Herhalde biriniz benim bedelime Diyânet Riyâsetine gitsin; benim selâm ve hürmetlerimle Ahmed Hamdi Efendiye desin ki:

“Zâtınız iki sene evvel Nur’un Külliyatından bir takım istemiştiniz. Ben de hazırlattırdım. Fakat birden hapse soktular; tashih edemedim, gönderemedim. Şimdi onların tashihiyle meşgulüm. Fakat tesemmüm hastalığıyla ziyâde perîşaniyetimden çabuk bitiremeyeceğim. Bitirdikten sonra, inşâallâh, takdim edilecektir. ‘Hediye almayan elbette hediye veremez’ kaidesine binâen, bu ziyâde kıymetdâr manevî tefsir‑i Kur'ân, bu memleket‑i İslâmiye’nin âlimler reisi olan zât‑ı àlînize Nurların serbestiyetine mümkün olduğu derecede çalışmanıza ve nümûne için üç cüz'ü size evvelce gösterdiğimiz Kur'ânımızın basılmasına himmet ve sa'y etmenize bir kudsî ücrettir.

Kat'iyyen size beyân ediyorum ki: Mes'elemizde hiçbir tarihte ilm‑i hakikate ve hakàik‑ı îmâniyeye karşı bu derece garazkârâne, gaddârâne tecâvüz olmamış. Sizin dâire‑i ilmiyeniz ve riyâsetiniz herşeyden evvel bu vazife‑i diniye ve ilmiyeyi yapmanız iktiza ediyor. Ben bu son zehirlendiğim zamanda öleceğimi düşündükçe, ‘Benim bedelime Ahmed Hamdi Nurlara sâhib çıkacak’ diye kalbim ferâhlanıyordu, tesellî buluyordum. Size mahkeme müdafaâtımızdan bazı parçalar evvelce dâirenize gönderdiğimiz hâlde; şimdi tamam, mükemmel ve ayn‑ı hakikat bir nüsha müdafaâtımı da size gönderiyorum. Ona göre sizin delâletinizle Nurların serbestiyetine çalışacak zâtlara bir me'haz olarak göstermek niyetiyle gönderdik.”

Sizlere, gönderdiğiniz Nur eczâlarının hediyesine bin Bârekallâh, Mâşâallâh deriz. Cenâb‑ı Hak sizleri iki cihanda mes'ûd eylesin. Âmîn.

Nurun mübârek, fedâkâr şâkirdlerinin herbiri bir kısım risaleleri güzelce yazıp, bu sırada bana hediye etmeleri ve bir kısım tatlı teberrük ile beraber, şiddetli hastalığım ve sıkıntılarım içinde garîb bir tarzda bana gelmesi, eskiden beri mukàbelesiz hediyeyi kabûl etmemek kaidem iken, o kaidenin aksine olarak kemâl‑i sevinç ve memnuniyetle kabûl ettiğime sebeb, üç mânidâr ve garîb hâdiselerdir.

Birincisi: Bir kısım paramla aldığım bana mahsûs makine mahsulü onbir mecmua ve elmas kalemli Nurun kıymetdâr üç şâkirdinin yazdıkları tam bir takım Risale‑i Nuru, Diyânet Riyâsetinin beş‑altı defa musırrâne istemesi üzerine hazırladığım aynı zamanda ve bir derece yabânî kalan müftüler ve hocalara bir manevî hediye ve müşevvik olarak göndermek teşebbüsü zamanında böyle çok ehemmiyetli bu vazifeyi yerine getirmek için Husrev’i buraya istiyordum. Hâlbuki vaziyetim müşkül bir hâlde; çok merak ediyordum. Birden küçük bir Husrev olan kahraman Sungur aynı vakitte geldi. Beni çok endişe ve telâşlardan ve masraflardan kurtardığı gibi; bu vazife, iki sene mütemâdiyen yanımda hizmeti kadar kıymetdâr olduğu için, kat'î kanâatim geldi ki, bu da Nurun neşrindeki muvaffakıyetin bir kerâmetidir.

İkinci Hâdise: Ben kendime ait nüshalarımı Diyânet Riyâsetine gönderdiğim aynı zamanda, aynen mîzanla ziyâde‑noksan olmayarak, tartılsa aynen o kadar Nur’un Safranbolu, Eflani havâlisindeki Nurun küçük kahramanları gönderdikleri mübârek hediyeleri lisân‑ı hâl ile bana dediler: “Merak etmeyiniz, biz zâyiât yerine geldik. O zâyiâtın yerini doldurduk.” Ben de rûh u canla kabûl ettim ve gönderenleri tebrik ettim; daha teberrükleri bana dokunmadı.

Üçüncü Hâdise: O mübârek hediyeler odama geldiği zamandan on dakika evvel, serçe kuşuna benzer bir kuş yatağımın ayağı altında gördüm. Hâlbuki pencereler ve kapı kapalı; hiçbir delik yok ki, o kuş girebilsin. Baktım benden kaçmıyor. Bir parça ekmek verdim; yemedi. Kalben dedim: “Üç‑dört sene evvel aynı burada kuşların müjde vermesi gibi, bu da müjde veriyor…”

Hakikaten aynı zamanda o mübârek Nur’lu hediye geldiği gibi, üç senedir haber almadığım müftü kardeşim Abdülmecîd’den güzel bir mektûb aldım. Bana hizmet eden Halîl geldi. “Bu kuşa bak, bu da eski kuşlar gibi bir müjdecidir.” dedim. Sonra pencereyi açtık, gitsin; gitmiyordu. Yukarıda beş‑altı defa uçtu, gitmedi.

Sonra Sungur da geldi. “İşte sen de gör.” dedik, o da gördü. Yarım saat sonra, nasıl görülmesi hàrika oldu; bulunmaması da hàrika oldu. Pencereden çıkmadan Halîl ile aradık, bulamadık; kayboldu.

Hattâ bu manevî hediyenin gelmesi ve Husrev yerinde Sungur imdâda yetişmesi, ehemmiyetini göstermeğe bir kat'î hâdise budur ki: Sungur gelmeden iki gün evvel – demek o evden çıktığı gün – Halîl rüyada görüyor ki: Sungur, Mustafa Osman ile buraya gelmişler; büyük bir hâdise ve şa'şaalı bir merâsim yapılmış. Benden “Tâbiri nedir?” diye sordu. Ben de merak ettim: “Sen ne için bu rüyayı bana söyledin? Acaba onların başına bir zarar mı gelmiş?” diye bir gece sabaha kadar endişe ile müteessirdim. O rüya‑yı sâdıka az bir tâbir ile çıktı.

Mübârek, makbûl, kıymetli mektûbunuzu Diyânet Riyâseti Başkanı Ahmed Hamdi Efendiye teslîm ettik. Sevinçler içinde mübârek mecmua ve Nurları kendi hususî kütübhânesine koydu. “İnşâallâh bunları kendi öz ve hàs kardeşlerime okumak için vereceğim ve bu sûretle tedrîcî tedrîcî neşrine çalışacağız.” dedi.

Çok sevgili Üstadım Efendim!

