, ehass‑ı hàvâssa mahsûs olduğu hâlde; herkes niyeti ile ve kasd ile ve tarafdârâne ve iltizamkârâne ve takdirkârâne tâlib olmakla, o ittibâ'‑ı tâmmeden tam hissedar olabilir. Ehl‑i tarîkatın ezkâr ve evrâd ve meşrebleri, esâsât‑ı Sünnete muhâlefet etmemek şartıyla bid'ata dâhil olmadığını, olsa olsa bid'a‑i hasene olduğunu beyân eder.

Muhabbet‑i İlâhiye’ye ve o muhabbetin neticesinde Sünnet‑i Seniye’nin ittibâ'ına dair, üç nokta ile, gayet merak‑âver ve mühim ve güzel beyânât var. Hattâ kitabın nakşında şu Onuncu Nükte’nin bir şuâ‑ı kerâmetini, tevâfukla nazara gösteriyor.

Zât‑ı Ahmediye’nin Sünnet‑i Seniye’sinin menba'ı; hem akvâli, hem ahvâli, hem ef'âli olduğunu ve herbirisi hem farz, hem nevâfil, hem âdât aksâmına inkısam ettiğini ve Kur'ân’da ﴿وَاِنَّكَ لَعَلٰى خُلُقٍ عَظ۪يمٍ﴾ sırrıyla, nev'‑i beşer içinde ma'nen ve rûhen olduğu gibi, mizâc‑ı cismânîsinin cihetiyle dahi en mu'tedil noktasında ve kuvâ‑yı cismâniye ve nefsiyede nokta‑i îtidâlin vasatında ve kemâlinde bulunan ferd‑i ferîd, Resûl‑i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm olduğunu isbât ediyor.

Bu risale dahi, başta denildiği gibi, bir tiryâk‑ı enfa' ve bir iksîr‑i a'zamdır.

﴿اِنَّ اللّٰهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُوالْقُوَّةِ الْمَت۪ينُ﴾﴿اَللّٰهُ الَّذ۪ي خَلَقَ سَبْعَ سَمٰوَاتٍ وَمِنَ الْاَرْضِ مِثْلَهُنَّ يَتَنَزَّلُ الْاَمْرُ بَيْنَهُنَّ لِتَعْلَمُٓوا اَنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَد۪يرٌ وَاَنَّ اللّٰهَ قَدْ اَحَاطَ بِكُلِّ شَىْءٍ عِلْمًا﴾ âyetlerinin, ehl‑i fennin ve şimdiki coğrafyacı ve kozmoğrafyacıların medâr‑ı tenkidleri olmuş iki hakikatini, İki Nükte ile tefsir ediyor.

Birinci Nükte: Umum rızık doğrudan doğruya Kadîr‑i Zülcelâl’in elinde olduğunu ve hazine‑i rahmetinden çıktığını beyân ederek, rızıksızlıktan ölmek olmadığını isbât eder.

İkinci Nükte: Küre‑i arzın, münkir coğrafyacı feylesofların rağmına olarak, yedi vecihle yedi tabaka olduğunu; ve semâvât dahi, kozmoğrafyacı feylesofların rağmına olarak, yedi vecihle yedi tabaka olduğunu isbât eder. Bu risale, öyle geveze mülhidlere bir licâmdır, yani gemdir.

“Hikmetü'l‑İstiâze” nâmıyla mâruf, gayet kıymetdâr ve kuvvetli ve hakikatli bir risaledir.

﴿قُلْ اَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ ❋ مَلِكِ النَّاسِ ❋ اِلٰهِ النَّاسِ ❋ مِنْ شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ ❋ اَلَّذ۪ي يُوَسْوِسُ ف۪ي صُدُورِ النَّاسِ ❋ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ﴾ Sûresi’nin en mühim bir hakikatini, ﴿وَقُلْ رَبِّ اَعُوذُ بِكَ مِنْ هَمَزَاتِ الشَّيَاط۪ينِ ❋ وَاَعُوذُ بِكَ رَبِّ اَنْ يَحْضُرُونِ﴾âyetinin mühim bir hikmetini ve اَعُوذُ بِاللّٰهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّج۪يمِ ’in en mühim bir sırrını Onüç İşâret ile tefsir ederek, onüç anahtarla, ﴿قُلْ اَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ﴾ ’ın kal'a‑i hasînine girmek için kapı açar, tahassungâhı gösterir.

Birinci İşâret: “Şeytanların kâinâtta icâd cihetinde hiç medhalleri olmadığı ve dalâletin müstekreh çirkinlikleri ehl‑i dalâleti tenfîr ettikleri hâlde; ve Cenâb‑ı Hak rahmet ve inâyetiyle ehl‑i hakka tarafdâr olduğu ve hak ve hakikatin câzibedâr güzellikleri ehl‑i hakkı müeyyid ve müşevvik bulunduğu hâlde, hizbü'ş‑şeytanın çok defa hizbullâha galebe etmesinin hikmeti nedir?” diye suâle karşı gayet kat'î ve vâzıh bir cevaptır.

İkinci İşâret: “Şerr‑i mahz olan şeytanların icâdı ve ehl‑i îmâna taslîtleri ve onların yüzünden çok insanların küfre girip Cehennem’e girmelerine, Cemîl‑i Ale'l-Itlâk ve Rahîm‑i Mutlak ve Rahmân‑ı Bilhakk’ın rahmet ve cemâli bu hadsiz çirkinliğin ve bu dehşetli musîbetin husûlüne nasıl müsâade ediyor? Ve ne için cevâz gösteriyor?” diye suâline karşı gayet kuvvetli ve mukni' bir cevaptır.

