Birkaç aydan beri aleyhime çevrilen desîseleri meydâna çıktı. Hıfz‑ı İlâhî ile o musîbet, yirmiden bire indi.

Hàlî zamanda câmiye gidiyordum. Haberim olmadan, talebeler beni üşütmemek için, mahfelde bir kulübecik yapmıştılar. Ben de dört‑beş gündür kendi kendime karar verdim, daha gitmeyeceğim. O ma'lûm zâbit adam vâsıta olup kulübeciği kaldırdılar. Bana da resmen tebliğ ettiler ki: “Daha câmiye gitmeyeceksin.” Fakat mânâsız habbeyi kubbe yapıp bir heyecan verdiler. Hiç ehemmiyeti yok, hiç de merak etmeyiniz. Tahminimce, her tarafta haddimden pek fazla teveccüh‑ü âmmeyi kırmak için, bana böyle bazı bahânelerle ihanet ediyorlar. Eski zamanımı düşünüp güyâ tahammül etmeyeceğim. Hâlbuki – Risale‑i Nurun selâmet ve intişarına halel gelmemek şartıyla – her gün bin ihanet ve tâzibler de gelse, Allah’a şükrederim. Ben ehemmiyet vermediğim gibi, buradaki talebeler de hiç sarsılmıyorlar. Çoktan beri beklediğimiz bu hâdise de inâyet‑i İlâhiye ile hafif geçti.

Umum kardeşlerimize birer birer selâm ve duâ ediyoruz.

Nur‑u Muhammedî’ye ve sahâbeye bakan dört sahife çok güzeldir. Âhirinde, – Risale‑i Nura ve dolayısıyla bize bakan kısımlar – Hasan Feyzi’nin hüsn‑ü zannı pek fazla gitmiş. Gerçi o âhir kasidesinde Risale‑i Nurun hakikatini ve şahs‑ı manevîsini murad etmiş. Yine ta'dile muhtaç gördüm. Bazı kelimeleri ilâve ve birkaçını tebdil ettiğim hâlde, yine ondan benim hisseme düşen, bin derece haddimden ziyâdedir diye titredim. Fakat mâdem şâkirdleri şevke ve gayrete getiriyor, size havâle ediyorum. Siz, hem bu zamandaki vehhamlıları, hem mesleğimizin muktezâsı olan mahviyet ve ihlâs ve terk‑i enâniyet noktalarını nazara alınız; münâsib gördüğünüz kelimeleri ta'dil ediniz. Bu fütûr zamanında ehemmiyetli bir kamçı‑yı teşviktir, arkadaşlara gönderebilirsiniz.

Hem o kıymetli kardeşimiz, merhum Hâfız Ali’nin (R.H.) vârisi ve halefi yerinde, Risale‑i Nura fevkalâde irtibat ve sadâkatle bağlıdır. Benim ta'dilimden gücenmesin.

Gayet samîmî bir kanâatle ve kuvvetli bir i'timâd ile ve derin bir ilimle ve parlak bir îmân ile Risale‑i Nurun mâhiyetini iki defadır ta'rif eden Risale‑i Nurun hàs şâkirdlerinden ve ehemmiyetli eski muallimlerden Hasan Feyzi’nin Sikke‑i Tasdik-ı Gaybî’den aldığı bir ilhâm ile Risale‑i Nur hakkında ve o nurun menba'ı ve esâsı olan Nur‑u Muhammedî (A.S.M.) ve hakikat‑i Kur'ân ve sırr‑ı îmân ta'rifinde bu kasideyi yazmıştır.

Ahmed yaratılmış o büyük Nur‑u Ehadden

Her zerrede nurdur, o ezelden hem ebedden.

.

Bir nur ki odur hem yüce hem lâ‑yetenâhî

Ol Fahr‑i Cihan Hazret-i Mahbûb-u İlâhî.

.

Parlattı cihanı bu güzel Nur‑u Muhammed (A.S.M.)

Halkolmasa, olmazdı bir zerre ve bir ferd.

.

Ol nuru ânın, her yeri her zerreyi sarmış

Baştan başa her dem bu kesif zulmeti yarmış.