Mübârek mektûbunuzdaki emirlerinizi yapacağını söyledi. “Fakat şimdi hemen birdenbire bunların neşri olmaz. Ben bu eserleri hàs kardeşlerime okutturup, meraklılara göre ileride neşrederiz.” İnşâallâh tam ve parlak şekilde ileride neşrine çalışacağını söyledi.

Yirmidokuzuncu Mektûb’un İkinci Makamı’nın en baş sahifesindeki suâl ve cevaptan sonra şu nükte yazılacak:

“Bu risalenin sebeb‑i te'lifi: Kur'ânın tercümesini Kur'ân yerinde câmilerde okutmak olan dehşetli sû‑i kasdına karşı bir nev'i mukàbeledir. Ziyâde tafsilât ve lüzumsuz bahisler girmiş. Fakat o mücâhidâne ve heyecanlı mukàbelede kıymetdâr bir gaybî anahtarı hissedip meczûbâne arattırmak içinde lüzumsuz tafsilât ve zaîf ve pek ince emâreler dahi girmiş.

Kalbime geldi ki: Yirmidokuzuncu Mektûb’un gayet ehemmiyetli ve lüzumlu ve parlak ve îcâzlı olan Birinci Makamı, bu İkinci Makamın bütün kusurâtını ve isrâfâtını affettirir.” Ben de kemâl‑i sürûrla şükrettim, o kusurları unuttum.

Bir hâdise‑i rûhiyemi size beyân ediyorum: Çok zaman evvel zâtınız ve sizin mesleğinizdeki hocaların, zarûrete binâen ruhsata tâbi ve azîmet‑i şer'iyeyi bırakan fikirler; benim fikrime muvâfık gelmiyordu. Ben hem onlara, hem sana hiddet ederdim. “Neden azîmeti terkedip ruhsata tâbi oluyorlar.” diye Risale‑i Nuru doğrudan doğruya sizlere göndermezdim. Fakat üç‑dört sene evvel yine şiddetli; kalbime size tenkidkârâne bir teessüf geldi. Birden ihtar edildi ki:

“Bu senin eski medrese arkadaşların olan başta Ahmed Hamdi gibi zâtlar, dehşetli ve şiddetli bir tahribâta karşı ‘ehvenü'ş‑şer’ düsturuyla mümkün olduğu kadar bir derece bir kısım vazife‑i ilmiyeyi, mukaddesâtın muhâfazasına sarfedip, tehlikeyi dörtten bire indirmeleri, onların mecburiyetle bazı noksanlarına ve kusurlarına inşâallâh keffâret olur.” diye kalbime şiddetli ihtar edildi.

Ben dahi sizleri ve sizin gibilerini, o vakitten beri yine eski medrese kardeşlerim ve ders arkadaşlarım diye hakîki uhuvvet nazarıyla bakmağa başladım. Onun için benim bu şiddetli tesemmüm hastalığım vefâtımla neticelenmesi düşüncesiyle, sizi Nurlara benim bedelime hakîki sâhib ve hâmî ve muhâfız olacağınızı düşünerek, üç sene evvel mükemmel bir takım Risale‑i Nuru size vermek niyet etmiştim. Fakat şimdi hem mükemmel değil, hem tamamı değil, fakat ekseriyet‑i mutlaka eczâları, Nur şâkirdlerinden gayet mühim üç zâtın on‑onbeş sene evvel yazdıkları bir takımı sizin için hastalığım içinde bir derece tashih ettim. Bu üç zâtın kaleminin benim yanımda on takım kadar kıymeti var. Senden başka bu takımı kimseye vermeyecektim. Buna mukâbil onun manevî fiatı da üç şeydir:

Birincisi: Siz mümkün olduğu kadar Diyânet Riyâsetinin şûbelerine vermek için; mümkünse eski hurûf, değilse yeni harf ile ve hàs arkadaşlarımdan tashihe yardım için birisi başta bulunmak şartıyla, memleketteki Diyânet Riyâsetinin şûbelerine yirmi‑otuz tane teksir edilmektir. Çünkü haricî dinsizlik cereyanına karşı böyle eserleri neşretmek, Diyânet Riyâsetinin vazifesidir.

İkincisi: Mâdem Nur Risaleleri medrese malıdır. Siz de medreselerin hem esâsı, hem başları, hem şâkirdlerisiniz; onlar sizin hakîki malınızdır. Münâsib görmediğiniz risaleyi, şimdilik neşrini geri bırakırsınız.

Üçüncüsü: Tevâfuklu Kur'ânımız mümkünse fotoğraf matbaasıyla tab'edilsin ki, tevâfuktaki lem'a‑i i'câziye görünsün. Hem baştaki Türkçe ta'rifatı ise; o, Kur'ân ile beraber tab'edilmesin, belki ayrıca bir küçük risalecik olarak ya Türkçe veya Arabîye güzelce çevirip öylece tab'edilsin.

Şimdi beş defadır Diyânet Reisi Nurdan bir takımı musırrâne istedi. Üstad da şiddetli hastalığı içinde tashih edip – şimdilik bitmek üzeredir – Diyânet Reisinden onun manevî fiatı olarak üç madde istemiş:

Birisi: Sizin hàrika yazdığınız mu'cizeli Kur'ânı fotoğrafla tab'etmek. Bu maddeyi kabûl etmiş; yalnız “Başındaki Türkçe ta'rifatı müstakil kalsa, ayrı tab'edilse münâsibdir.” demiş. İşte Üstadımız ona yazdığı mektûbu berây‑ı ma'lûmât leffen size gönderiyoruz.

Üstadımız diyor ki: “Hem bir takım Risale‑i Nuru, hem makine ile çıkan mecmuaları ona göndermek ve Husrev gibi bu işte en ziyâde alâkadar bir kardeşimizin eliyle teslîm etmek cihetini meşveretinize havâle ediyor.”

Siz de tam bir meşveretle sizin bu mes'elede oraya gitmenizin vücûdca sıhhatiniz müsâidse ve fikrinize de muvâfık ise, muayyen bir vakitte acele oraya gidersiniz ve adresinizi bildirirsiniz. Biz de takımı ve mecmuaları size Ankara’ya elinize yetiştireceğiz. Hattâ siz isterseniz kendi hesabınıza, onları müftüler neşretmek niyetiyle Diyânet Reisine verirsiniz.

Evvelâ: Hem Medresetü'z‑Zehrâ şâkirdlerini, hususan Mübârekler Hey'etini ve Isparta Vilâyetini merhum Hâfız Mustafa’nın vefâtıyla tâziye ve Hâfız Mustafa’yı tam vazifesini yapmasıyla yirmi senede ikinci bir Hâfız Ali olarak yirmi seneden beri usanmadan, sarsılmadan Nurların neşrine çalışmasını, bütün rûh u canımızla tebrik, hem onu, hem Isparta Vilâyetini, hem Medresetü'z‑Zehrâ’yı tebrik ediyoruz. Hakikaten bu merhum kahraman kardeşimiz aynen Hâfız Ali gibi vazifesini bitirdi; Âlem‑i Nura ve Berzaha Hâfız Ali ve Hasan Feyzi gibi kardeşlerinin yanına gitti. Cenâb‑ı Hak Risale‑i Nurun hurûfâtı adedince onun defter‑i hasenâtına hayırlar yazsın ve rûhuna rahmet eylesin. Âmîn!