Üçüncü İşâret: “Kur'ân‑ı Hakîm’de, ehl‑i dalâlete karşı azîm şekvâlar ve kesretli tahşidât ve çok şiddetli tehdidât, aklın zâhirine göre, adâletli ve münâsebetli belâğatına ve üslûbundaki îtidâline ve istikametine münâsib düşmüyor. Âdeta, âciz bir adama karşı orduları tahşid ediyor; ve müflis ve mülkte hissesiz, âciz bir adama, kuvvetli bir şerîk mevkii verir gibi, ondan şekvâlar etmenin sırrı ve hikmeti nedir?” diye suâline karşı, gayet kat'î ve ehemmiyetli bir cevaptır.

Dördüncü İşâret: Adem şerr‑i mahz ve vücûd hayr‑ı mahz olduğundan, mehâsin ve kemâlât vücûda ve şerler ve musîbetler ademe istinâd ettiğini ve ondan neş'et ettiğini beyân ediyor.

Beşinci İşâret: Cenâb‑ı Hak, kütüb‑ü semâviyede beşere karşı Cennet gibi azîm bir mükâfâtı ve Cehennem gibi dehşetli bir mücâzâtı göstermekle beraber, çok irşad ve mükerrer îkaz ve defaatle ihtar ve müteaddid tehdid ve teşvik ettiği hâlde; hizbü'ş‑şeytanın çirkin ve mükâfâtsız ve zaîf desîselerine karşı ehl‑i îmânın mağlûb olmalarının sırrı nedir?” diye müdhiş suâle karşı mukni' bir cevaptır.

Altıncı İşâret: Şeytanların en tehlikeli ve kesretli bir desîsesi olan, “tasavvur‑u küfrî”yi “tasdik‑i küfür” sûretinde, “tasavvur‑u dalâlet”i “tasdik‑i dalâlet” tarzında göstermesiyle, hassas ve sâfî‑kalb insanları tehlikelere atmasına mukâbil, ilmî ve mantıkî ve hakikatli bir cevaptır.

Yedinci İşâret: Mu'tezile imâmları, şerrin icâdını şer telâkki ettikleri için, küfür ve dalâletin icâdını Allah’a vermeyip, güyâ onunla Allah’ı takdis ediyorlar. Mu'tezilenin bu mühim mes'elelerine ve Mecûsîlerin hàlık‑ı şerri ayrı telâkki etmelerine karşı gayet kuvvetli ve mantıkî bir cevab‑ı müskit; hem “Günah‑ı kebîreyi işleyen mü'min kalamaz” diyen Mu'tezile ve bir kısım Haricîlere karşı gayet makbûl ve mukni' bir cevaptır.

Sekizinci İşâret: “Bazı risalelerde kat'î delillerle isbât edilmiş ki; küfür ve dalâlet yolu o kadar müşkülâtlı ve suûbetlidir ki, hiç kimse ona girmemek gerekti ve kàbil‑i sülûk değildir. Îmân ve hidayet yolu o kadar zâhir ve kolaydır ki, herkes ona girmeli idi, dediğiniz hâlde; bu Hikmetü'l‑İstiâze’de, dalâletli yolun kolay ve tahrib ve tecâvüz olduğu için çoklar o yola sülûk ettiğini beyânın, birbirine muhâlif oluyor; vech‑i tevfiki nedir?” suâline karşı, gayet merak‑âver ve mantıkî ve kat'î bir cevab olmakla beraber; “Dalâlette o kadar dehşetli bir elem ve korku var ki, kâfir, değil hayatından lezzet alması, belki hiç yaşamaması lâzım gelirken, ehl‑i îmândan ziyâde kendini hayatta mes'ûd görmesinin sırrı nedir?” diye suâline karşı gayet güzel bir temsîl ile tam kanâat getirir bir cevaptır.

Dokuzuncu İşâret: “Hizbullâh olan ehl‑i hidayet, başta enbiyâ ve onların başında Fahr‑i Âlem Sallallâhu Teâlâ Aleyhi Ve Sellem, o kadar inâyât‑ı İlâhiye’ye ve imdâdât‑ı Sübhâniyeye mazhar oldukları hâlde, neden hizbü'ş‑şeytana karşı bazen mağlûb olmuşlar? Hem Hâtemü'l‑Enbiyâ’nın güneş gibi parlak nübüvveti ve risaletinin komşuluğunda bulunan Medine münâfıklarının dalâlette ısrarları ve hidayete girmemeleri ne içindir? Ve hikmeti nedir?” diye suâle karşı herkesi alâkadar edecek güzel ve kuvvetli bir cevaptır.

Onuncu İşâret: İblisin, kendini, kendine tâbi olanlara inkâr ettirmek sûretindeki desîse maskesini yırtarak, iblisin pis ve mülevves yüzünü gösterip, vücûdunu isbât eder.

Onbirinci İşâret: Ehl‑i dalâletin şerrinden kâinât kızdıklarını ve anâsır‑ı külliye hiddet ettiklerini ve umum mevcûdât ma'nen galeyâna geldiklerini, Kur'ân‑ı Hakîm mu'cizâne ifâde ettiğine dair merak‑âver bir beyândır.

Onikinci İşâret: Dört suâl ve cevaptır. “Mahdûd bir hayatta mahdûd günahlara mukâbil hadsiz bir azâb ve nihâyetsiz bir Cehennem nasıl adâlet olur?”

Hem, “Şerîatta denilmiştir ki: Cehennem ceza‑yı ameldir; fakat Cennet fazl‑ı İlâhî iledir. Bunun hikmeti nedir?”