.

Bir nur ki odur sâde ve hem lâyetezelzel

Ârî ve berî cümleden üstün ve mükemmel.

.

Bir nur ki bütün zerrede ancak o nümâyân,

Bir nur ki verir kalblere hem aşk ile îmân.

.

Bir nur ki eğer olmasa ol nur hele bir ân,

Baştan başa zulmette kalır hem de bu ekvân.

.

Bir nur ki değil öyle muhât, hem dahi mahsur

Bir nur ki eder kalbi de pür‑nur, çeşmi de pür‑nur.

.

Bir lem'adır ândan, şu büyük şems ve kamerler.

.

Hep işte o nurdan bu acâib koca âlem,

Halk oldu o nurdan yine Cennetle Cehennem.

.

Şek yok ki o nurdur okunan Hazret‑i Kur'ân,

Ol nur‑u ezel hem sebeb‑i hilkat-i insan.

.

Herşeye odur mebde' ve asıl ve esâs hem,

Ondan görünür nev'‑i beşer böyle mükerrem.

.

Bir zerre değil, bahr‑i muhît o bahr‑i münîrden,

Hem nasıl beşer hiç kalıyor hepsi de birden.

.

Şek yok ki cihan, katre‑i nurundan o nurun,

Şek yok ki bu can, zerre‑i nurundan o nurun.

.

Sönsün diye üflense, o deryâ gibi kaynar,

Söndürmeğe hem kimde aceb zerre mecâl var.

.

Söndürmeğe kalkmıştı asırlar dolu küffar

Kahreyledi her hepsini ol Hazret‑i Kahhâr.

.

Hep sönmüş asırlar, yanıyor sönmeden ol

Tarihe sorun, kimdir o nur, hem kimmiş menfûr.

.

Alnında yanan Nur‑u Muhammed’di Halîl’in

Yetmezdi gücü, bakmağa her çeşm‑i alîlin.

.

Görseydi Resûlün o güzel nurunu, Nemrud

Yakmazdı o dem, nârını ol kâfir‑i matrûd.

.

Bir sivrisinek öldürüyor o şah‑ı cihanı, (!)

Atmıştı Halîl’i ateşe çünkü o cânî.

.

Bir perde açıp söyledi Hak gizli kelâmdan,

Ol ateşe bahseyledi hem berd u selâmdan.

.

“Dostum ve Resûlüm yüce İbrahim’i, ey nâr!

At âdetini, yakma bugün, sen onu zinhâr!”

.

Bir gizli hitâb geldi de ol dem yine Haktan

Bir abd‑i mükerrem dahi kurtuldu bıçaktan.

.

Ol nurdan için Yûnus’u hıfzeyledi ol hût,

Ol nur ile kahreyledi hem kavmini ol Lût.

.

Ol hüsn‑ü cemâl, eyledi âlemleri hayran

Nerden onu bulmuş, acaba Yûsuf‑u Kenan.

.

Hikmet nedir, ol derdlere sabreyledi Eyyûb,

Hem sırrı nedir, Yûsuf için ağladı Yakub.

.

Öldükçe dirildikçe neden duymadı bir his,

Ol nâmlı nebî, şânlı şehîd Hazret‑i Cercis.

.

Hasretle neden ağladılar Âdem ve Havvâ,

Kimdendi bu yıllarca süren koskoca da'vâ.

.

Hem âh, neden terkedilip Ravza‑i Cennet,

Bir dâr‑ı karar oldu neden âlem‑i mihnet.

.

Nur şehri olan Tûr’da o dem Hazret‑i Mûsa

Esrâr‑ı kelâm hep çözülüp buldu tecellâ.

.

Bir parça Zebûr’dan okusa Hazret‑i Dâvud,

Başlardı hemen sanki büyük mahşer‑i mev'ûd.

.

Bilmem ki neden, yel ve sular hep onu dinler,

Bilmem ki neden, hep işiten âh! diye inler.

.

Mahlûku bütün kendine râmetti Süleyman,

Nerdendi bu kuvvet, ona kimdendi bu fermân.