Size, şahsıma ait birkaç mes'eleyi beyân etmek kalbime ihtar edildi.

Evvelâ: Bazı hàs kardeşlerim şahsıma hizmette dikkatsizlik ettiklerinden, onların bana karşı acımasını noksan gördüğümden bazen hiddet ve tekdir ettiğim vakit kalbime geldi ki:

O bîçâreler ziyâde hüsn‑ü zanla tahmin ediyorlar ki, “Üstadımız istese belki bazı rûhâniler, cinnîler de hizmet edecekler, belki ediyorlar. Hizmet‑i Nuriyede inâyetin âşikâre cilvesi gösteriyor ki, onun şahsının perîşaniyetine meydân verilmiyor. Ve şefkatimize muhtaç değil.” diye hizmette bazı kusurları oluyor. Hattâ bugün de birisi araba getirecekti; dikkatsizlik yüzünden ben yayan çıktım. Bir saatte on saat kadar zahmet çektim. Ben de birkaç gün evvel böyle kusuru yapanlara demiştim, tekrar edeceğim, siz de dinleyiniz:

Nasıl ki Risale‑i Nuru ve hizmet‑i îmâniyeyi, dünyevî rütbelerine ve şahsım için uhrevî makamlarına âlet yapmaktan sırr‑ı ihlâs şiddetle beni men'ettiği gibi; öyle de: Kendi şahsımın istirahatine ve dünyevî hayatımın güzelce, zahmetsiz geçmesine, o hizmet‑i kudsiyeyi âlet yapmaktan cidden çekiniyorum. Çünkü: Uhrevî hasenâtın bâkî meyvelerini fânî hayatta cüz'î bir zevk için sarfetmek, sırr‑ı ihlâsa muhâlif olmasından kat'iyyen haber veriyorum ki: Târikü'd‑dünya ehl‑i riyâzetin arzu ve kabûl ettikleri rûhâni, cinnî huddâmlar bana her gün, hem aç olduğum zamanda ve yaralı olduğum vakitte en güzel ilâç getirseler, hakîki ihlâs için kabûl etmemeğe kendimi mecbur biliyorum. Hattâ berzahtaki evliyâdan bir kısmı temessül edip bana helva baklavaları hizmet‑i îmâniyeye hürmeten verseler, yine onların elini öpüp kabûl etmemek ve uhrevî, bâkî meyvelerini dünyada fânî bir sûrette yememek için nefsim de kalbim gibi kabûl etmemeğe rızâ gösteriyor. Fakat kasd ve niyetimiz olmadan inâyet cihetinde gelen bereket gibi ikramât‑ı Rahmâniye, hizmetin makbûliyetine bir alâmet olduğundan, nefs‑i emmâre karışmamak şartıyla rûhumla kabûl ederim. Her ne ise‥ bu mes'ele bu kadar kâfî.

Sâniyen: Eski Harb‑i Umumî’de Pasinler Cebhesi’nde şehîd merhum Molla Habib’le beraber Rusya’ya hücum niyetiyle gidiyorduk. Onların topçuları bir‑iki dakika fâsıla ile bize üç top güllesi atıyordu. Üç gülle tam başımızın iki metre üstünden geçip‥ arkada dere içine saklanan askerimiz görünmedikleri hâlde geri kaçtılar. Tecrübe için dedim:

“Molla Habib ne dersin, ben bu gâvurun güllesine gizlenmeyeceğim.”

O da dedi: “Ben de senin arkandan çekilmeyeceğim.”

İkinci top güllesi pek yakınımızda düştü. Hıfz‑ı İlâhî bizi muhâfaza ettiğine kanâatle Molla Habib’e dedim:

“Haydi ileri! Gâvurun top güllesi bizi öldüremez. Geri çekilmeye tenezzül etmeyeceğiz.” dedim.

Hem Bitlis muhâsarasında ve avcı hattında Rus’un üç güllesi öldürecek yerime isabet etti. Biri de şalvarımı delip iki ayağımın arasından geçip‥ o tehlikeli vaziyette sipere oturmağa tenezzül etmemek bir hâlet‑i rûhiye taşıdığımdan, arkadan kumandan Kel Ali, Vâli Memdûh Bey işittiler, “Aman çekilsin veya sipere otursun!” dedikleri hâlde, “Bu gâvurun gülleleri bizi öldürmeyecek!” dediğim ve hiçbir ihtiyat ve tedbire ehemmiyet vermeyerek o gençlik zamanında o zevkli hayatımın muhâfazasına çalışmadığım hâlde; şimdi seksen yaşına girdiğim hâlde, gayet derecede bir ihtiyat ve hayatımı muhâfaza, hattâ vesvese derecesinde tehlikelerden çekinmek hâleti acîb bir tezâd göründüğünden, elbette o gençlik hayatını pervâsızca fedâ etmek, bir‑iki sene ihtiyarlık ve zevksiz hayatını bu derece muhâfaza etmek büyük bir hikmet içindir. Ve iki‑üç kudsî maksad, içinde vardır:

Birincisi: Gizli, gayr‑ı resmî ve bir kısım resmî, insafsız düşmanlarımızın desîseleriyle Nur şâkirdlerinin bedeline bütün hücumları benim şahsıma ve benimle meşgul olmasına ve bilmeyerek ehemmiyeti benden bilmekle Nur şâkirdlerinin bir derece desîselerden ve hücumlardan kurtulmalarına bu ihtiyar ve perîşan hayatım vesile olduğundan, Eski Said’in on gençlik hayatı kadar kardeşlerimin hatırı için şimdilik ona muvakkaten ehemmiyet veriyorum.

Eğer ben ortadan çekilsem; bana verdiği zahmet, rûhumdan ziyâde sevdiğim hàs kardeşlerime verilecekti. O hâlde bir zahmet yüz aded zahmet olurdu.

İkincisi: Gerçi hàs kardeşlerim herbirisi mükemmel bir Said hükmünde Nura sâhibdirler. Fakat ihlâstan sonra en büyük kuvvetimiz tesânüdde bulunduğundan ve meşreblerin ihtilâfıyla, – hapiste olduğu gibi – bir derece tesânüd kuvveti sarsılmasıyla, Hizmet‑i Nuriyeye büyük bir zarar gelmesi ihtimaline binâen; bu bîçâre ihtiyar hasta hayatım, tâ Lem'alar, Sözler Mecmuası da çıkıncaya kadar ve korkaklık ve kıskançlık damarıyla hocaları Nurlardan ürkütmek belâsı def'oluncaya kadar ve tesânüd tam muhkemleşinceye kadar, o hayatımı muhâfazaya bir mecburiyet hissediyorum. Çünkü uzun imtihanlarda mahkemeler, düşmanlarım; benim gizli ve mevcûd kusurlarımı göremediklerinden, hıfz‑ı İlâhî ile bütün bütün beni çürütemediklerinden, Risale‑i Nura galebe edemiyorlar. Fakat hayat‑ı ictimâiyede çok tecrübelerle mâhiyeti bilinmeyen, benim vârislerim genç Saidlerin bir kısmını, Nurun zararına iftiralarla çürütebilirler diye o telâştan bu ehemmiyetsiz hayatımı ehemmiyetle muhâfazaya çalışıyorum; hattâ yanımda bir rovelver varken, ikinci bir kuvvetli rovelver daha tedârik etmeye lüzum gördüm. Düşmanların zehirleri kardeşlerimin duâsıyla kırıldıkları gibi, sâir sû‑i kasdları dahi inşâallâh akîm kalacaktır.