Hem, “Seyyiât intişar ve tecâvüz ettiğinden, bir seyyie bin yazılmak, hasene bir yazılmak lâzım gelirken; seyyienin bir, hasenenin on yazılmasının sırrı nedir?”

Hem, “Ehl‑i dalâletin kazandıkları muvaffakıyet ve gösterdikleri kuvvet, ehl‑i hidayette bir za'f ve hakikatsizlik olduğundan mıdır?” diye, dört suâle gayet kısa ve kuvvetli dört cevaptır.

Onüçüncü İşâret: Üç Noktadır.

Birincisi: Şeytanın en büyük bir desîsesi, hakàik‑ı îmâniyenin azameti cihetinde, dar kalbli ve kısa akıllı ve kàsır fikirli insanları aldatmasına mukâbil, tamamıyla şeytan‑ı cinnî ve insîyi de susturacak bir cevaptır.

İkinci Nokta: Şeytan, kusurlu insana kusurunu itiraf etmemek ile istiğfar ve istiâze yolunu kapayıp, enâniyeti tahrîk ederek, avukat gibi nefsini müdafaa ettirir; âdeta nefsini taksirattan takdis ettirmesine mukâbil, herkesi iknâ edecek bir cevaptır. Kusurunu görmemek, o kusurdan daha büyük bir kusur bulunduğunu ve kusurunu görmek, kusuru kusurluktan çıkarmak olduğunu beyân eder.

Üçüncü Nokta: İnsanın hayat‑ı ictimâiyesini ifsad eden en mühim bir desîse‑i şeytaniye, “mü'minin bir tek seyyiesiyle hasenâtını örtmek” ile, o mü'mine karşı adâvet ettirmeye mukâbil; mîzan‑ı ekberde adâlet‑i mutlaka-i İlâhiye’nin tecellîsindeki düstur ile, herkese lüzumlu, hususan hadîdü'l‑mizâc ve müşkül‑pesend insanlara, kıymetdâr ve haklı ve kuvvetli bir cevaptır.

İşte, şu risale, Onüç İşâret ile, şeytan‑ı insî ve cinnînin on üç hücum yollarını kapadığı gibi; ﴿قُلْ اَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ﴾ Sûresi’nin kal'a‑i metîninde tahassun etmek için onüç anahtar olup, onüç kapıyı ehl‑i îmâna açar.

Şu Hikmetü'l‑İstiâze Risalesi’nin iki mühim kardeşi var. Biri, Yirmidokuzuncu Mektûb’un Altıncı risalesi olan Hücumât‑ı Sitte mühim bir kale olduğu gibi, ikinci bir kardeşi olan Yirmialtıncı Mektûb’un “Hüccetü'l‑Kur'âni Ale'ş-Şeytani ve Hizbihi” nâmındaki risalesi dahi bir hısn‑ı hasîndir. Bu üç risale birbiriyle münâsebetdârdır. Ve ehl‑i îmâna bu zamanda çok lüzumlu olduğunu ihtar ediyorum.

Fakat şu risaleler, tamamıyla Kur'ân’a sâdık olanların ellerine verilebilir. Bid'a ve dalâlete tarafdâr veya siyasetçiliğe mübtelâ olanların ellerine vermemek gerektir. Bilhassa Hücumât‑ı Sitte, içerisinde Eski Said’in şiddetli lisânı karıştığı için, en hàs ve en sâdık kardeşlerime mahsûstur. Şimdilik hakkı dinlemek ve kabûl etmek isti'dâdında olmayanlara gösterilmemesini tavsiye ediyorum. Hem de İşârât‑ı Seb'a, Hücumât‑ı Sitte gibi şimdilik hàvâssa mahsûstur.

Birinci Makam: Resûl‑i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm’dan sorulmuş ki: “Arz ne üstünde duruyor?” Resûl‑i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm fermân etmiş: عَلَى الثَّوْرِ وَالْحُوتِ Yani; “Öküz ve balık üstünde duruyor.” Şu hadîse dair çok münâkaşât vardır. Coğrafyacılar – hâşâ – bu hadîsi inkâr ediyorlar.

İşte, bu hadîsin hakîki mânâsını, üç vecihle, bu risalenin Birinci Makamı öyle bir tarzda beyân ediyor ki, münkirlerin zerre mikdar insafı varsa, coğrafyacıların hakka karşı zerre mikdar iz'ânları bulunsa, bu hadîsi, bâhir bir mu'cize‑i Ahmediye (A.S.M.) sayacaklardır. Çünkü o üç cevab hem hakîki ve kat'î, hem mânidârdırlar.

İkinci Makam: Bismillâhirrahmânirrahîm’in en mühim beş‑altı sırlarını tefsir ediyor. Ve Bismillâhirrahmânirrahîm, Kur'ân’ın bir hülâsası ve bir fihristesi ve miftâhı olduğunu gösterdiği gibi; Arştan ferşe kadar uzanmış bir hatt‑ı kudsî-i nurânî olmakla beraber, saâdet‑i ebediye kapısını açan bir anahtar ve her mübârek şeye feyiz ve bereket veren bir menba'‑ı envâr olduğunu beyân eder.

Bu İkinci Makam, en birinci risale olan Birinci Söz’e bakar. Âdeta, Risale‑i Nur eczâları bir dâire hükmünde olup, müntehâsı ibtidâsına Bismillâhirrahmânirrahîm hatt‑ı mübârekiyle ittihâd ediyor.