.

Yellerle uçan şânlı büyük taht‑ı mukaddes

Esrâr‑ı ezelden o da duymuş yine bir ses.

.

Ol hangi acîb sır ki, çıkar göklere İsâ,

Kimdir çekilen çarmıha, kimdir yine Yûda.

.

Nur derdi için tahtını terkeyledi Edhem,

Bir başkasının tahtı olur derdine merhem.

.

Çok şahs‑ı velî, nur ile hem etti kanâat,

Çok şahs‑ı denî, nur ile hem buldu kerâmet.

.

Her hepsi de pervânesi, üftâdesi nurun,

Her hepsi muammâ, gücü yetmez bu şuûrun.

.

Fillerle varıp Kâbeye, hem Ebrehe zâlim;

İsterdi ki, yapsın nice bin türlü mezâlim…

.

İsterdi ki; o beyt yıkılıp şöhreti sönsün,

Halk Kâbeyi terkederek, kiliseye dönsün.

.

İsterdi ki, çeksin doğacak nura bir sed,

Hem doğmadan ölsün diye “Mahbûb‑u Müebbed”.

.

Günlerce gidip Kâbeye, hem yaklaşan ordu,

Birdenbire bir tehlike sezmiş gibi durdu…

.

Sür'atle gelip bir sürü kuş, semt‑i bahirden,

Taş harbine başlar, pek acîb hepsi birden.

.

İndikçe havadan, o muammâ gibi taşlar,

Cansız yıkılıp yerlere yatmış nice başlar.

.

Şahıyla beraber kocaman ordu‑yu mevlâ,

Olsun diye mahbûba nişan, eyledi mevtâ.

.

Hem kavm‑i Kureyş, söndürelim derken o nuru,

Erkek ve kadın, cümlesinin kaçtı huzuru…

.

Müşrik ve muvahhid, iki fırka olup urban,

Yıllarca dökülmüş yine kan üstüne bir kan.

.

Şakk etti kamer, Fahr‑i Beşer, ol Yüce Server,

Her yerde ve her ânda onun nuru muzaffer.

.

Kur'ân’dı kavli, nurdu yolu, ümmeti mutlu,

Ümmet olanın kalbi bütün nur ile doldu.

.

Çekmezdi keder, ol sözü cevher, özü kevser,

Ol Sûre‑i Kevser, dedi a'dâsına “ebter!”

.

Ol Şems‑i Ezelden kaçınan ol kuru başlar

Gayyâ‑i Cehennem’de bütün yakmış ateşler.

.

Bitmişti nefes, çıkmadı ses, bıktı da herkes

Ol nura varıp baş eğerek hep dediler pes!

.

İdraki olan kafile ayrıldı Kureyş’ten,

Feyz almak için doğmuş olan şânlı güneşten.

.

Ol kevser‑i Ahmed’den içip herbiri tas tas,

Olmuştu o gün sanki mücellâ birer elmas.

.

Ol başlara tâc, derde ilâç, mürşid‑i âlem,

Eylerdi nazar bunlara nuruyla demâdem…

.

Bunlardı o a'dâyı boğan bir alay arslan,

Hak uğruna, nur uğruna olmuş çoğu kurban.

.

Bunlardan o gün ehl‑i nifâk cümle kaçardı,

Müşrik ise, ol aklı ânın kalmaz uçardı.

.

Bunlardı o Peygamberin ashâbı ve âli,

Dünyada ve ukbâda da hem şânları àlî.

.

Tavsif ediyor bunları hep şöylece Kur'ân,

Sulh vakti koyun, kavgada kükrek birer arslan!

.

Hep yüzleri pâk, sözleri hak, yolları haktı,

Merkebleri yeller gibi Düldüldü, Burâktı.

.

Bir cezbe‑i “Yâ Hayy!” ile seller gibi aktı,

A'dâya varıp herbiri şimşek gibi çaktı.

.

Bunlardı o gün halka‑i tevhidi kuranlar,

Bunlardı o gün baltalayıp küfrü kıranlar.

.

Bunlardı mübârek yüce cem'iyet‑i şûrâ,