Ezcümle: İki saat Kamer tamamıyla tutulduğu aynı gecede, gizli düşmanlarım Ankara’dan – bizden Nur mecmuaları istemeleri üzerine – buraya gelen iki adam, birden otuzaltı mecmua gönderdiğimizin aynı ikinci gününde tahminlerince daha gönderilmemiş diye hem o kitaplar nerede olduğunu bilmek ve Afyon’daki resmî ve makam sâhibi bir‑iki masona haber vermek ve taharrî ettirmek ve kilitli olan iki odamda yemek ve içmek kaplarıma zehir atmak için, fevkalâde bir tarzda dama çıkmışlar ve iki odanın herbirinin bir penceresini kırmadan, acîb bir tarzda açıp içeriye girmişler. Benim yattığım oda ise arkasından sürgülü olmasından bana sû‑i kasd edememişler. Hıfz‑ı İlâhî ve inâyet‑i Rabbâniye onların eline bir uç vermedi.

Ben daha lüzumlu şeyler yazacaktım. Fakat rahatsızlık “Yeter!” dedi. Her vakit ihtiyat, ihlâs, tesânüd, sebat, sarsılmamak ve vazifemizi yapmak ve vazife‑i İlâhiye’ye karışmamak, سِرًّا تَنَوَّرَتْ düsturuna göre hareket etmek ve telâş ve me'yûs olmamak lâzım ve elzemdir. Hem tekrar derim:

Nur şâkirdleri gibi pek az zahmetle pek çok kıymetdâr hizmet ve pek çok manevî kazanç elde edenler tarihlerde görülmüyor. Ağır şerâit altında bazen bir saat nöbet bir sene ibâdet hükmüne geçtiği misillû, inşâallâh Nurcuların hizmet‑i îmâniye ve Kur'âniye’deki saatleri yüzer saat hükmünde hayırlar kazandırır.

…‥ Hakîki fedâkâr Zübeyr, en lüzumlu ve hizmete şiddet‑i ihtiyacım zamanında buraya imdâdıma geldi. Yoksa Isparta’dan o sistemde birisini isteyecektim…

Evvelâ: Leyle‑i Mi'râcınızı tebrik ve içinde ettiğiniz duâların makbûliyetini Rahmet‑i İlâhiye’den niyâz ederiz. Ve bu havâlide Mi'râc gecesinden bir gün evvel ve bir gün sonra müstesnâ bir sûrette rahmetin yağması işârettir ki, bu vatanda bir umumî rahmet tecellî edecek, inşâallâh.

Sâniyen: Van’daki eski talebelerimle ziyâde alâkadar ve merak ettiğim ve bugünlerde Kastamonu’nun Süleyman Rüşdü’sü olan Çaycı Emin, Van’da bulunup o eski mübârek talebelerimin ellerine Nurların yetişmesine çalışması ve o mübârek eski kardeşlerimin hayatta olduklarını bilmediğim ve merak ettiğim ki, beraber onların hayatta ve Nurlara müştâk olduklarını mektûbla haber vermesi, beni çok ziyâde memnun eyledi. Ve çok ferâhlı bir hüzün ve hazîn bir eski hâtıra‑i sürûr verdi. Ben buradan oraya muhâbere edemediğim için benim bedelime Safranbolu kahramanları muhâbere etse iyi olur.

Sâlisen: Otuz seneden beri siyaseti bırakıp havadislerini merak etmediğim hâlde, mu'cizâtlı Kur'ânımızı iki buçuk sene müsâdere edip bize vermemekle beraber dünyada emsâli vukû' bulmamış bir tarzda Afyon Mahkemesi bizi tâzib ve kitaplarımızın neşrine mâni olmak cihetiyle ziyâde beni incitti. Ben de beş‑on günde iki‑üç defa siyaset dünyasına baktım. Acîb bir hâl gördüm. Müdafaâtımda dediğim gibi istibdâd‑ı mutlak ve rüşvet‑i mutlaka ile hareket eden bir cereyan‑ı zındıka masonluk, komünistlik hesabına bizi böyle işkencelerle ezmeğe çalışmış. Şimdi o kuvveti kıracak başka bir cereyan bu vatanda tezâhüre başladığını gördüm. Fazla bakmak mesleğimce iznim olmadığından daha bakmadım.

Reis‑i Cumhûr;

Zâtınızı tebrik ederiz. Cenâb‑ı Hak sizi İslâmiyet ve vatan ve millet hizmetinde muvaffak eylesin.

Ankara

Biz Nur Talebeleri yirmi senedir emsâlsiz bir tâzib ve işkencelere hedef olmuşuz. Sabrettik. Tâ Cenâb‑ı Hak sizi imdâdımıza gönderdi. O işkencelerin sebebini onbeş senedir üç mahkeme hakîki ve kanunî olarak yüzotuz kitab ve bin mektûbatta bulamadıklarına, mahkeme‑i temyizle Denizli Mahkemesini şâhid gösteriyoruz. Otuz seneden beri ben siyaseti terketmiştim. Bu defa birkaç gün zarfında Ahrarların başına geçip milletin mukadderâtına sâhib çıkması sebebiyle Reis‑i Cumhûru ve hey'et‑i vekileyi tebrik ile beraber, bir hakikati ifşa ediyorum; şöyle ki:

Bize hücum eden ve mahkemelerde tâzib edenler demişler: “Bu Nur Talebelerinin dini siyasete âlet etmek ihtimalleri var, belki de ediyorlar.”

Biz de o zâlimlere karşı müdafaâtlarımızdaki binler hüccet ile demişiz ve diyoruz ki:

Biz, dini siyasete âlet değil, belki rızâ‑yı İlâhîden başka hiçbir şeye, hattâ dünyaya ve saltanata âlet etmemek bizim esâs mesleğimiz olduğundan, düşmanlarımızca da tahakkuk etmiş ki: Üç senedir üç çuvaldan ziyâde dosyalarımızı garazkârâne tedkik ettikleri hâlde, bizi mahkûm edemiyorlar. Verdikleri keyfî ve vicdânî hükümlerine de bir bahâne bulamıyorlar ki, Temyiz o hükmü bozdu.

Evet biz dini siyasete âlet değil, belki vatan ve milletin dehşetli zararına siyaseti müteassıbâne dinsizliğe âlet edenlere karşı; bizim siyasete bakmamıza mecburiyet‑i kat'iyye olduğu zaman, vazifemiz siyaseti dine âlet ve dost yapmaktır ki, üçyüz elli milyon kardeşlerin uhuvvetini bu vatandaki kardeşlere kazandırmağa sebeb olsun.