Ve bu makamda Altı Sır yerine otuz yazılacaktı. Şimdilik altı kaldı. Kısadır, fakat gayet büyük hakàikı tazammun ediyor. Bunu dikkatle okuyan, Bismillâhirrahmânirrahîm ne kadar kıymetdâr bir hazine‑i kudsiye olduğunu anlar.

Risale‑i Nur Külliyatının Sözler, Mektûbat ve Ondördüncü Lem'aya kadar olan kısmının fihristesidir.

Mesâil‑i mühimmeden bazı mesâil hakkında sorulan suâllerin cevablarını muhtevîdir. Şöyle ki; en başta, merak‑âver dört suâle cevaptır.

Birincisi: “Ehl‑i Sünnet ve Cemâat hakkında bir ferec ve bir fütûhât olacağı hakkında ehl‑i keşfin verdiği haberlerin zuhûr etmemesi nedendir?” diye sorulmasına mukâbil, gayet güzel bir cevaptır.

İkincisi: “Risale‑i Nurun müellifi, kendisini şiddetli tazyîkat altında tutan ehl‑i dünyanın aleyhinde bulunması lâzım gelirken, onlara maddeten ilişmemesinin sebebi nedir?” suâline gayet latîf bir cevaptır.

Üçüncüsü: “İngiliz ve İtalyan gibi hükûmetlerin bu hükûmetle muhârebe etmek istemelerine karşı, neden şiddetli bir sûrette harb aleyhinde bulunuyorsunuz? Hâlbuki, bu gibi hâdiseler, milletin kuvve‑i maneviyesinin menba'ı olan hamiyet‑i İslâmiye’yi tehyîc etmekle, Şeâir‑i İslâmiyenin ihyâsına ve bid'aların ref'ine bir derece medâr olur” diye vâki suâline verilen pek letâfetli bir cevaptır.

Dördüncüsü: “Neden elinizdeki nurlu risaleleri herkese göstermemek için, arkadaşlarınıza ihtiyatı tavsiye ediyorsunuz? Ve neden halkları bu nurların feyizlerinden mahrum ediyorsunuz?” suâline verilen pek hoş, pek güzel bir cevaptır.

Hâtime’sinde, Lihye‑i Saâdet hakkında sorulan bir suâle karşı, şübheleri izâle eden gayet mukni' bir cevaptır.

Daha sonra, eskiden beri mülhidlerin iliştikleri üç mes'eleye dair sorulan suâllere verilen üç cevaptır.

Birinci Suâl: ﴿حَتّٰٓى اِذَا بَلَغَ مَغْرِبَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَغْرُبُ ف۪ي عَيْنٍ حَمِئَةٍ﴾ âyet‑i kerîmesinin meâli olan, “Zülkarneyn, güneşi, harâretli ve çamurlu bir çeşme suyunda gurûb ettiğini görmüş.”

İkinci Suâl: Sedd‑i Zülkarneyn nerededir? Ve Ye'cüc ve Me'cüc kimlerdir?

Üçüncü Suâl: Hazret‑i İsâ Aleyhisselâm, âhirzamanda gelip Deccâlı öldüreceğine dair suâllere o kadar ulvî cevablar verilmiş ki; hem ehl‑i îmânın îmânlarını takviye eder, hem belâğatıyla edîbleri susturur, hem de mülhidleri ilzam ederek tokatlar.

Nihâyetinde, Muğayyebât‑ı Hamseden yalnız ikisi hakkında sorulan mühim bir suâle ehemmiyetli bir cevaptır.

Zühre’den gelmiş “Onbeş Nota”dan ibarettir.

Birinci Nota: Nefs‑i insaniyetin mübtelâ olduğu âfil ve nâfil şeylerin, etvâr‑ı âlem üzerinde hakikatlerini gösterip, kalbin râbıtasını kesip, yüzünü bekà ve âhirete çevirir.

İkinci Nota: Bir düstur‑u Kur'ânî olan tevâzu'u emir ve tekebbürden men'eder.

Üçüncü Nota: كُلُّ اٰتٍ قَر۪يبٌ sırrıyla, mevtin hakikatini güzel ve ayn‑ı hakikat bir temsîl ile açıp, uzun emelleri ve elemleri keser. Hayy u Kayyûm ve Bâkî‑i Dâim ve Biyedihi'l‑hayra her umûru teslîm eder.

Dördüncü Nota: Muttarid bir kanun‑u âdetullâh olan mevsimlerin, asırların değişmesinde, ekser eşyanın aynen iâde ve tazelenmesiyle, şecere‑i kâinâtın en mükemmel meyvesi olan insanın, mevsim‑i haşr-i ekberde aynen iâde edileceğini, kat'iyyen isbât eder.

Beşinci Nota: Şu asr‑ı felâket ve helâketin en büyük musîbeti olan ve dinsizliğe giden medeniyet‑i sakîmenin içyüzünü ve yüzündeki peçeyi ve Cehennem‑nümûn mâhiyetini, hüdâ‑yı Kur'ânî ile muvâzene sûretiyle açar, gösterir. Ehl‑i îmânı ona temâyülden şiddetli tenfîr ettirip, sârî bir vebâyı teşhîs ile, eczâhâne‑i Kur'âniye’den zemzem‑i tiryâkı içirir.

Altıncı Nota: Nefis ve şeytanın en büyük hile ve desîselerinden olan, kâfirlerin çokluklarını ve onların bazı hakàik‑ı îmâniyenin inkârındaki ittifaklarını vesvese sûretiyle göstererek, şübheleri ve dine karşı lâkaydlığı, ayn‑ı hak ve hakikat bir temsîl ile kökünden kesen ve tûbâ‑i Cennet olan îmân ağacını yetiştiren mücerreb bir iksîr‑i nurânîdir.

Yedinci Nota: Hayat‑ı ictimâiye-i İslâmiye’nin muzır bir mikrobu olan ve terakkiyât‑ı ecnebiyede saâdet zannedilen, zulümlü ve zulmetli ihtirasat‑ı dünyevîye ehl‑i îmânı sevk eden sahtekâr hamiyet‑fürûşları, Kur'ân’ın elmas kılıncıyla öldürerek, irtidada yüz tutan veyâhut mertebe‑i fıska inen ehl‑i îmânı Kur'ân‑ı Hakîm’in hastahânesine alır, tedâvi eder.

Sekizinci Nota: وَسِعَتْ رَحْمَتُهُ كُلَّ شَىْءٍ ’in bir sırrını, ﴿وَاِنْ مِنْ شَىْءٍ اِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِه۪﴾ ’nin bir hakikatini, ﴿اِنَّمَٓا اَمْرُهُٓ اِذَٓا اَرَادَ شَيْئًا اَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ﴾ ’un bir düsturunu, ﴿فَسُبْحَانَ الَّذ۪ي بِيَدِه۪ مَلَكُوتُ كُلِّ شَىْءٍ وَاِلَيْهِ تُرْجَعُونَ﴾ ’un bir nüktesini tefsir edip, kâinâtta zerreden şemse kadar herşey bir vazife ile mükellef olup, bütün sa'y ve hareketleri kanun‑u kader ile cereyan ettiğini ve Cenâb‑ı Hak, kemâl‑i kereminden, hizmet içinde mükâfât olarak bir lezzet dercettiğini isbât ve izâh ile; mevcûdâtın en mükemmeli ve zîhayatın reisi ve arzın halifesi olan insan, tenbellik edip gaflete düşerse, cemâdâttan daha câmid, sinekten, çekirgeden daha kansız olacağını îkaz ve inzar ile, insanları vazife‑i fıtriyelerine sevk edip Ulûhiyet‑i Mutlakayı isbât eder.

Dokuzuncu Nota: Cenâb‑ı Hak, kemâl‑i keremiyle, en büyük şeyi en küçük şeyde derc ettiği cihetle, kâinâttaki hayır ve kemâlâtı, şecere‑i kâinâtın meyvesi ve çekirdeği olan nev'‑i insanın hakikatini taşıyan nebîlerde gösterdiğini; ve nebîlere intisab eden, hayır ve kemâlâta, nura ve sürûra çıkacağı gibi, ubûdiyet cihetiyle de, bir zerre gibi küçük bir mahlûk olan insanın, fihristiyet ve o intisab cihetiyle, ağzından çıkan “Allâhu Ekber” sadâsı, küre‑i arzın büyük bir “Allâhu Ekber”i hükmüne geçtiğini, hakkalyakìn bir beyân ile, hakkın saâdetini, îmânın hüsn‑ü kemâlini bilbedâhe izhâr edip dalâlet, şer, hasâret, dinin muhâlifinde olduğunu kat'î isbât eder.

Onuncu Nota: Cenâb‑ı Hakk’ın nur‑u mârifetine yetişmek ve bakmak; ve âyât ve şâhidlerin âyinelerinde berâhin ve delillerin emârelerini görmek üç çeşit olup; bir kısmı su gibi, ikinci kısmı hava gibi, üçüncü kısmı nur gibi olup, takarrübün ta'rifini ve bu'diyetin vartalarını beyân eder.

Onbirinci Nota: Kur'ân‑ı Mu'cizü'l-Beyân’ın ifâdesindeki şefkat ve merhametin hikmetini, hem üslûb‑u Kur'âniye’deki cezâlet ve selâsetteki fıtrîliği gösterir.

Onikinci Nota: مُوتُوا قَبْلَ اَنْ تَمُوتُوا kavl‑i şerîfine imtisalen, كُلُّ اٰتٍ قَر۪يبٌ sırrıyla, mevtin ve kabrin mâhiyetini gösterip, serkeş nefs‑i emmârenin dizginini çeker. Hem, kısa bir ömür ve muvakkat bir hayatta, bu acîb asırda, saâdet‑i ebediyeye en yarayışlı amel ve en makbûl hizmet ve en devamlı sevâb, “îmânın takviyesine medâr Risale‑i Nur talebelerinin tarzında ulûm‑u îmâniyeye çalışmak” olduğunu beyân eden ve ehl‑i ilim ve ehl‑i kalemi îkaz eden bir düstur‑u hakikattir.

Onüçüncü Nota: Medâr‑ı iltibas olmuş Beş Mes'ele’dir.

Birincisi: ﴿اِنَّكَ لَا تَهْد۪ي مَنْ اَحْبَبْتَ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَهْد۪ي مَنْ يَشَٓاءُ﴾ sırrıyla, tarîk‑ı hakta çalışan ve mücâhede edenler yalnız kendi vazifesini düşünüp, Cenâb‑ı Hakk’ın vazifesine karışmamaları lâzım geldiğini; ve şiddet‑i hırs yüzünden, vazife‑i ubûdiyet ve memuriyeti, âmiriyet ve ma'bûdiyetle iltibas edenlere karşı tefrik edip, haddini tecâvüz eden insana makamını gösteren, herkese lüzumlu bir mes'eledir.