Elhâsıl: Bize işkence edenler, siyaseti asabiyetle dinsizliğe âlet etmelerine mukâbil; biz de siyaseti dine âlet ve dost yapmakla bu vatan ve milletin saâdetine çalışmışız.

Kardeşlerim, ben bunu böyle münâsib gördüm, sizlerin meşveretine havâle ediyorum.

Evvelâ: Seksen küsûr sene ibâdetli bir ömr‑ü bâkîyi te'min eden Ramazan‑ı Şerîfinizi bütün rûh u canımızla tebrik ve her gecesi bir nev'i Leyle‑i Kadir hükmünde hakkımızda menfaatdâr olmasını niyâz ederiz. Ve teşrîk‑i mesâî sırrıyla ve her hàs Nurcu, umum Nurcuların manevî kazancına hissedar olmasıyla, ma'nen binler dil ile ibâdet ve duâ ve istiğfar ve tesbihât yapmağa hakîki uhuvvet ve ihlâs ile mazhariyetinizi Rahmet‑i İlâhiye’den niyâz ediyoruz ve öyle de ümîd ediyoruz.

Sâniyen: Risale‑i Nurun ma'nen galebe‑i tâmmesi ile beraber, mason kısmının dinsizleri ve komünistlerin zındıklar kısmı, habbeyi kubbe yapıp bahânelerle Nurların serbestiyetine mâni olmağa çalışıyorlar ki; yine bu defa da mânâsız, sebebsiz otuzbeş gün mahkememizi te'hir ettiler. Hattâ Kur'ânımızı vermemek için, avukatımızla da gürültü etmişler. Fakat inâyet‑i İlâhiye onların bütün plânlarını akîm bırakıyor. Nurlar kemâl‑i ihtişamla İstanbul ve Ankara münevver gençlerinde büyük bir iştiyakla kendi kendine intişar edip şâkirdlerine ders veriyor. Bu manevî galebesinin bir neticesidir ki, Ezân‑ı Muhammedî’nin okunmasına çalışan Başvekile yüzer imza ile genç münevverler teşekkür ve tebrik yazıyorlar.

Sâlisen: Buradaki talebeler de Ramazan‑ı Şerîfinizi tebrikle beraber – kendilerince – pek çok nümûneler içinde eski komünistlerin işkencelerinden bir‑iki nümûne yazıp leffen size takdim ediyorlar. Belki bir vakit bu meâlde gazetelerde bir makaleyi de neşredecekler.

Zemin yüzünde bu asırdaki kadar misli görülmeyen bir zındıka cereyanının plânlarıyla Üstadımıza yirmibeş senedir istibdâd‑ı mutlak ile yapılan zulmün bir nümûnesi şudur ki: Nefes almak üzere kapalı araba ile kırlara gitmek için dışarıya çıktığı zaman, buranın büyük bir memuru kıyafetine ilişmek istemiş. Bu beş cihette kanunsuz ve beş vecihle vicdânsızlık olan hadsiz cür'etkârlığa karşı deriz ki:

Pâdişahın küçük bir tahakkümüne tahammül edemeyen ve Meşrûtiyet ilânında ve Dîvân‑ı Harb-i Örfî’de mahkeme reisi Hurşid Paşaya ve mahkeme âzâlarına cevaben: “Eğer Meşrûtiyet bir fırkanın istibdâdından ibaret ise; bütün ins ve cin şâhid olsun ki, ben mürteciyim. Şerîatın bir tek mes'elesi uğrunda bin rûhum olsa fedâya hazırım!” diyen ve Meclis‑i Meb'ûsân’da Mustafa Kemâl’e karşı: “Namaz kılmayan hâindir, hâinin hükmü merduttur.” Söyleyen ve İslâmî kıyafeti kat'iyyen ve asla tebeddül etmeyen ve kıyafetine ilişmek isteyen ve sonra kendi kendini öldürmekle tokadını yiyen Nevzat isminde Ankara vâlisine: “Bu sarık bu başla beraber çıkar!” tarzında konuşarak boynunu göstermesiyle dokunulmayan bir zâta; hem Isparta, hem Eskişehir, hem Denizli Mahkemeleri dahi başını açtırmadıkları ve – son Afyon Mahkemesi müstesnâ – binlerce halk ve yirmi polislerin bulunduğu sıralarda bile başını açması ihtar edilmediği ve münzevî olduğu hâlde; o düşüncesiz memurların mânâsız ihanet için müdâhale niyeti, doğrudan doğruya anarşilik hesabına vatan ve millete tehlike getirmeğe çalışmaktır. Ve bütün bütün kanunsuz olmakla beraber‥ senelerden beri emsâline rastlanmamış bir ferâğat‑i nefis ve fedâkârlıkla en ağır şerâit altında yüzotuz parçadan müteşekkil muazzam ve hàrika eser külliyatıyla vatan ve milletin manevî kurtuluşunu te'min eden böyle bir zâta bu tarzda ilişmek, elbette millet ve gençliğin mahv u perîşan olmasına gayret eden gizli vatan düşmanlarına yardım etmek ve âlet olmaktır. Afyon’da bir‑iki mütemerrid, bir zındık masonun iştirâk ve teşvikiyle, o insanın bu tarz ihanet etmek fikrine; hiçbir ihaneti kabûl etmeyen Üstadımızın tahammül etmesinden ve ehemmiyet vermediğinden şu hakikati kat'iyyen anladık ki: Bu vatan ve millete kendi yüzünden bir zarar gelmemesi için haysiyetini, şerefini, nefsini, rûhunu, rahatını dahi fedâ etmiştir.

Evvelâ: Hem sizin, hem bu memleketin, hem Âlem‑i İslâmın mühim bayramlarının mukaddimesi olan, bu memlekette Şeâir‑i İslâmiyenin yeniden parlamasının bir müjdecisi olan Ezân‑ı Muhammedî’nin (A.S.M.) kemâl‑i ferâhla onbinler minârelerde okunmasını tebrik ediyoruz. Ve seksen küsûr sene bir ibâdet ömrünü kazandıran Ramazan‑ı Şerîfteki ibâdet ve duâlarınızın makbûliyetine “Âmîn!” diyerek, Rahmet‑i İlâhiye’den herbir gece‑i Ramazan bir Leyle‑i Kadir hükmünde sizlere sevâb kazandırmasını niyâz ediyoruz. Bu Ramazanda şiddetli za'fiyet ve hastalığımdan tam çalışamadığıma sizlerden manevî yardım ricâ ederim.

Sâniyen: Benim, son hayatımı Isparta havâlisinde geçirmek büyük bir arzumdur. Ve Nur Efesinin dediği gibi demiştim: “Isparta, taşıyla toprağıyla benim için mübârektir.” Hattâ yirmibeş seneden beri beni işkence ile tâzib eden eski hükûmete kalben ne vakit hiddet etmişsem, hiçbir zaman Isparta hükûmetine hiddet etmeyip o mübârek vatandaki hükûmetin hatırı için ötekileri de unutuyordum. Hususan oradaki eski tahribâtı tamirata başlayan hakîki vatan‑perverler olan Demokrat nâmında hamiyetli Ahrarlar, yani hürriyet‑perverler, Nur ve Nurcuları takdir etmelerine çok minnetdârım. Onların muvaffakıyetine çok duâ ediyorum. İnşâallâh o Ahrarlar istibdâd‑ı mutlakı kaldırıp tam bir hürriyet‑i şer'iyeye vesile olacaklar.