İkinci Mes'ele: Ubûdiyetin menşe'i, emr‑i İlâhî; ve neticesi, rızâ‑yı İlâhî; ve semerâtı ve fevâidi, uhreviye olduğunu; ve dünyaya ait faydalar ve semereler ve menfaatler, ubûdiyete, vird ve zikre illet veya illetin bir cüz'ü olsa, ubûdiyeti kısmen ibtal ettiğini beyân ile, sırr‑ı ubûdiyetin hikmetini ders veren çok mühim ve lüzumlu bir mes'eledir.

Üçüncüsü: طُوبٰى لِمَنْ عَرَفَ حَدَّهُ وَلَمْ يَتَجَاوَزْ طَوْرَهُ hadîs‑i kudsîsinin mukaddes düsturunu güzel bir temsîl ile izâh edip, ubûdiyetin esâsı olan acz, fakr ve kusur ve naksını bilmek ve niyâz ile Dergâh‑ı İlâhî’nin rahmet kapısını çalmak lâzım geldiğini; hem her amelde bir ihlâs ciheti olduğundan, insan, hareketinde rızâ‑yı İlâhî’yi düşünüp, vazife‑i İlâhiye’ye karışmamasıyla a'lâ‑yı illiyîne çıkacağını yol gösteren mühim bir mes'eledir.

Dördüncü Mes'ele: ﴿وَلَا تَأْكُلُوا مِمَّا لَمْ يُذْكَرِ اسْمُ اللّٰهِ عَلَيْهِ﴾ âyetinin mânâ‑yı işârîsiyle, Mün'im‑i Hakîki’yi hâtıra getirmeyen ve O’nun nâmıyla verilmeyen ni'meti yemek ve almak câiz olmadığını; eğer muhtaç ise, esbâb‑ı zâhiriyenin başı üzerinde Mün'im‑i Hakîki’nin rahmet elini görüp, “Bismillâh” deyip alınacağını; hem esbâb‑ı zâhiriyeyi perestiş edenleri aldatan, iki şeyin beraber gelmesi veya bulunması olan “iktiran”ı, “illet” zannetmelerini, güzel ve mukâvemet‑sûz izâhla, yüzleri Mün'im‑i Hakîki’ye çevirir.

Beşinci Mes'ele: Bir cemâatin sa'yleriyle hâsıl olan bir netice veya şerefi, o cemâatin reisine veya üstadına vermek, hem cemâate, hem de o üstad ve reise zulüm olduğu gibi; Cenâb‑ı Hakk’ın nur ve feyzine ma'kes ve vesile ve vâsıta olan üstadın, masdar ve muktedir ve menba' telâkki edilmemek lâzım geldiğini, güzel bir temsîl ile isbât edip, hakikat‑i hâle pencere açıp gösterir.

Ondördüncü Nota: Tevhide dair dört küçük remizdir.

Birinci Remiz: Dar nazarlı, kàsır fikirli ve muhâkemesiz akıllı, esbâb‑perest insanın nazarını vahdâniyet‑i İlâhiye’nin delillerine çevirip, güzel bir temsîl üzerinde, لَٓا اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ وَحْدَهُ لَا شَر۪يكَ لَهُ der, Tevhidi isbât eder.

İkinci Remiz: يَا بَاق۪ي اَنْتَ الْبَاق۪ي ’nin bir sırrını tefsir edip, aşk‑ı mecâzîye mübtelâ olan insana, aşk‑ı hakîkiyi ve Ma'bûd‑u Bilhakk’ı gösterir.

Üçüncü Remiz: Hayat‑ı bâkiyeye ve sermedî manzaralara namzed, yüksek makamda halkolunan isti'dâdât ve letâif‑i insaniye, bazen hiç ender hiç olan hevâ‑yı nefse esir bulunduğundan, îkaz ve inzar ile insanı teyakkuza sevk eden büyük bir hakikatin küçük bir ucudur.

Dördüncü Remiz: Uzun emellerden ve geçmiş ve gelecek elemlerden rûh ve kalbi güzel bir temsîl ile kurtarıp, Lâ İlâhe İllallâh kelime‑i kudsiyesinin şifâyâb ve rahmet‑bahş hazinesine teslîm eder.

Onbeşinci Nota: Üç Mes'eledir.

Birincisi: İsm‑i Hafîz’in tecellî‑i etemmine işâret eden ﴿فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ ❋ وَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ﴾ âyetiyle, Hafîz‑i Zülcelâl’in küre‑i arz tarlasında, ezel ilmiyle halk edip zer' ettiği tohumları, kesif toprak içinde ve şiddet‑i bürûdet karşısında mukâvemetsiz, nihâyetsiz zaîf ve küçük oldukları hâlde muhâfaza edip, haşr‑i baharîde, başka bir âlemden gelmişler gibi, evâmir‑i tekvîniyeye imtisal ile gelmeleriyle; emânet‑i kübrâ hamelesi ve arzın halifesi ve kâinâtın meyvesi olan insanların ef'âl ve âsâr ve akvâlleri ve hasenât ve seyyiâtları muhâfaza edilip, haşrin sabahında meydân‑ı muhâsebeye getirileceğini kat'î isbât edip, haşri bazı sebebler neticesi baîd gören insanlara, bilmüşâhede nümûnesini gösterir.

Başka bir mecmuada neşredildiğinden, buraya derc edilmedi.

﴿بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ كُلُوا وَاشْرَبُوا وَلَا تُسْرِفُوا﴾ âyet‑i kerîmesini Yedi Nükte ile tefsir eden, iktisadı emredip isrâf ve tebzîrden nehyeden ve bilhassa bu asırdaki beşere gayet mühim bir ders‑i hikmet veren, kıymetdâr ve çok mübârek bir risaledir.

Birinci Nükte: Cenâb‑ı Hak, beşere ihsân ettiği bilcümle ni'metlerin mukâbilinde, beşerden ancak bir “şükür” istediğini; iktisad, hem ni'metlere karşı bir ihtiram, hem Cenâb‑ı Hakk’a karşı bir şükr‑ü manevî, hem ni'metin bereketlenmesine bir vesile olduğunu; isrâf ise, Mün'im‑i Hakîki’nin ni'metlerine bir hürmetsizlik ve bir tahkîr olmakla, vahîm neticeleri bulunduğunu beyân eder.

İkinci Nükte: Vücûd‑u beşer bir saray, mide bir efendi, ağızdaki kuvve‑i zâika bir kapıcı, et'imenin verdiği lezzetler birer bahşiş olduğunu göstererek; vücûdun idaresi iktisad ile te'min edildiğini, isrâf ise muvâzenesizliği ve hastalıkları tevlîd ettiğini beyân eder.

Üçüncü Nükte: Kuvve‑i zâika, maddî cesede inhisar etmekten ziyâde, akla, rûha ve kalbe baktığından; isrâf etmemek, zillet ve sefâlete düşmemek ve o kuvve‑i zâikayı taşıyan lisânı şükürde isti'mâl etmek şartıyla lezîz taamların tercih ve takib edilebileceğini; ve bu hakikat, hàrika kuvve‑i kudsiye sâhibi Şah‑ı Geylânî (K.S.) Hazretlerinin ihyâ‑yı emvât ve kerâmet‑i azîmesiyle izâh edilerek, rûh cesede, kalb nefse, akıl mideye hâkim olduktan sonra, şükrün müntehâ derecelerine vâsıl olmakla mümkün olduğunu beyân eder.

Dördüncü Nükte: İktisad sebeb‑i bereket olduğundan, muktesidlerin hayatları izzetle geçtiğini, isrâf edenlerin her vakit sefâlete, hattâ dilenciliğe kadar düştüklerini, hattâ haysiyet ve nâmuslarını ve hattâ mukaddesât‑ı diniyelerini bile fedâ ettiklerini; ve iktisadın menâfi'‑i azîmesini ve isrâfın dehşetli zararlarını ve sehàvetin güzelliği içinde bir oduncu ihtiyarın istiğnâsını zikrederek, iktisadın kıymet ve izzetini, sehàvetin fevkıne çıkarır.

Beşinci Nükte: Gayet merak‑âver bir bal vâkıasıyla, iktisaddaki izzet ve bereketin ve isrâftaki sefâlet ve mahrumiyetin bir sırrını, pek hakikatli bir sûrette izâh eder.

Altıncı Nükte: Hısset ile, hıssetten ayrı olan iktisad haslet‑i memdûhasını, Hazret‑i Ömer’in oğlu Hazret‑i Abdullâh’ın (Radıyallahu Anhümâ) bir vâkıasıyla öyle izâh eder ki, iktisadın hısset olmadığını ve isrâftan ayrı olan sehàvetin derece‑i kemâlini gösterir.

Yedinci Nükte: İsrâf hırsı, hırs kanâatsizliği, kanâatsizlik haybet ve hasâreti ve hem ihlâsı kaçırmakla a'mâl‑i uhreviyeyi zedelemek gibi üç mühim neticeyi tevlîd ettiğini; ve zekâvetleri yüzünden mâruf edîblerin dilenciliğe kadar tenezzül ettiklerini;

ve bir kısım âlimlerin hırs yüzünden dıyk‑ı maîşete giriftâr olduklarını temsîllerle o kadar güzel izâh eder ki, fevkınde beyân ve izâh tasavvur edilemez.

﴿اِنَّٓا اَنْزَلْنَٓا اِلَيْكَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ…الخ﴾ âyet‑i kerîmesiyle, هَلَكَ النَّاسُ اِلَّا الْعَالِمُونَ وَهَلَكَ الْعَالِمُونَ اِلَّا الْعَامِلُونَ وَهَلَكَ الْعَامِلُونَ اِلَّا الْمُخْلِصُونَ وَالْمُخْلِصُونَ عَلٰى خَطَرٍ عَظ۪يمٍ Hadîs‑i Şerîfi mûcibince, İslâmiyette ihlâs en mühim bir esâs olduğunun sırrını, hadsiz nüktelerinden Beş Nokta ile tefsir ve izâh eder.

Birinci Nokta: “Ehl‑i dünya ve ehl‑i gaflet ve ehl‑i dalâlet ve ehl‑i nifâk rekabetsiz bir sûrette ittifak ettikleri hâlde, neden ehl‑i hak ve ehl‑i hidayet rekabetli ihtilâf ediyorlar?” diye vâki, pek mühim ve pek müdhiş ve ehl‑i hak ve ehl‑i hamiyeti hakikaten kan ağlattıran bu suâle, çok esbâbdan yedi sebeb ile cevab verilmiştir. Şöyledir:

Ehl‑i hak ve ehl‑i hidayetin ihtilâfâtı, hakikatsiz, zelîl olduklarından ve himmetsiz, aşağı ve âkıbeti düşünmeyerek kàsırü'n‑nazar olduklarından ve kıskanç ve dünyaya harîs olduklarından olmadığı gibi; ehl‑i gaflet ve ehl‑i dalâletin de kuvvetli ittifakları, hakikatli ve âkıbeti düşündüklerinden ve yüksek nazarlı olduklarından olmadığını o kadar àlî bir üslûbla ve hakikatli bir ifâde ile beyân ve izâh eder ki, “Fesübhânallâh! Sebebleri bilinmediğinden, her ân için üç yüz elli milyon fedâkâr tebaası bulunan bu àlî İslâmiyet, nasıl olmuş da hepsi yüz elli milyonu tecâvüz etmeyen ve ölümden dehşetli korkan üç‑dört frenk hükûmetin elinde esir olmuşlar?