Sâlisen: Bayramdan bir mikdar sonraya kadar burada kalmaklığımın bir sebebe binâen lüzumu var. Bir‑iki ay sonra Medresetü'z‑Zehrâ erkânlarının kararıyla ve İstanbul ve Ankara üniversitelerindeki genç Saidlerin de muvâfakatiyle nereyi benim için münâsib görürseniz orayı kabûl edeceğim. Mâdem hakîki vârislerim sizlersiniz ve şahsımdan bin derece ziyâde dünyada vazifemi de görüyorsunuz. Bu hayat‑ı fânîdeki son menzili sizin re'yinize bırakıyorum.

Râbian: Hem tebriklerini, hem şiddetli alâkalarını gösteren Ahmed Nazîf ve Ahmed Feyzi ve Halîl İbrahim ve Hasan Âtıf ve Bucak’ta ve Eflani ve İstanbul’daki Nurcuların mektûblarına benim bedelime sizler cevab verirsiniz, sizleri tevkîl ediyorum.

Evvelâ: Hadîs‑i Şerîfin sırrıyla Ramazan‑ı Şerîfin nısf‑ı âhirinde, hususan aşr‑ı âhirde, hususan tek gecelerde, hususan yirmiyedisinde; seksen küsûr sene bir ibâdet ömrünü kazandırabilen Leyle‑i Kadr’in ihyâsına ve herbiriniz umum Nur Talebeleriyle beraber, hususan bu bîçâre, çok kusurlu, hasta, zaîf kardeşinizi hissedar etmenizi ve herbirinizin duâlarınızın binler manevî âmînlerin te'yidiyle Dergâh‑ı İlâhî’de kabûl olmasını Rahmet‑i İlâhiye’den niyâz ediyoruz.

Sâniyen: Üniversitedeki genç Saidlerin hakikaten Medresetü'z‑Zehrâ’nın İstanbul ve Ankara’daki vazifesini yaptıklarına ve bu bîçâre Said’e ihtiyaç bırakmadıklarına ve Risale‑i Nurun herbir cihetle kâfî olmasının bir nümûnesi olarak şimdi size leffen gönderdiğimiz, onların meb'ûslara hitâben yazdıkları beyânnâmelerini ve yine onların bir eseri olan Tarihçe‑i Hayat’ın yetmiş nüshasının baş tarafına koyup yetmiş meb'ûsa göndermeleri için bize gelen beyânnâmelerini berây‑ı ma'lûmât size gönderdik. Siz münâsib görseniz onu ve size evvelce gönderdiğimiz Sungur’un Maârif Vekâletine müdafaası ve Mustafa Osman’ın Adliye Vekiline istid'asıyla beraber Tarihçe‑i Hayat’a bir nev'i zeyl olarak el yazmasıyla veya makine ile veya İnebolu’daki yeni harfle elli‑altmış nüsha teksirini re'yinize havâle ediyoruz.

Sâlisen: Medresetü'z‑Zehrâ erkânları, benim şahsımın da hakîki vekilimdirler. Bana, şahsıma gelen mektûblara onlar, benim bedelime cevab versinler. Hususan Husrev’in mektûbunda isimleri bulunan zâtlara karşı münâsib cevab verirsiniz. Ahmed Feyzi’nin size karşı yazdığı mektûbun cevabının parçasını leffen size gönderiyoruz.

Umum kardeş ve hemşirelerimin mübârek Ramazanlarını ve umum gecelerini, manevî Leyle‑i Kadir’lerini tebrik ile selâm ve duâ… Ve duâlarını ricâ ediyoruz.

Üstadımız Bediüzzaman Said Nursî, şiddetli zehirlerin neticesi olarak hastalığı şiddetlenip hayattan ümîdini kestiği için, kendi nafaka parasıyla aldığı sekiz aded kitabını muhâfaza etmek üzere müftü kardeşine göndermişti. Emirdağ postahânesi güyâ zâbıta memuru vazifesini yapıyor gibi, gizli bir maksada binâen bu kitapları zabtederek hemen bizzat kendisi gidip jandarma dâiresine, kaymakama, adliyeye ve telefon ile Afyon’a şâyi edip işi şa'şaalandırarak kitapların hepsini adliyeye verdirmiştir. Hâlbuki kitapların mâhiyeti şudur:

Beş parçası, mahkemede bulunan müdafaât ve zeyillerinden ibarettir. Diğer üç kitab da; şimdiki Adliye Vekili Halîl Özyörük’ün üç defa berâetlerine karar verdiği eserlerdir ki, Denizli Mahkemesi aynı eserlerin eczâlarını iâde etmiştir. Ve Afyon Mahkemesinin de hükümlerini bozmuş ve o eserlerin berâetlerine re'y vermiştir.

Gerçi, komünist olan eski Adliye Vekili Fuat Sirmen, eski hey'et‑i vekileye ihbar etmiş ve Kur'ânın gayet hak ve menfaatli bir tefsiri olan Zülfikàr Mecmuasının dörtyüz sahifesi içinde, otuz sene evvel yazılan iki âyetin tefsirine dair iki sahifeyi bahâne ederek bu çok mühim eseri yasak etmeğe çalışmıştır. Hâlbuki şimdi millet ve vatana gayet zararlı olan komünist ve masonların eserlerine müsâade edildiği hâlde, yüzbinler kimselerin îmânını kurtaran Kur'ânın gayet hak ve pek çok menfaatli bir tefsiri olduğunu beşyüzbin adamın şehâdetiyle isbât edeceğimiz eserlere evrak‑ı muzırra gibi böyle muâmele yapmak ve Üstadımıza bu hastalıklı, nâzik zamanında öz kardeşine karşı bu hazîn teessürâtı vermek, yüz cihetle kanunsuzdur diye arzediyoruz.

Sâniyen: Bu mes'elenin gayet sinsî ve gayet gizli hakikati şudur: Üstadımız ma'nen ve maddeten Demokrat Partiye yardım için talebelerini hafifçe teşvik etmişti. Bunu, Halk Partisinin muannid müstebidleri anladıkları için mânâsız bahâne ile habbeyi kubbe yaparak bu muâmeleyi yaptılar. Yoksa her tarafta bu kitaplar posta ile alınıp veriliyor ve buraya da İstanbul’dan, başka yerlerden geliyor ve ilişilmiyordu. Bu vaziyet çok dessâsâne ve ümîd edilmeyen bir plândır.

Sâlisen: Zülfikàr’daki mevzû‑i bahs iki âyetin tefsirinden bin misli bir muhâlefetle hâlen matbuâtta eski hükûmete hücumlar yapılıyor ki, şimdi o âyetlerin tefsiri zerre mikdar bir suç olamıyor. Bundan da anlaşılıyor ki, bu muâmeleler Halk Partisi hesabına yapılmakta devam edilen keyfî işlerdir. Ve Halk Partililerin “Saltanat Demokratlarda ise, hüküm ve icraat ve iktidar bizdedir.” diye olan iddia ve vehimlerinin bir nümûnesidir.

Ankara

Hakîki adâlet ve hürriyet için çalışan zâtlara birkaç nokta beyân ediyorum:

Birinci Nokta: Hem Denizli Mahkemesi, hem Ankara Ağır Ceza Mahkemesi, bütün Risale‑i Nur eczâlarını tedkik edip ve ehl‑i vukûfun da iştirâkiyle berâetlerine ve sâhiblerine iâde etmesine bir mahzur olmadığına karar verip Said’i arkadaşlarıyla berâet ve tahliye ederek, iki sene ellerde ve mahkemelerde kalan Nur Risalelerinin, tamamıyla Said’e ve arkadaşlarına iâde edildiği ve aynı kararı mahkeme‑i temyiz kaziye‑i muhkeme hâline getirip tasdik ettiği hâlde; şimdi Afyon’un, – Said’in şahsına karşı iki garazkârın – aynı kitapları, hem gayet antika mu'cizâtlı yazılı Kur'ânını, bütün bütün hilâf‑ı kanun olarak müsâdere edip Said ve arkadaşlarına verdiği asılsız hükmünü yine aynı mahkeme‑i temyiz bozduğu ve şimdi vatan ve milleti eski partinin garazkârâne istibdâdından kurtaran hamiyetkâr, vatan‑perver bazı Demokrat liderleri kemâl‑i istihsân ile o risaleleri kabûl edip sâhib oldukları hâlde, üç senedir hiç sebebsiz binler lira bizim gibi fukaraya zarar vermek, üç defa berâet etmiş bir mahkemeyi üç sene uzatıp – acîb bir zulüm içinde şahsî bir garazkârlık vardır ki – yirmi ay tecrid‑i mutlakta hizmetçisiyle temâs ettirmediler. Tahliyeden sonra iki polis kapısında bıraktılar. Hem o gayet müttakì Nur şâkirdlerini kasden, sebebsiz, sırf takvâlarına ihanet için, mağrib namazının vaktinde muhâkeme edip namazlarını kazâya bırakarak acîb bir zulmetmişler. Hem bütün bu Risale‑i Nur eserlerini bir defa da Isparta, tamamen müsâdere edip tedkikten sonra tekrar aynen iâde etmiş.

Demokratların zamanında mâdem Ezân‑ı Muhammedî ve din dersleri gibi Şeâir‑i İslâmiye ile Kur'ân’a hizmet ve eskilerin Kur'ân zararına tahribâtları tamire başlanılmış. Ve mâdem dinsizlerin ve masonların ve komünistlerin eserleri intişar ediyor. Elbette Âlem‑i İslâmın Mekke, Medine, Şam gibi yerlerinde büyük âlimlerin takdir ve tahsinlerine mazhar olmuş ve Diyânet Riyâsetinde hocalara okutturulan Zülfikàr, Asâ‑yı Mûsa ve Sirâcü'n‑Nur gibi feylesofları susturan mübârek mecmuaları müsâdere etmek, üç sene onlarla beraber binler lira kıymetinde değerli, mu'cizâtlı, altın ile İsm‑i Celâl yazılmış, Diyânet Reisi bütün takdir ile tab'ına çalıştığı Kur'ânı müsâdere eden adamlar; elbette adâlet ve adliye ve hakikat hesabına değil, belki komünist, masonluk hesabına bir garazkârlık ediyorlar. Ben kendim zehir hastalığıyla şiddetli hasta olduğumdan ve kendi hukukumu müdafaa edemediğimden, Sungur’u kendime vekil ediyorum. Eski hükûmetin bana karşı yirmi senelik işkence ile bu tahribâtın kaldırılmasını, adâlet‑perver yeni hükûmetin bakanlarından bekliyorum. Kardeşlerimden Mustafa Sungur’u tevkîl ediyorum.

Şimdi milletin arzusuyla Şeâir‑i İslâmiyenin serbestiyetine vesile olan Demokratlar, hem mevkilerini muhâfaza, hem vatan ve milletini memnun etmek çare‑i yegânesi; İttihâd‑ı İslâm cereyanını kendine nokta‑i istinâd yapmaktır. Eski zamanda İngiliz, Fransız, Amerika siyasetleri ve menfaatleri buna muârız olmakla mâni olurdular. Şimdi menfaatleri ve siyasetleri buna muârız değil; belki muhtaçtırlar. Çünkü komünistlik, masonluk, zındıklık, dinsizlik; doğrudan doğruya anarşistliği intac ediyor. Ve bu dehşetli tahrib edicilere karşı ancak ve ancak hakikat‑i Kur'âniye etrafında İttihâd‑ı İslâm dayanabilir. Ve beşeri bu tehlikeden kurtarmağa vesile olduğu gibi, bu vatanı istilâ‑yı ecânibden ve bu milleti anarşilikten kurtaracak yalnız odur. Ve bu hakikate binâen Demokratlar bütün kuvvetleriyle bu hakikate istinâd edip komünist ve masonluk cereyanına karşı vaziyet almaları zarûrîdir.

Bir Ezân‑ı Muhammedî’nin (A.S.M.) serbestiyetiyle kendi kuvvetlerinden yirmi defa ziyâde kuvvet kazandılar. Milleti kendilerine ısındırdılar, minnetdâr ettiler. Hem ma'nen eski İttihâd‑ı Muhammedî’den (A.S.M.) olan yüzbinler Nurcularla, eski zaman gibi farmason ve ittihâdçıların mason kısmına karşı ittifakları gibi; şimdi de aynen İttihâd‑ı İslâm’dan olan Nurcular büyük bir yekûn teşkil eder. Demokratlara bir nokta‑i istinâddır. Fakat Demokrata karşı eski partinin müfrit ve mason veya komünist mânâsını taşıyan kısmı, iki müdhiş darbeyi Demokratlara vurmaya hazırlanıyorlar.

Eskiden nasıl Ahrarlar iki defa başa geçtiği hâlde, az bir zamanda onları devirdiler. Onların müttefiki olan İttihâd‑ı Muhammedî (A.S.M.) efrâdının çoklarını astılar. Ve “Ahrar” denilen Demokratları, kendilerinden daha dinsiz göstermeğe çalıştılar. Aynen öyle de: Şimdi bir kısmı dindarlık perdesine girip Demokratları din aleyhine sevketmek veya kendileri gibi tahribâta sevketmek istedikleri kat'iyyen tebeyyün ediyor. Hattâ ulemânın resmî bir kısmını kendilerine alıp Demokratlara karşı sevketmek ve Demokratın tarafında, onlara mukâbil gelecek Nurcuları ezmek; tâ Nurcular vâsıtasıyla ulemâ, Demokrata ilticâ etmesinler. Çünkü Nurcular hangi tarafa meyletseler ulemâ dahi tarafdâr olur. Çünkü onlardan daha kuvvetli bir cereyan yok ki, ona girsinler.