Hem öyle bir esâretle mahkûm edilmişler ki, – Allah Allah! – her fırsatta öyle dehşetli şenâatler yapılmış ki, engizisyon mezâlimine rahmet okutacak işkenceler, bîçâre Ehl‑i İslâm’a tatbik edilmiş. Gözyaşlarına bedel, damarlarından mütemâdiyen kanlar akıttırılmış. Bir değnek cezaya mukâbil, ehl‑i hamiyetin boyunları, gaddâr zâlimlerin elleriyle koparılmış, atılmış; o bîçâre müslüman hamiyet‑perverlerinin bir kısmı darağaçlarına asılmış, hayatlarına hâtime verilmiş, dünyanın ufuklarında merhametsizce teşhîr edilmiş. Hem hayat‑ı dünyevîleri parça parça edilmiş, hem hayat‑ı uhreviyeleri zedelenmiş; bir kısmının ise her iki hayatları ve saâdetleri birden imha edilmiş. Nedendir?” diye vâki olacak suâlin cevabları, elmas hazinesine değer kıymetindeki bu risalenin Birinci Noktasının verdiği izâhatın neticesinden anlaşılmaktadır.

İşte bu zavallı Müslümanlar hak ve hakikat mesleğinde giderlerken, hatâya ve yanlışa düşmeleri yüzünden ihlâsları zedelenmiş, aralarına rekabet girmiş, beynlerindeki ittifak ve ittihâd yerine tefrika ve ihtilâf girmiş. Binnetice, bu hâller tedâvi edilmemiş, bu marazlar tevessü' etmiş; bu hâlleri gören ehl‑i dalâlet, Ehl‑i İslâm’ın bu ihtilâfât ve tefrikasını ganîmet bilmiş, desîselerle Âlem‑i İslâma hücum etmişler, zavallı Ehl‑i İslâm’ı pek müdhiş bir esâret altına almışlar, mahvetmek için çalışmışlar.

İşte, asırlardan beri, üç yüz elli milyon Ehl‑i İslâm’ı zincirler altında, her gün, her saat, her ân inim inim inleten hâletlerin sebebleri, bu risalenin Birinci Noktasıyla pek hakikatli bir sûrette izâh edilmiş. Fakat, heyhât, zaman ve zemin müsâid değilmiş ki, Beş Noktadan, yalnız bir noktası yazılmış, diğerleri te'hir edilerek yazılmamış.

﴿وَلَا تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ ر۪يحُكُمْ﴾﴿وَقُومُوا لِلّٰهِ قَانِت۪ينَ﴾﴿قَدْ اَفْلَحَ مَنْ زَكّٰيهَا ❋ وَقَدْ خَابَ مَنْ دَسّٰيهَا﴾﴿وَلَا تَشْتَرُوا بِاٰيَات۪ي ثَمَنًا قَل۪يلًا﴾ âyetlerini tefsir eder. Her amel‑i hayırda, hususan uhrevî hizmetlerde ihlâsın en mühim bir esâs olduğunu bildiren çok kıymetdâr bir risaledir. Bu risale, evvelâ, bu müdhiş zamandaki Kur'ân hàdimleriyle konuşarak der ki:

“Dehşetli düşmanlar karşısında, şiddetli tazyîkat altında, müdhiş dalâletler ve savletli bid'alar içinde, sizler gayet az ve gayet zaîf ve fakir ve kuvvetsiz olduğunuz hâlde, gayet ağır ve gayet büyük

ve umumî ve kudsî bir vazife‑i îmâniye ve Hizmet‑i Kur'âniye, sırf bir ihsân‑ı İlâhî olarak, Cenâb‑ı Hak tarafından omuzlarınıza konulmuştur. Öyle ise; herkesten ziyâde ihlâsı kazanmağa ve onun sırlarını kendinizde yerleştirmeğe mecbur ve mükellef olduğunuzu bilmelisiniz. Ve ihlâsı zâyi' eden esbâbdan şiddetle kaçmalısınız” der ve ihlâsı kazanmak için, Dört Düsturu beyân eder.

Birinci Düstur: “Doğrudan doğruya rızâ‑yı İlâhî’yi maksad yapmalısınız” der.

İkinci Düstur: “Rekabetsiz, tahakkümsüz, gıbtasız, atâletsiz, hakîki bir tesânüd ile, fa'âliyetlerini umumî maksada tevcîh ederek çalışan bir fabrikanın çarkları gibi olmalısınız” der. Ve “Saâdet‑i ebediyeyi netice veren ve Ümmet‑i Muhammediye’yi (A.S.M.) dünya ve âhirette sâhil‑i selâmete çıkaran bir sefîne‑i Rabbâniye’de hizmet ettirildiğiniz için, ihlâsa, ittifaka, tesânüde samîmiyetle sarılmalısınız” diye emreder.

Üçüncü Düstur: Hem birkaç misâl ile ihlâsın bir sırr‑ı mühimmini izâh eder; hem İmâm‑ı Ali (R.A.) ve Şah‑ı Geylânî (R.A.) gibi kudsî, hàrika kahramanların, Nur talebelerinin başlarında üstad ve arkalarında yardımcı olarak, her vakit hazır olduklarının vechini beyân eder.

Dördüncü Düstur: Kardeşler arasında “tefânî” sırrını; yani, “kardeş kardeşte fânî olmak” esâsını ikame eder.