Maatteessüf bazı müfrit ve mason ve komünistler, Demokrat aleyhinde olduğu hâlde kendini Demokrat gösteriyorlar ki; Demokratları tahribâta sevketsin ve din aleyhinde göstersin, onları devirsin.

Gönderdiğiniz kıymetdâr ve bilhassa Hazret‑i Üstadı pek çok sevindiren mektûbunuzu aldık. Üstadımız diyor ki:

“Risale‑i Nur, bu zamanda kâfîdir. On sene medresede okuyanlar, Risale‑i Nurla bir senede aynı istifadeyi ettiklerine şâhid, binler ehl‑i ilim var. Mâdem Hacı Kılınç Ali bir buçuk sene bütün Risale‑i Nur eczâlarına sâhib çıkmış, kısmen okumuş; nazarımızda yirmi senelik bir Nur talebesidir. Ben her sabah hàslar içinde onun ismiyle bütün manevî kazançlarıma, defter‑i a'mâline geçmek için hissedar ediyorum. Öyle ise o da, bütün hayatını Risale‑i Nura vermeğe mükelleftir.

Demek şimdiye kadar Câmiü'l‑Ezher’e gitmeğe muvaffak olmaması ehemmiyetli bir hikmet içindir ki, Nurlar ona kâfî imiş. Şimdi Şam’a, Haleb’e yakın olan Urfa’da bir Medrese‑i Nuriye ileride teşekkül etmesini kuvvetli ümîd ediyoruz. Kılınç Ali ile beraber Eski Said’in gayet kıymetdâr bir talebesi olan Şam’daki Molla Abdülmecîd, Urfa’daki Nurun talebelerinden Seyyid Sâlih ve onun yanına giden Nurun fedâkâr bir talebesiyle muhâbere etsinler. Ben hem Molla Abdülmecîd’e, hem Hacı Ali’ye, hem Şam’daki Risale‑i Nurla alâkadar olanlara pek çok selâm ediyorum. Ve duâlarını ve o mevki‑i mübârekede bana duâ etmelerini ricâ ediyorum.” dedi.

Evet, kahraman kardeşimiz Hacı Ali! Hazret‑i Üstad dâima sizin fedâkârlığınızı izhâr buyuruyorlar. Biz de sizi tahsinlerle tebrik ediyoruz.

Evvelâ: Bin Mâşâallâh; Sözler Mecmuasında yanlışlar yok gibidir. Birkaç kelime var ki, leffen gönderildi.

Sâniyen: Eğer münâsib görseniz gönderdiğim bu elli lirayı benim hesabıma mahkemedeki mecmuaların bedeline benim için alınız, gönderiniz. Eğer münâsib görmezseniz, bu defaki gönderdiğiniz mecmuaların bana mahsûs olacak kısmının fiatına alınız.

Sâlisen: Şimdilik Tarihçe‑i Hayat’ı meb'ûslara parasız vermemek münâsibdir. Parasıyla isteyenlere verilsin. Fakat on‑yirmi nüsha Ankara’da bulunsa münâsibdir.

Muazzam ve hàrika Risale‑i Nur külliyatından iki büyük mecmuanın imha edileceği hakkında dehşetli bir haber işittik. Gayet hak ve hakikatli ve feylesofları ilzam eden o mecmualar, Risale‑i Nurun diğer eczâlarıyla beraber Denizli ve Ankara Mahkemelerinde berâet verilip kaziye‑i muhkeme hâline gelerek iâde edildiği ve iki defa Temyiz Mahkemesi berâet ettirdiği hâlde ve Mısır, Şam, Haleb, Mekke‑i Mükerreme ve Medine‑i Münevvere gibi Âlem‑i İslâmın mühim merkezlerinde fevkalâde bir takdir ve tahsine mazhar olan ve makbûliyetine hürmeten Hazret‑i Peygamber Aleyhissalâtü Vesselâm’ın kabr‑i şerîfi ve Hacerü'l‑Esved üzerine konulan bu eserler hakkındaki bu müdhiş muâmele, Halk Partisinin yaptığı diğer azîm cürümleri gibi tarihte emsâli görülmemiş bir cinayettir.

Biz Nur talebeleri o cebbâr gaddârlardan hakkımızı kolayca alabilirdik. Fakat İslâmiyetin asırlardır bayraktarlığını yapan kahraman Türk milletinin masûm çoluk‑çocuk ve ihtiyarlarına karşı Risale‑i Nurun bizlerde husûle getirdiği kuvvetli şefkat itibariyle ve Kur'ân‑ı Hakîm’in bizleri maddî mücâdeleden men'edip‥ elimizde topuz yerinde Nur olması haysiyetiyle ve bütün kuvvetimizle mesleğimizin icâbı olan âsâyişi te'min etmek esâsıyla, o zâlimlere maddeten mukàbele edemedik. Yoksa, Allah göstermesin, bir mecburiyet‑i kat'iyye olursa komünist ve masonlar hesabına ona sebebiyet verenler bin defa pişman olacaklardır.

Hem biz müşâhedâtımızla kat'î bir kanâatteyiz ki; Risale‑i Nura ilhâd ve zındıka nâmına ilişildiği zaman, umumî bir musîbet geliyor. Taarruzun aynı vaktinde dört defa büyük zelzelenin vukû'u ve çok hâdisâtın aynı vakitte zuhûru, bu kanâatimizi tasdik etmiş. Bu itibarla öyle bir kararın infazından ehl‑i îmânın titrediği, o hàrikulâde ve kıymetdâr, mübârek mecmualar hakkında imha cinayetinin işlenmesi; bu millet ve memleket içinde manevî zelzeleler, fırtınalar, tâun ve tûfânlar kopacak kuvvetli ihtimalinden telâş ediyoruz. Zîra Risale‑i Nura dört defa taarruz ve hücum zamanında şiddetli zelzelelerin tevâfuku, bu hakikati kör gözlere dahi göstermiştir. Hattâ mahkemede da'vâ ettik.

Hem müfessirlerin üçyüz elli bin tefsirlerine ittibâen iki sahifede iki Âyât‑ı Kur'âniye’yi tefsir ettiği bahânesiyle, yüzbinler kimselerin îmânına pek ziyâde bir ehemmiyet ve te'sirle hizmet eden dörtyüz sahifelik Zülfikàr Mecmuası’nı müsâdere ve imha etmek; dünyada hiçbir kanunda olmadığından, sırf dinsizliğe âlet olarak yapılan bu fecî garazkârlık fâillerinin hak, hakikat ve adâletten ne derece uzak olduğunun zâhir bir delili bulunduğunu zerre mikdar vicdânı olanlar anlayacak ve yüzsüz yüzlerine lânet ve nefretler savuracaktır.

Halk Partili müstebid, mürteci cebbârların zamanında yapılmış olan bu korkunç muâmeleye kahraman Demokratlar Hükûmeti mâni olup Afyon Mahkemesinde üç senedir hapsedilen ve zerre kadar bir suç mevzûu bulunamayan eserleri ve en başta altın yaldızlı ve tevâfuk mu'cizeli Kur'ânımızı derhâl iâde ettireceklerini kuvvetli ümîd edip, alâkalı makamlardan ricâ ediyoruz.